Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακόμη κι ο Γιώργος Μαζωνάκης μπορεί να πεθάνει. Υπάρχουν άνθρωποι που η θλίψη του θανάτου τους μπορεί να διαποτίσει οριζόντια τον κόσμο.

Σαν να απλώνεται σιωπηλά ένα μικρό πένθος σχεδόν καθολικό.

Δεν γνώριζα προσωπικά τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Δεν είχα καμία σύνδεση με τη μουσική του, δεν παρακολουθούσα τι κάνει και τι δεν κάνει στη ζωή του.

Δεν ξέρω ποιος ήταν ο Μαζωνάκης.

Ξέρω τι αποτύπωμα και τι αίσθηση μου άφηνε η ύπαρξη του, μια ύπαρξη όπου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κάπου θα ερχόσουν σε επαφή ως ερέθισμα καθώς ο άνθρωπος ήταν μέρος του εγχώριου star system, ας το πούμε τέλος πάντων.

Δεν έφτασε ποτέ στο αυτί μου καμία νότα του που να με ενόχλησε, που να νιώθω ότι με προσβάλει, κάτι που συστηματικά μου συμβαίνει με αυτή την παραγωγή λαϊκού τραγουδιού τα τελευταία 30 χρόνια.

Δεν έφτασε ποτέ στα μάτια μου εικόνα του που να με ξενίσει, η αισθητική του χιλιόμετρα μακριά από τη δικιά μου κι όμως πάντα προσβάσιμη.

Πάντοτε ζεστή.

Νομίζω δεν με χάλασε τίποτα από το «προϊόν» Μαζωνάκης γιατί δεν είχα ποτέ την αίσθηση ό, τι προσπαθεί να μου το πουλήσει.

Ή και να το πουλούσε δεν το κατάλαβα ποτέ. Ο Γιώργος Μαζωνάκης μέσα από τις αντιθέσεις του, τους προσωπικούς του δαίμονες και τις επιλογές που όρισαν τη διαδρομή του μάλλον ξεγυμνώθηκε μπροστά μας και αυτό είναι που άγγιξε το συλλογικό θυμικό.

Ήταν αυτό ακριβώς που μπορούσε να είναι, με τον τρόπο ακριβώς που μπορούσε να είναι κάθε φορά και σε κάθε φάση, γι’ αυτό και συμβόλιζε διαφορετικά πράγματα για ένα τόσο ετερογενές κοινό.

Από όλα αυτά που έχω διαβάσει αυτές τις μέρες ως καταθέσεις για τον Μαζωνάκη, αυτό που με άγγιξε περισσότερο το βρήκα σε post μιας γυναίκας η οποία έγραψε ό,τι ο Μαζωνάκης «έσταζε κάβλα». Φυσικά έσταζε κάβλα.

Την κάβλα μιας γενιάς που μπροστά στο θάνατο των διάσημων και αθάνατων «σειρών» της αντιμετωπίζει και το δικό της μεσοστράτι. Στέλιος Καβύρης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους