ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ "ΜΑΖΩ ". (μιά έγκυρη τοποθέτηση) vi@ Γιώργος Σάμπαλης * Ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, μετά την παρουσία του σε ιδιωτικό ιατρείο, δημιουργεί...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι ακριβείς συνθήκες του περιστατικού, η ιατρική πράξη που πραγματοποιήθηκε ή επρόκειτο να πραγματοποιηθεί και —κυρίως— η σχέση οποιασδήποτε πράξης με τον θάνατό του αποτελούν αντικείμενο επίσημης διερεύνησης.

Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η διερεύνηση, κανείς δεν δικαιούται να προκαταλαμβάνει τα συμπεράσματά της ή να καταλογίζει ευθύνες.

Ως ιατρός και χειρουργός, όμως, θεωρώ ότι το περιστατικό αποτελεί αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση που η ιατρική κοινότητα οφείλει να κάνει ανοιχτά.

Πόσες «νέες Ιατρικές» υπάρχουν τελικά; Τα τελευταία χρόνια συναντάμε όλο και συχνότερα όρους όπως: «Ολιστική Ιατρική», «Λειτουργική Ιατρική – Functional Medicine», «Integrative Medicine», «Longevity Medicine», «Anti-aging Medicine», «Regenerative Medicine», «Ορθομοριακή Ιατρική», «Detox Medicine», «Biohacking», «Βιοσυντονισμός», «Οζονοθεραπεία», ενδοφλέβιες θεραπείες βιταμινών, θεραπείες με «βλαστοκύτταρα», exosomes και πολλές άλλες.

Μερικές από αυτές τις ονομασίες περιγράφουν προσεγγίσεις που μπορούν να περιλαμβάνουν απολύτως θεμιτές ιατρικές παρεμβάσεις.

Άλλες έχουν περιορισμένη επιστημονική τεκμηρίωση.

Άλλες αποτελούν κυρίως εμπορικούς όρους.

Και ορισμένες μπορεί να περιλαμβάνουν πρακτικές που, ανάλογα με το ποιος τις εφαρμόζει, πού και με ποιον τρόπο, εγείρουν σοβαρά ζητήματα νομιμότητας και ασφάλειας.

Το πρώτο πράγμα λοιπόν που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι: Η ονομασία μιας μεθόδου δεν αποτελεί ιατρική ειδικότητα. Στην Ελλάδα οι ιατρικές ειδικότητες και εξειδικεύσεις καθορίζονται θεσμικά, με συγκεκριμένες προϋποθέσεις εκπαίδευσης και απόκτησης τίτλου.

Ένα ιδιωτικό diploma ή certificate στη «Functional», «Holistic», «Longevity» ή «Anti-aging Medicine» μπορεί να πιστοποιεί ότι κάποιος παρακολούθησε μια εκπαίδευση.

Δεν δημιουργεί όμως από μόνο του νέα κρατικά αναγνωρισμένη ιατρική ειδικότητα ούτε πρόσθετα επαγγελματικά δικαιώματα.

Τι λέει ο ίδιος ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας; Το άρθρο 3 του Ν. 3418/2005 είναι εξαιρετικά σαφές.

Ο ιατρός οφείλει να ενεργεί με βάση: την εκπαίδευσή του, την εμπειρία και τις δεξιότητές του και τους κανόνες της τεκμηριωμένης, βασισμένης σε ενδείξεις Ιατρικής.

Ο ίδιος νόμος προβλέπει ότι ο γιατρός πρέπει να παραλείπει μεθόδους που δεν έχουν επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση, ενώ μέθοδοι που δεν εφαρμόζονται από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα αντιμετωπίζονται ως πειραματικές και υπόκεινται σε ειδικό πλαίσιο.

Αυτή είναι μια εξαιρετικά σημαντική πρόβλεψη.

Διότι η επιστημονική ελευθερία του γιατρού είναι θεμελιώδης.

Δεν είναι όμως απεριόριστη. «Αφού είναι γιατρός, μπορεί να κάνει οποιαδήποτε θεραπεία;» Όχι.

Και ίσως αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που πρέπει να κατανοήσει το κοινό.

Η νόμιμη άδεια άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος δεν αποτελεί γενική εξουσιοδότηση για κάθε πιθανή ιατρική πράξη, σε οποιονδήποτε χώρο και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Πρέπει κάθε φορά να εξετάζονται τουλάχιστον πέντε πράγματα: 1. Ποιος πραγματοποιεί την πράξη; Έχει την απαραίτητη ιατρική ιδιότητα, εκπαίδευση και εμπειρία; 2. Υπάρχει πραγματική ιατρική ένδειξη; Ποιο πρόβλημα προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε και ποια επιστημονικά δεδομένα υποστηρίζουν τη συγκεκριμένη παρέμβαση; 3. Είναι η συγκεκριμένη μέθοδος επιστημονικά τεκμηριωμένη; 4. Επιτρέπεται η συγκεκριμένη πράξη στον συγκεκριμένο χώρο; 5. Υπάρχουν οι υποδομές, ο εξοπλισμός και το προσωπικό για να αντιμετωπιστεί άμεσα μια πιθανή σοβαρή επιπλοκή; Για εμάς τους χειρουργούς αυτή η τελευταία ερώτηση είναι καθημερινή πραγματικότητα.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι καμία επεμβατική ιατρική πράξη δεν είναι “απλή” επειδή συνήθως εξελίσσεται ομαλά.

Η ασφάλεια μιας πράξης δεν κρίνεται μόνο από το πόσο συχνά δεν συμβαίνει κάτι.

Κρίνεται και από το τι μπορούμε να κάνουμε στα επόμενα δευτερόλεπτα ή λεπτά όταν κάτι πράγματι συμβεί.

Ιατρείο δεν σημαίνει νοσοκομείο Το Π.Δ. 84/2001 καθορίζει συγκεκριμένες κατηγορίες ιδιωτικών φορέων Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και συγκεκριμένες προϋποθέσεις λειτουργίας τους.

Επομένως υπάρχει μια διάκριση που συχνά παραβλέπεται στη δημόσια συζήτηση: άλλο ένας γιατρός να έχει νόμιμο ιατρείο και άλλο το συγκεκριμένο ιατρείο να είναι κατάλληλα αδειοδοτημένο και εξοπλισμένο για κάθε επεμβατική ή υψηλότερου κινδύνου πράξη.

Δεν μετατρέπεται ένα ιατρείο σε νοσοκομειακή μονάδα επειδή υπάρχει μέσα ένας γιατρός ή ένα σύγχρονο μηχάνημα.

Και οι μη ιατροί «θεραπευτές»; Υπάρχει και εδώ μια σαφής διαχωριστική γραμμή.

Ένας επαγγελματίας μπορεί να παρέχει υπηρεσίες ευεξίας μέσα στα όρια που του επιτρέπει η νομοθεσία.

Όταν όμως κάποιος χωρίς τα νόμιμα προσόντα του ιατρού αρχίζει να διαγιγνώσκει ασθένειες, να προτείνει θεραπεία ασθενών ή να διαφημίζει ότι πραγματοποιεί ιατρικές πράξεις, το ζήτημα είναι εντελώς διαφορετικό.

Με τον Ν. 5172/2025 ενισχύθηκε μάλιστα σημαντικά το πλαίσιο για την αντιποίηση του ιατρικού λειτουργήματος, με προβλεπόμενες ποινές που μπορούν να φτάσουν έως τρία χρόνια φυλάκισης και χρηματική ποινή έως 60.000 ευρώ.

Είναι λοιπόν παράνομη η «ολιστική Ιατρική»; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ένα απλοϊκό «ναι» ή «όχι». Η λέξη «ολιστική» από μόνη της δεν είναι το πρόβλημα.

Στην πραγματικότητα, η σωστή Ιατρική ήταν ανέκαθεν ολιστική.

Δεν θεραπεύουμε μια αξονική τομογραφία, μια εργαστηριακή εξέταση ή ένα όργανο απομονωμένο από τον υπόλοιπο άνθρωπο.

Λαμβάνουμε υπόψη την ηλικία, τα συνοδά νοσήματα, τη φυσική κατάσταση, τη διατροφή, τον τρόπο ζωής, την ψυχολογία, τις επιθυμίες και τις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε ασθενούς.

Αυτό όμως είναι πολύ διαφορετικό από το να δημιουργούμε ένα παράλληλο σύστημα «Ιατρικής» στο οποίο οι κανόνες της επιστημονικής τεκμηρίωσης παύουν να ισχύουν.

Δεν υπάρχει “κλασική” και “εναλλακτική” φυσιολογία.

Δεν υπάρχει “συμβατική” και “ολιστική” ανακοπή.

Δεν υπάρχει διαφορετική αντιμετώπιση μιας βαριάς επιπλοκής επειδή η θεραπεία είχε χαρακτηριστεί “detox”, “anti-aging” ή “wellness”. Όταν πραγματοποιείται μια ιατρική πράξη, είναι Ιατρική.

Και πρέπει να διέπεται από τους κανόνες της Ιατρικής.

Η πλασμαφαίρεση είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα Η θεραπευτική πλασμαφαίρεση αποτελεί πραγματική και καθιερωμένη ιατρική μέθοδο για συγκεκριμένες παθήσεις και ενδείξεις.

Δεν είναι από μόνη της «εναλλακτική θεραπεία». Είναι όμως μια εξειδικευμένη εξωσωματική διαδικασία, η οποία απαιτεί κατάλληλο εξοπλισμό, εξειδικευμένο προσωπικό, σωστή επιλογή ασθενούς, παρακολούθηση και δυνατότητα άμεσης αντιμετώπισης επιπλοκών.

Γι’ αυτό και έχει τεράστια σημασία όχι απλώς ποια θεραπεία πραγματοποιείται, αλλά για ποια ένδειξη, σε ποιον άνθρωπο και σε ποιο περιβάλλον.

Για τη συγκεκριμένη υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη, αυτά ακριβώς είναι ζητήματα που διερευνώνται και τα τελικά συμπεράσματα πρέπει να αφεθούν στις αρμόδιες αρχές και στα αντικειμενικά ιατρικά δεδομένα.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «εναλλακτική ή κλασική Ιατρική» Για εμένα το ουσιαστικό ερώτημα είναι διαφορετικό: Είναι η θεραπεία που προτείνουμε στον συγκεκριμένο άνθρωπο αναγκαία, επιστημονικά τεκμηριωμένη, ασφαλής και πραγματοποιείται από τους κατάλληλους ανθρώπους στον κατάλληλο χώρο; Αυτό είναι το φίλτρο που πρέπει να εφαρμόζουμε σε κάθε θεραπεία — παλιά ή νέα, χειρουργική ή συντηρητική, φαρμακευτική ή τεχνολογική. Η Ιατρική ασφαλώς εξελίσσεται.

Οφείλουμε να είμαστε ανοιχτοί στην καινοτομία.

Πολλές θεραπείες που σήμερα θεωρούμε αυτονόητες υπήρξαν κάποτε καινούργιες.

Καινοτομία όμως δεν σημαίνει απουσία κανόνων.

Σημαίνει επιστημονική έρευνα.

Σημαίνει τεκμηρίωση.

Σημαίνει εκπαίδευση.

Σημαίνει σωστή ένδειξη.

Σημαίνει ενημερωμένη συναίνεση.

Σημαίνει κατάλληλες υποδομές.

Και πάνω απ’ όλα σημαίνει ασφάλεια του ασθενούς.

Ως χειρουργός θεωρώ ότι αυτό είναι και ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντά μας απέναντι στους ασθενείς μας: Να μην τους εντυπωσιάζουμε με ονομασίες θεραπειών, αλλά να τους εξηγούμε τι πραγματικά γνωρίζουμε, τι δεν γνωρίζουμε, ποιο είναι το αναμενόμενο όφελος και ποιος ο πιθανός κίνδυνος.

Γιατί τελικά η καλή Ιατρική δεν χρειάζεται επίθετα.

Χρειάζεται γνώση, τεκμηρίωση, ευθύνη και σεβασμό στον άνθρωπο. Σημ Πι ντελ Μπ : Τρείς φωτογραφίες από τον χώρο της "κλινικής " της Γάκα και του Θεοδωρόπουλου στό Κολωνάκι.

Κυρίαρχα στοιχεία οι θρησκευτικές εικόνες κάθε είδους, μια πανοπλία σαμουράι, ένα σπαθί σε γυάλινη προθήκη, κομποσκοίνια, κόκκινα πλαστικά γάντια αραδιασμένα σε ένα σταντ, ένα ποδήλατο, τα μπουρδέλα είναι σαφώς καθαρότερα και περιποιημένα.

Μια ματιά να ρίξεις μόνο στο χώρο και θέλεις να φύγεις τρέχοντας... Εκεί γινόταν η πλασμαφαίρεση, μια πολύ εξειδικευμένη ιατρική πράξη την οποία αναλαμβάνει συνήθως τιμ γιατρών σε οργανωμένες νοσοκομειακές μονάδες. * Σημ. Hamer Hamer O Γεώργιος Σάμπαλης είναι Γενικός Χειρουργός Διευθυντής Γενικής, Λαπαροσκοπικής & Ρομποτικής Χειρουργικής στό Ιατρικό Κέντρο Αθηνών ένα από τά καλύτερα "μαχαίρια" στην χώρα όπως λέγονται στην ιατρική αργκό οι χειρούργοι.

Είναι επίσης εξαιρετικός μουσικός και συνθέτης.

Μαχητικός συνδικαλιστής στό Πανεπιστήμιο. Πολυτάλαντος,μέ έχει τιμήσει με την φιλία του καί ΄έχει απαλλάξει από τη δυσλειτουργία του εντέρου μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους