Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~ >-Του Μητροπολίτου Χονκ Κονκ Νεκταρίου (Τσίλη) Στις 14 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία εορτάζει την παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού.

Πρόκειται για ανάμνηση δύο ιστορικών γεγονότων, αλλά και φανέρωση του κέντρου της χριστιανικής πίστεως: η σωτηρία του ανθρώπου περνά μέσα από τον Σταυρό του Χριστού. Ο Σταυρός, που κάποτε ήταν όργανο ατιμωτικού θανάτου, έγινε με τη σταύρωση του Κυρίου σημείο ζωής, νίκης, συγχώρησης και αναστάσιμης ελπίδας.

Η εορτή συνδέεται πρώτα με την εύρεση του Τιμίου Σταυρού από την αγία Ελένη στα Ιεροσόλυμα και με την ύψωσή του ενώπιον του λαού, ώστε όλοι να τον δουν και να τον προσκυνήσουν.

Συνδέεται όμως και με ένα δεύτερο ιστορικό γεγονός: την ανάκτηση του Τιμίου Σταυρού από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, μετά την αρπαγή του από τους Πέρσες, και την επιστροφή του στα Ιεροσόλυμα.

Η διπλή Ύψωση φανερώνει ότι για τους χριστιανούς ο Σταυρός δεν είναι απλώς ιερό κειμήλιο, αλλά σημείο νίκης του Χριστού μέσα στην ιστορία.

Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα, κατά την ακολουθία της εορτής, ο Σταυρός υψώνεται στο μέσο του ναού. Η Εκκλησία δεν τον προβάλλει ως απλό θρησκευτικό σύμβολο, αλλά ως σημείο της παρουσίας, της αγάπης και της σωτηριώδους δυνάμεως του Θεού.

Οι πιστοί καλούνται να τον προσκυνήσουν όχι με θλίψη απελπισίας, αλλά με χαρά πνευματική.

Διότι πάνω στον Σταυρό ο Χριστός νίκησε την αμαρτία, κατήργησε τη δύναμη του θανάτου και άνοιξε στον άνθρωπο τον δρόμο της Αναστάσεως.

Ο κατανυκτικός χαρακτήρας της ημέρας, μαζί με τη νηστεία που τη συνοδεύει, μας βοηθεί να καταλάβουμε ότι η Εκκλησία δεν πανηγυρίζει κοσμικά.

Μας καλεί να σταθούμε μπροστά στο μυστήριο της θείας αγάπης. Ο Θεός δεν σώζει τον άνθρωπο με εξωτερική επιβολή, ούτε με δύναμη όπως την εννοεί ο κόσμος.

Τον σώζει με την εκούσια ταπείνωση του Υιού Του.

Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει αδυναμία, η Εκκλησία βλέπει τη δύναμη του Θεού.

Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει ήττα, η πίστη βλέπει τη νίκη της αγάπης.

Αυτό ακριβώς φανερώνει και το Αποστολικό Ανάγνωσμα της εορτής, από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Ο Απόστολος γράφει ότι «ὁ λόγος ὁ τοῦ σταυροῦ» φαίνεται μωρία σε όσους απορρίπτουν τη σωτηριώδη ενέργεια του Θεού, ενώ για όσους τη δέχονται με πίστη είναι δύναμη Θεού.

Ο λόγος του Σταυρού δεν είναι απλώς μία διδασκαλία για ένα γεγονός του παρελθόντος.

Είναι η ίδια η αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ο Θεός αγαπά, ενεργεί και σώζει.

Για τον άνθρωπο που κρίνει μόνο με τα μέτρα της πεπτωκυίας λογικής, ο Σταυρός φαίνεται παράδοξος.

Πώς είναι δυνατόν ο Μεσσίας να σταυρώνεται; Πώς μπορεί η ζωή να φανερώνεται μέσα από τον θάνατο; Πώς μπορεί η δύναμη του Θεού να παρουσιάζεται ως αδυναμία; Γι’ αυτό ο Παύλος λέει ότι οι Ιουδαίοι ζητούν σημείο και οι Έλληνες ζητούν σοφία.

Οι πρώτοι περιμένουν μία φανερή θαυματουργική επιβεβαίωση, ενώ οι δεύτεροι αναζητούν έναν λόγο που να ικανοποιεί τον ανθρώπινο νου.

Όμως η Εκκλησία δεν κηρύσσει ούτε έναν Μεσσία προσαρμοσμένο στις ανθρώπινες προσδοκίες ούτε μία φιλοσοφική θεωρία.

Κηρύσσει «Χριστὸν ἐσταυρωμένον». Αυτό είναι το μεγάλο παράδοξο της πίστεως. Ο Εσταυρωμένος Χριστός είναι σκάνδαλο για όσους θέλουν έναν Θεό που επιβάλλεται και μωρία για όσους πιστεύουν ότι η ανθρώπινη σοφία αρκεί για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον Θεό.

Για τους κλητούς όμως, για εκείνους που ανοίγουν την καρδιά τους στην πίστη, ο Χριστός είναι «Θεοῦ δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία». Η δύναμη του Θεού δεν είναι βία, κυριαρχία ή εξαναγκασμός.

Είναι η αγάπη που φτάνει μέχρι τη θυσία.

Και η σοφία του Θεού δεν είναι ψυχρή γνώση, αλλά το σχέδιο της σωτηρίας, το οποίο αποκαλύπτεται στην ταπείνωση, στην υπακοή και στην αυτοπροσφορά του Υιού. Ο Απόστολος Παύλος δεν περιφρονεί τον ανθρώπινο νου· δείχνει όμως τα όριά του όταν αποκόπτεται από τον Θεό. Ο Θεός δεν γνωρίζεται ως αφηρημένη ιδέα, αλλά ως Πρόσωπο που αποκαλύπτεται και προσφέρεται.

Έτσι, η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού μάς καλεί να αλλάξουμε κριτήριο ζωής.

Να μη μετράμε τη δύναμη με την επιτυχία, την αξία με την αναγνώριση και την αγάπη με το συμφέρον. Ο Σταυρός μάς διδάσκει ότι η αληθινή ζωή γεννιέται μέσα από την αυτοπροσφορά, τη συγχώρηση, την υπομονή και την πίστη.

Κάθε χριστιανός καλείται να σηκώσει τον δικό του σταυρό, όχι ως τιμωρία, αλλά ως συμμετοχή στην πορεία του Χριστού.

Στις 14 Σεπτεμβρίου υψώνουμε τον Τίμιο Σταυρό στο κέντρο της Εκκλησίας και της ζωής μας.

Τον προσκυνούμε ως σημείο νίκης, ως θρόνο της αγάπης του Θεού και ως πηγή σωτηρίας.

Και μαζί με τον Απόστολο Παύλο ομολογούμε ότι ο Εσταυρωμένος Χριστός είναι η αληθινή σοφία και η αληθινή δύναμη του Θεού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους