Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, κάποιοι απελευθερώθηκαν και μπόρεσαν να φωνάξουν 'Καλά να πάθουν'. Η μεγαλύτερη αντισημιτική σφαγή μετά το Ολοκαύτωμα, η 11η Σεπτεμβρίου: Η οριστική χρεωκοπία της αριστεράς.

Κάποιοι εξακολουθούν από τότε να έχουν υγρά όνειρα και να φτάνουν σε οργασμό κάθε φορά που το θυμούνται, π.χ. 'Ο Μπιν Λάντεν κέρδισε. Oι ΗΠΑ έγιναν ολοκληρωτικά ένα κράτος παρίας', του Κυριάκου χάιμπαρ-χάιμπαρ για γιαχούντ Αρη Χατζηστεφάνου, INFOWAR, 11/09/2018 - «Η 11η Σεπτεμβρίου παραμένει το κομβικό σημείο που σηματοδοτεί την αρχή του τέλους του «αμερικανικού αιώνα». Δυστυχώς αυτό το συμβολικό γεγονός έγινε από τον λάθος άνθρωπο (τον Οσάμα μπιν Λάντεν) και με το λάθος τρόπο (την τρομοκρατία).» https://archive.is/M4FFd#selection-1035.0-1035.235 Ωστε ο θάνατος 3.000 αθώων ανθρώπων, μόνο επειδή κατοικούσαν στις ΗΠΑ, ήταν μια καλή εξέλιξη, απλά έγινε από τον λάθος άνθρωπο και με το λάθος τρόπο.

Αν γινόταν ας πούμε με άλλο τρόπο, πιο 'συμβατικό' θα ήταν όλα ΟΚ, σωστά; Πως ακριβώς όμως θα σας ικανοποιούσε, εσάς που μισείτε τη Δύση επειδή υπάρχει; Αν έπεφταν τίποτα πυρηνικά θα ήταν ΟΚ; Αν γίνονταν 10 ταυτόχρονα Περλ Χάρμπορ θα ήταν ΟΚ; Υπάρχει μια κόκκινη γραμμή εδώ, και καλά θα κάνουν όλοι εκείνοι που μιλάνε για λογαριασμό της αριστεράς, έχοντας ξεχάσει τα βασικά, να αποφασίσουν: Θάνατος αθώων είναι θεμιτή μέθοδος μόνο σε μυαλά διεστραμμένων.

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλο μέτρο για την πολιτική αποσύνθεση της σημερινής 'αντιμπεριαλιστικής' ψευτοαριστεράς.

Είναι το έσχατο σημείο ιδεολογικής και ηθικής πτώχευσης, διάβρωσης, μόλυνσης και πτώσης.

Πιο κάτω δεν υπάρχει.

Πρόκειται για χρεοκοπία.

Κάποτε η αριστερά καθόριζε τις κινήσεις και τις παρεμβάσεις της και το δημόσιο λόγο της και τη δράση της βασισμένη σε αρχές, σε ιδανικά, σε ιδέες και σε δημιουργικές προτάσεις για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής και των δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων.

Σήμερα, καθορίζει τα πάντα από το ποιοί νομίζει κάθε φορά είναι 'οι εχθροί', πραγματικοί και, συχνότερα, φανταστικοί.

Αυτή η αριστερά κατέληξε στο κρεβάτι με ό,τι χειρότερο μπορούσε να καταλήξει.

Με τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ. 'Από το Λονδίνο στη Γάζα, Διεθνής Ιντιφάντα' Σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις και πανεπιστήμια, υπήρξε προσφάτως ένα νέο σύνθημα, 'Από το Λονδίνο στη Γάζα, Διεθνής Ιντιφάντα' ('From London to Gaza, International Intifada') Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό να ακούει κανείς ένα τέτοιο σύνθημα από τη δυτική νεολαία και τη δυτική 'αριστερά'. Βρετανοί, Γάλλοι, Ισπανοί και Αμερικανοί στην καρδιά του Λονδίνου, του Παρισιού, της Μαδρίτης και της Νέας Υόρκης, να απαιτούν μια «διεθνή ιντιφάντα», χωρίς να γνωρίζουν εκείνη τη στιγμή που φωνάζουν το σύνθημα αυτό, ότι ήδη διεξάγεται αυτή η «διεθνής ιντιφάντα». Είναι τρομακτικό.

Να γνωρίζουν, άραγε, ότι η 11η Σεπτεμβρίου, η 7η Ιουλίου στο Λονδίνο, η Γέφυρα Γουέστμινστερ, οι επιθέσεις στον συναυλιακό χώρο Bataclan και στο στάδιο και το Charlie Hebdo στο Παρίσι, τα τρένα στους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Μαδρίτης, οι επιθέσεις σε Βρυξέλλες, Νίκαια, Μάντσεστερ και μια ατελείωτη σειρά από άλλα χτυπήματα είναι ακριβώς μορφή και στάδιο της «διεθνούς ιντιφάντα» που ζητούν; Φυσικά και όχι.

Είναι αδιανόητο.

Κάποιοι πρέπει να τους επαναφέρουν, έστω και με ακραίες, ριζοσπαστικές μεθόδους.

Διότι αυτό που ζητούν τελικά δεν έχει να κάνει με οποιαδήποτε βελτίωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή συνθηκών ζωής.

Εχει να κάνει με το μίσος και τη μη ανοχή και τον αποκλεισμό του άλλου.

Στην πραγματικότητα, έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου και τώρα ζητούν περισσότερη πλύση εγκεφάλου, για όλους.

Εχουμε έναν όρο για το είδος αυτό των αναλύσεων. 'Αναλύσεις Disneyland'. Εκεί που πρέπει να υπάρχει πάντα ο καλός και ο κακός, και εκεί που όλα στο τέλος λύνονται με μαγικό τρόπο, απλά επειδή έτσι πιστεύουμε ότι γίνεται στα παραμύθια.

Οπως στα καρτούν.

Σε όλους αρέσουν τα 'κουτάκια' και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτά, τα θέλουν όλα υπεραπλουστευμένα και μανιχαϊστικά, γιατί αλλιώς κλονίζονται οι βεβαιότητες τους.

Απρρίπτοντας την πραγματική ιστορική ανάλυση και παραμελώντας την αληθινή μαρξιστική θεώρηση για χάρη ενός γελοιογραφικού, σχεδόν καρτουνίστικου, και πιθανόν χολιγουντιανού τύπου σχήματος 'καλοί-κακοί' και ενός διχοτομημένου συναισθηματικού μανιχαϊσμού.

Κάποια στιγμή πρέπει να κοιτάξουμε που ακριβώς βρισκόμαστε, και προς ποια κατεύθυνση προχωράμε.

Κάποιοι στο εξωτερικό το έχουν τολμήσει.

Θέλουν να ξαναδούν όλες τις σταθερές των κοινωνικών κινημάτων από το μηδέν, ξανά και ξανά, βασανιστικά, μέσο στο νέο περιβάλλον.

Πρέπει να δούμε ποιες είναι οι φίλιες δυνάμεις και ποιες οι εχθρικές.

Κι επιτέλους, κάποια στιγμή πρέπει κι η δικιά μας αριστερά να αποφασίσει να πάρει διαζύγιο από τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ και τις λογικές τους, μιας που κατέληξε στο κρεβάτι με ό,τι χειρότερο μπορούσε να καταλήξει.

Με το πιο μαύρο, μεσαιωνικό, μισογυνικό, ομοφοβικό, ρατσιστικό, αντιδημοκρατικό, γενονοκτονικά αντισημιτικό και συνεπώς αντιδραστικό και ακροδεξιό καθεστώς της Χεζμπολάχ και της Χαμάς Επειδή στην πραγματικότητα είναι ανίκανη να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα του σύνθετου πολυπολικού μας κόσμου, αυτή η δήθεν ριζοσπαστική αριστερά και οι μεταμοντέρνοι της αποτυχημένοι διανοούμενοι, φετιχοποιούν τους βίαιους τζιχαντιστές και ονομάζουν 'αντίσταση' την τρομοκρατία των εξτρεμιστών (και των Παλαιστινίων), αν θυμηθούμε και τον περίφημο χαρακτηρισμό της Χαμάς και της Χεζμπολάχ ως προοδευτικά κοινωνικά κινήματα από την Judith Butler το 2012 ή από τον κύκλο του Jeremy Corbyn στην Αγγλία («οι φίλοι» του που τώρα είναι «οι αδερφοί» του). Αυτή η δήθεν ριζοσπαστική αριστερά, επειδή έχει φύγει η γη κάτω από τα πόδια της, κι επειδή συχνά βρίσκεται ουσιαστικά αντιμέτωπη με το χθεσινό προλεταριάτο, έχει επενδύσει τώρα τις ελπίδες της σε ό,τι θεωρεί πρώην λαούς των αποικιών (και στη φιγούρα του μετανάστη), παρακολουθώντας τους τρέχοντες πολιτικούς αγώνες μόνο μέσα από τους μεσσιανικούς φακούς του παρελθόντος, και πάλι, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε από το 1990 και την πτώση της ΕΣΣΔ ή από το 2001 και την 11η Σεπτεμβρίου.

Ειδικά σε σχέση με την πυριτιδαποθήκη της Μέσης Ανατολής, όλη τους η ρητορική, τα διπλά κριτήρια, η δαιμονοποίηση, οι επιθέσεις στο δικαίωμα ύπαρξης των Εβραίων, η αντισημιτική συνωμοσιολογία πως δήθεν ο ιμπεριαλισμός φύτεψε το κράτος του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή μέσω εθνοκάθαρσης, η δικαιολόγηση των εγκλημάτων π.χ. του Ασαντ, των Αγιατολλάχ και της Ρωσίας, το μίσος για τη Δύση και οι ακραίες αντιλήψεις για τις αντικαπιταλιστικές επαναστάσεις και τις εξεγέρσεις του Τρίτου Κόσμου, και, βέβαια, η εξύμνηση Χαμάς και Χεζμπολάχ δείχνουν απλά ότι αυτά τα ρεύματα σκέψης δεν θέλουν να μετασχηματίσουν τη φιλελεύθερη δημοκρατία σε ένα σύστημα με μεγαλύτερη δικαιοσύνη, πρόνοια, διανομή του πλούτου και ισονομία, αλλά επιθυμούν να την καταστρέψουν πιστεύοντας ότι πάνω στις στάχτες της θα σταματήσει η διάκριση σε καταπιεστές και καταπιεσμένους και πως έτσι οι ισχυροί θα υποταχθούν στις μάζες.

Στ' αλήθεια, είναι μαρξισμός αυτό το έκτρωμα; Είναι 'διεθνισμός της εργατικής τάξης'; Ή είναι ένας ψευτοδιεθνισμός στην υπηρεσία του πιο θρησκόληπτου εθνικισμού; Για τους 'μαρξιστές' που έφτασαν σε αυτήν την ακρότητα, ο δήθεν 'διεθνισμός' τους έγινε όχημα και μέσο για την έκφραση του πιο αντιδραστικού και θρησκόληπτου αραβικού εθνικιστικού σωβινισμού, για ένα 'μυστικοποιημένο' πολιτικό πρόγραμμα που μοχθεί για την αιματηρή υποταγή και καταστροφή ενός ολόκληρου λαού, μεταμφιεσμένο με περιτύλιγμα με όρους 'αντιρατσισμού' και γλώσσας 'ανθρωπίνων δικαιωμάτων'. Και μετά, επάνω στους τάφους των απλών ανθρώπων του 'Μεγάλου Σατανά' και του 'Μικρού Σατανά', των σιωνιστών, η Χαμάς θα μας φωνάξει για να διοργανώσουμε μαζί και να χορέψουμε στο πρώτο Gay Pride στη Γάζα. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους