«Γίνεται.» Αν έπρεπε να διαλέξω μία λέξη που έχω ακούσει άπειρες φορές πριν ξεκινήσει μια κακή τεχνική απόφαση, μάλλον θα ήταν αυτή. «Μπορούμε να ρίξουμε αυτόν τον τοίχο;» Γίνεται. «Μπορούμε να...

Πλήρες Κείμενο:

«Γίνεται.» Αν έπρεπε να διαλέξω μία λέξη που έχω ακούσει άπειρες φορές πριν ξεκινήσει μια κακή τεχνική απόφαση, μάλλον θα ήταν αυτή. «Μπορούμε να ρίξουμε αυτόν τον τοίχο;» Γίνεται. «Μπορούμε να κλείσουμε λίγο αυτόν τον χώρο;» Γίνεται. «Μπορούμε να μεταφέρουμε την κουζίνα στην άλλη άκρη του σπιτιού;» Γίνεται. «Μπορούμε να βάλουμε το μπάνιο εδώ;» Γίνεται κι αυτό.

Και ξέρεις κάτι; Πολλές φορές αυτός που σου απαντάει μπορεί να έχει δίκιο.

Μπορεί πράγματι να γίνεται.

Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως αυτή δεν είναι η σωστή ερώτηση.

Θυμάμαι πολλές φορές να μπαίνω σε ένα σπίτι και ο ιδιοκτήτης να μου δείχνει με ενθουσιασμό τι έχει σκεφτεί. «Λοιπόν, θα ρίξουμε αυτόν τον τοίχο, θα ανοίξουμε εδώ, την κουζίνα θα τη μεταφέρουμε εκεί και εδώ θα κάνουμε άλλο ένα μπάνιο.

Μίλησα και με το συνεργείο.

Μου είπαν ότι γίνονται όλα.» Και σχεδόν πάντα κάνω την ίδια ερώτηση. «Ωραία.

Γιατί θέλεις να τα κάνεις;» Εκεί συνήθως υπάρχει μια μικρή σιωπή.

Γιατί έχουμε μάθει να συζητάμε πολύ γρήγορα το πώς θα κατασκευάσουμε κάτι και πολύ λίγο το αν αξίζει να το κατασκευάσουμε.

Ένας καλός τεχνίτης μπορεί να σου πει πώς θα περάσει έναν σωλήνα από το ένα σημείο στο άλλο.

Ο ηλεκτρολόγος μπορεί να σου εξηγήσει πώς θα μεταφέρει μια παροχή.

Ο γυψοσανιδάς μπορεί να σου φτιάξει έναν καινούργιο τοίχο σχεδόν όπου του ζητήσεις.

Και όλοι μπορεί να κάνουν εξαιρετικά τη δουλειά τους.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάποιος έχει σταθεί λίγο πιο πίσω και έχει κοιτάξει ολόκληρο το σπίτι.

Και εκεί βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε στις ανακαινίσεις.

Προσπαθούμε να λύσουμε το έργο κομμάτι κομμάτι.

Ρωτάμε τον υδραυλικό για τα υδραυλικά, τον ηλεκτρολόγο για τα ηλεκτρολογικά, τον πλακά για τα πλακάκια και τον αλουμινά για τα κουφώματα. Λογικό.

Μόνο που στο τέλος δεν πρόκειται να ζήσεις μέσα σε υδραυλικά, ηλεκτρολογικά, πλακάκια και κουφώματα.

Θα ζήσεις μέσα σε ένα σπίτι.

Και το σπίτι πρέπει να λειτουργεί σαν ένα πράγμα.

Μπορεί, για παράδειγμα, να γίνεται να μεταφέρεις την κουζίνα εκεί που σκέφτηκες, αλλά για να φτάσουν εκεί οι αποχετεύσεις να δημιουργήσεις ένα σωρό άλλα προβλήματα.

Μπορεί να γίνεται να χωρέσεις ένα δεύτερο μπάνιο, αλλά τελικά να καταστρέψεις έναν πολύ πιο χρήσιμο χώρο για να κερδίσεις ένα μπάνιο που σχεδόν δεν θα χρησιμοποιείς.

Μπορεί να γίνεται να ανοίξεις έναν χώρο, αλλά πριν ακουμπήσει κάποιος έναν τοίχο πρέπει να ξέρουμε τι ακριβώς είναι αυτός ο τοίχος, τι επιτρέπεται να γίνει και ποια διαδικασία απαιτείται.

Μπορεί ακόμη να γίνεται τεχνικά κάτι που σκέφτηκες, αλλά όταν βάλεις κάτω το κόστος του να καταλάβεις ότι πληρώνεις 15.000 ευρώ για να λύσεις ένα πρόβλημα αξίας 3.000.

Αυτά είναι τα σημεία όπου το «γίνεται» σταματάει να είναι αρκετό.

Γιατί όταν μπαίνω σε ένα σπίτι πριν από μια ανακαίνιση, δεν θέλω να ξεκινήσω λέγοντας στον ιδιοκτήτη τι μπορεί να γκρεμίσει.

Θέλω πρώτα να καταλάβω πώς ζει.

Ποιος μένει εκεί; Υπάρχουν παιδιά; Δουλεύει κάποιος από το σπίτι; Πού τρώνε; Πού μαζεύονται; Τι τους ενοχλεί περισσότερο σήμερα; Τι θέλουν να έχει αλλάξει όταν τελειώσει όλη αυτή η ιστορία; Και φυσικά υπάρχει μία ερώτηση που δεν είναι καθόλου ρομαντική, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντική: Πόσα χρήματα υπάρχουν πραγματικά για να γίνουν όλα αυτά; Γιατί μπορείς να σχεδιάσεις ένα υπέροχο σπίτι με 120.000 ευρώ.

Αν όμως ο άνθρωπος απέναντί σου έχει 60.000, δεν του έλυσες το πρόβλημα.

Του έφτιαξες μια πολύ ωραία εικόνα ενός σπιτιού που δεν μπορεί να αποκτήσει.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι ο καλός σχεδιασμός δεν είναι να χωρέσουμε μέσα σε ένα σπίτι όσο περισσότερες ιδέες μπορούμε.

Είναι να βρούμε ποιες από αυτές αξίζουν πραγματικά τα χρήματα, τον χώρο και την ταλαιπωρία που θα απαιτήσουν.

Και υπάρχει ακόμη κάτι που έρχεται μόνο με τα χρόνια στη δουλειά.

Μερικές φορές η καλύτερη συμβουλή που μπορείς να δώσεις σε έναν πελάτη δεν είναι: «Ναι, μπορούμε να το κάνουμε.» Είναι: «Μπορούμε.

Αλλά εγώ δεν θα ξόδευα τα χρήματά σου εκεί.» Δεν είναι πάντα εύκολο να το πεις.

Ειδικά όταν από την εργασία που του λες να μην κάνει μπορεί να κέρδιζες κι εσύ χρήματα.

Αλλά αυτός, για μένα, είναι ο ρόλος του ανθρώπου που βλέπει συνολικά ένα έργο.

Όχι να βρίσκει περισσότερες εργασίες για να γίνουν.

Να βρίσκει τι πραγματικά χρειάζεται να γίνει.

Γιατί τα χρήματα μιας ανακαίνισης δεν είναι απεριόριστα.

Συνήθως είναι οικονομίες που κάποιος μάζευε για χρόνια και κάθε 5.000 ευρώ που ξοδεύονται σε κάτι περιττό είναι 5.000 ευρώ που λείπουν από κάτι σημαντικότερο.

Γι’ αυτό, αν σχεδιάζεις μια μεγάλη ανακαίνιση, πριν αρχίσεις να ρωτάς: «Γίνεται αυτό;» κάνε μία δεύτερη ερώτηση. «Αξίζει να το κάνω;» Η πρώτη ερώτηση μπορεί να σου δείξει πώς θα κατασκευάσεις κάτι.

Η δεύτερη μπορεί να σε γλιτώσει από το να το κατασκευάσεις χωρίς να το χρειάζεσαι.

Και, μετά από τόσα χρόνια μέσα σε εργοτάξια, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι αυτή είναι πολλές φορές η πιο κερδοφόρα δουλειά που μπορεί να κάνει ένας μηχανικός για τον ιδιοκτήτη. Να τον βοηθήσει να μην πληρώσει για κάτι που δεν χρειαζόταν ποτέ να γίνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους