" Η καθοδήγηση που φοβάται την κριτική " Αγαπητοί μου, Υπάρχουν κείμενα που γράφονται για να υποστηρίξουν μια άποψη και κείμενα που γράφονται επειδή κάποιος ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι μια άλλη...

Πλήρες Κείμενο:

" Η καθοδήγηση που φοβάται την κριτική " Αγαπητοί μου, Υπάρχουν κείμενα που γράφονται για να υποστηρίξουν μια άποψη και κείμενα που γράφονται επειδή κάποιος ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι μια άλλη άποψη εξακολουθεί να ακούγεται! Η πρόσφατη παρέμβαση του αγαπητού συντάκτη ανήκει, μάλλον στη δεύτερη κατηγορία και είναι απολύτως θεμιτό.

Στον δημόσιο λόγο ο καθένας έχει το δικαίωμα να ενοχλείται, να διαφωνεί, ακόμη και να αγανακτεί . Έχει, όμως ένα μικρό πρόβλημα: Η ενόχληση δεν αποτελεί επιχείρημα και όσο περισσότερο προσπαθεί κανείς να την παρουσιάσει ως επιχείρημα ,τόσο περισσότερο αποκαλύπτει ότι ίσως δεν διαθέτει άλλο.

Φίλες και φίλοι, Μου αποδίδεται ένας ρόλος που δεν διεκδίκησα ποτέ: Του " δημόσιου κριτή " ,του ανθρώπου που δήθεν καθοδηγεί, ερμηνεύει και αποφασίζει για τους άλλους . Είναι μια ενδιαφέρουσα κατασκευή, κυρίως επειδή προϋποθέτει κάτι που η ίδια η δημοκρατική συζήτηση έχει προ πολλού ξεπεράσει: Ότι όταν κάποιος εκφράζει μια άποψη με την οποία διαφωνούμε, πρέπει πρώτα να εξηγήσουμε ποιος είναι και όχι αν έχει δίκιο.

Αυτό, όμως, δεν είναι πολιτική αντιπαράθεση, είναι προσωποποίηση της διαφωνίας και η προσωποποίηση έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα για όποιον την επιλέγει: Δεν χρειάζεται να απαντήσει στην ουσία, αρκεί να περιγράψει τον άνθρωπο που μιλάει.

Αγαπητέ μου, Ας κάνουμε κάτι πολύ απλό.

Ας αφήσουμε στην άκρη τη " Σοβιετική Ένωση" ,την " πλύση εγκεφάλου ", την "αμπελοφιλοσοφία ", τον " φανταστικό κόσμο " και όλες τις υπόλοιπες φιλολογικές κορδέλες και ας επιστρέψουμε στο μοναδικό πράγμα που έχει πραγματική αξία; Στα γεγονότα.

Ποια ακριβώς θέση μου είναι λανθασμένη; Ποιο επιχείρημα καταρρίπτεται;. Ποια στοιχεία παρουσιάζονται ως αντίθετα; Αυτά είναι τα ερωτήματα και παραμένουν αναπάντητα! Αντ' αυτών , πληροφορούμαστε ,ότι κάποιος "ζει σε έναν φανταστικό κόσμο ". Πολύ καλά.

Αλλά ακόμη και στον δημόσιο λόγο υπάρχει μια στοιχειώδης αρχή: Ο χαρακτηρισμός δεν αντικαθιστά την απόδειξη και υπάρχει και μια ακόμη ενδιαφέρουσα αντίφαση.

Μου καταλογίζεται ότι επιχειρώ να εμφανιστώ ως " μοναδική αυθεντία " Την ίδια στιγμή, όμως , το ίδιο το κείμενο επιχειρεί να υποδείξει στους αναγνώστες, ποιος πρέπει να θεωρείται αυθεντία, ποιος πρέπει να ακούγεται, ποιος πρέπει να αγνοείται και ποιος δήθεν " εγκλωβίζει " ποιον.

Δεν είναι κάπως παράδοξο; Να καταγγέλλεις την καθοδήγηση και ταυτόχρονα να επιχειρείς να καθοδηγήσεις τον αναγνώστη ως προς το ποιον πρέπει να πιστεύει; Μερικές φορές η ειρωνεία γράφεται μόνη της.

Δεν έχω λοιπόν, καμία αντίρρηση στην κριτική, το αντίθετο, την επιθυμώ, αλλά την κριτική που σέβεται τον εαυτό της, την κριτική που λέει: " Εδώ κάνεις λάθος και ιδού γιατί ". " Αυτό που υποστηρίζεις δεν προκύπτει από τα στοιχεία και ιδού τα στοιχεία ". " Η πραγματικότητα είναι διαφορετική και ιδού η πραγματικότητα ". Αυτό είναι πολιτική αντιπαράθεση, όλα τα υπόλοιπα είναι περιγραφή χαρακτήρων και η πολιτική δεν ασκείται με ψυχογραφήματα αντιπάλων.

Αγαπητέ μου, Δεν χρειάζεται κανένας " καθοδηγητής " για να σχηματίσει άποψη ο πολίτης, χρειάζεται ενημέρωση, χρειάζεται στοιχεία, χρειάζεται διαφορετικές φωνές και κυρίως χρειάζεται την ελευθερία να ακούει και τον έναν και τον άλλον και να αποφασίζει μόνος του.

Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τον δημόσιο λόγο δημοκρατικό, όχι η σιωπή του ενός, αλλά η δυνατότητα του πολίτη να ακούει και να κρίνει, γι' αυτό και η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι αν κάποιος " καθοδηγεί " αλλά: Γιατί κάποιοι αισθάνονται την ανάγκη να πείσουν τόσο επίμονα τους άλλους ότι δεν πρέπει να τον ακούν;;; Η απάντηση, φυσικά , ανήκει στον καθένα.

Και επειδή γίνεται λόγος για " γεγονότα που ξεπερνούν " κάποιους, θα συμφωνήσω απολύτως, τα γεγονότα πράγματι ξεπερνούν όλους μας, γι' αυτό έχουν και μια θαυμάσια ιδιότητα: Δεν υπακούουν σε πολιτικές επιθυμίες.

Δεν αλλάζουν επειδή κάποιος ενοχλήθηκε από την ερμηνεία τους, δεν εξαφανίζονται επειδή κάποιος χρησιμοποίησε έναν χαρακτηρισμό, δεν γίνονται διαφορετικά επειδή κάποιος έγραψε ένα επιθετικό σχόλιο.

Τα γεγονότα παραμένουν και περιμένουν! Ίσως λοιπόν, θα ήταν χρήσιμο αγαπητέ μου να συμφωνήσουμε σε κάτι πολύ απλό . Εγώ θα συνεχίζω να γράφω.

Εσύ θα συνεχίζεις να γράφεις.

Οι αναγνώστες θα συνεχίζουν να διαβάζουν και η κοινωνία - ευτυχώς- θα συνεχίζει να κρίνει, χωρίς " καθοδηγητές " χωρίς " αυθεντίες" χωρίς πιστοποιητές της ορθής σκέψης.

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να λειτουργεί ένας ελεύθερος δημόσιος διάλογος και αν κάποια άποψη είναι τόσο αδύναμη όσο υποστηρίζεται, υπάρχει ένας εκπληκτικά απλός τρόπος να εξαφανιστεί: Να απαντηθεί με στοιχεία, με επιχειρήματα με γεγονότα.

Όχι με χαρακτηρισμούς γιατί οι χαρακτηρισμοί μπορεί να κάνουν θόρυβο, τα επιχειρήματα όμως, κάνουν κάτι πολύ πιο δύσκολο: ΑΝΤΕΧΟΥΝ !!! Αγαπητέ μου φίλε, Αυτό είναι το μόνο πραγματικό τεστ στον δημόσιο λόγο, όχι ποιος ειρωνεύτηκε περισσότερο, όχι ποιος προσπάθησε να βαφτίσει τον άλλον " αυθεντία " ή " αμπελοφιλόσοφο ". Αλλά ποιος μπόρεσε να σταθεί απέναντι στα γεγονότα χωρίς να χρειαστεί να κρυφτεί πίσω απο χαρακτηρισμούς.

Εκεί τελειώνει η ρητορική και αρχίζει η πολιτική. Εκεί, τελικά κρίνεται ο καθένας μας. Κώστας Πρεβέντης Ειδικός Συνεργάτης Δημάρχου Μετεώρων

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους