«…καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί…» Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο 2:35 Μαχαίρι στην καρδιά, ρομφαία φοβερή διαπερνά τα σωθικά μας και...

Πλήρες Κείμενο:

«…καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί…» Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο 2:35 Μαχαίρι στην καρδιά, ρομφαία φοβερή διαπερνά τα σωθικά μας και λαβώνει την ψυχή και το νου μας το νέο αριστούργημα του δικού μας Γιώργου Τάκου! Στεκόμαστε συντετριμμένοι, κατειλημμένοι από το δέος του αδόκητου θανάτου που μετέβαλε την Βρεφοκρατούσα Παναγιά, την αέναη Κουροτρόφο Μάνα, την αστείρευτη Ζωοδόχο Πηγή του κόσμου σε Δέρας των Σβηστών Λύχνων, σε Μάνα του Πάθους, του Πένθους και του Θρήνου! Μια μορφή καθηλωτική, ενδεδυμένη το χρυσόμαλλο δέρας της θεϊκής της υπόστασης ξεπροβάλλει από το ρωγμώδες πλαίσιο και έχοντας αποκτήσει από το θαυματουργό χέρι του καλλιτέχνη την τρίτη διάσταση, νιώθεις ότι ξεπηδά ολόκληρη μέσα από τον πίνακα και έρχεται με τον κοπετό της να σου δείξει ότι η αιμάσσουσα καρδιά της ανέβηκε και βούλιαξε στο πέλαγος των δακρύων της και συνέχισε να αιμορραγεί μέσα από τα γαλάζια της μάτια. Μια Παναγιά, όμοια με την Γυναίκα των Αιγών, μια Παναγιά που δεν κατέβηκε από τους ουρανούς, αλλά βγήκε μέσα από αρχαία επιτύμβια στήλη, μια φιγούρα αρχαίας τραγωδίας και μια ακόμη αιρετική Πιετά του Γιώργου Τάκου.

Γιατί η αγκαλιά της από δέκτης ζωής και ελπίδας έγινε δέκτης του θανάτου.

Στη θέση του σπαργανωμένου Βρέφους το άψυχο, ακίνητο, απρόσωπο Βρέφος τυλιγμένο στο λευκό σάβανο! Μια αγκαλιά που βίαια και αιματηρά αδειάζει, αλλά η Μάνα του κόσμου αρνείται να το αποχωριστεί! Μόνο ολοφύρεται, παραδομένη στον ανείπωτο πόνο! Ποια απώλεια θρηνεί; Είναι η σάρκα από τη σάρκα της, είναι το δικό της Θείο Τέκνο ή μήπως το κεκαλυμμένο του πρόσωπο γίνεται το οδυνηρό σύμβολο κάθε αθώου, αγνού και αδικοχαμένου θύματος, ενώ η Παναγία εναγκαλίζεται κάθε ματωμένη Μάνα με τα αδειανά χέρια, συμπυκνώνοντας στο πρόσωπό της το πένθος όλης της οικουμένης υπερβαίνοντας όρια θρησκευτικά; Για άλλη μια φορά ο Γιώργος Τάκος συνδιαλέγεται με περισσή δεξιοτεχνία με τις αντιθέσεις, με τα σύμβολα των πολλαπλών αναγνώσεων, με τα μηνύματα της εποχής του, με την πάλη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, σε επίπεδο καλλιτεχνικής έκφρασης και συνυποδηλωτικής γλώσσας.

Ένα βάθος γεμάτο ρωγμές- ολόκληρος ο πίνακας έχει σφυροκοπηθεί ανελέητα- όμοιο με τον ρημαγμένο μας κόσμο που έχει διαρραγεί από τη μισαλλοδοξία και έχει γίνει αφιλόξενος από τον ίδιο τον Άνθρωπο τον βαλτωμένο στο έλος της αδικίας.

Ένα φωτοστέφανο αιρετικό, ένα ειδεχθές συρματόπλεγμα που απειλεί να εγκλωβίσει, να παγιδέψει και να αφανίσει το φως της αγνότητας και της δικαιοσύνης, τον Άνθρωπο και την αξιοπρέπειά του.

Ταυτόχρονα, όμως, ο χρυσός χιτώνας και η καλύπτρα της Παναγίας, αιώνια σύμβολα της θεϊκής της υπόστασης και της μειλίχιας αρετής της γίνεται αναμμένη δάδα εγρήγορσης και μας καλεί να διαλύσουμε το έρεβος των κακών διαλογισμών, το σκοτάδι του μίσους και της καταστροφής.

Γιατί η Τέχνη εδράζεται στην Κοινωνία, αντλεί και εμπνέεται από αυτήν και βρίσκεται σε συνεχή διάλογο με τη ζωή του Ανθρώπου, με τα επιτεύγματά του και με τα πάθη του.

Και αυτήν τη δύναμη της Τέχνης την ξέρει καλά ο Γιώργος και το θεόπνευστο χέρι του, έμπλεο φωτός και άμετρης αγάπης, μεταφέρει στο καβαλέτο την ομορφιά, αλλά και την οργή, τον πόνο και τη λύπη της δικής του ελεύθερης ψυχής! Το κίτρινο, πολύπτυχο ύφασμα της Παναγίας, γλιστράει μαγικά στα χέρια μας και νιώθοντας την υφή του στα δάχτυλά μας, όσες είναι οι αμέτρητες πτυχές του τόσα και τα δικά μας δάκρυα που κυλούν για τα πάθια αυτού του κόσμου! Γιώργο, Μεγάλε μας Καλλιτέχνη, υποκλινόμαστε συγκλονισμένοι στη δύναμη και το μεγαλείο του έργου σου! Απο την Sofia Arvanitaki

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους