Η περίπτωση του Τζούλιαν Ασάνζ Η λεγόμενη “έμφυλη βία” έχει επανειλημμένα χρησιμοποιηθεί από αντιδραστικές και ιμπεριαλιστικές χώρες για να κατασφάξει λαούς, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, σε πολλές χώρες...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πιο κρίσιμο για την Αριστερά είναι ότι έχει χρησιμοποιηθεί ενάντια σε αγωνιστές της Αριστεράς από κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς.

Να θυμηθούμε την περίπτωση του Τζούλιαν Ασάνζ που κατηγορήθηκε για βιασμό και έμεινε χρόνια φυλακισμένος σε πρεσβεία στη Βρετανία: Το καλοκαίρι του 2010, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη Σουηδία, δύο γυναίκες προέβησαν σε καταγγελίες εναντίον του για σεξουαλικά αδικήματα, η μία για κακοποίηση η άλλη για βιασμό. Ο Τζούλιαν Ασάνζ υποστήριξε εξαρχής ότι οι ερωτικές επαφές ήταν οικειοθελείς.

Οι σουηδικές αρχές εξέδωσαν ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης “για να τον ανακρίνουν”. Ο Τζούλιαν Ασάνζ συνελήφθη αρχικά στη Βρετανία και αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση.

Όταν εξαντλήθηκαν τα ένδικα μέσα κατά της έκδοσής του στη Σουηδία, τον Ιούνιο του 2012 κατέφυγε στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο ζητώντας πολιτικό άσυλο.

Έζησε φυλακισμένος ουσιαστικά σε ένα μικρό γραφείο της πρεσβείας για εφτά χρόνια.

Η βρετανική αστυνομία φρουρούσε το κτίριο επί εικοσιτετραώρου βάσεως, έτοιμη να τον συλλάβει αν πατούσε το πόδι του έξω.

Το 2019, οι σουηδικές αρχές έκλεισαν οριστικά την έρευνα.

Ο λόγος που επικαλέστηκαν ήταν “η αδυναμία συλλογής νέων στοιχείων και η εξασθένηση των μαρτυριών” χωρίς τελικά να ασκηθεί επίσημη ποινική δίωξη ή να υπάρξει καταδίκη. Τον Απρίλιο του 2019, το Εκουαδόρ ήρε το άσυλο για τον Τζούλιαν Ασάνζ.

Η βρετανική αστυνομία εισήλθε στην πρεσβεία και τον συνέλαβε, αρχικά για παραβίαση των όρων της εγγύησής του το 2012.

Μεταφέρθηκε στις φυλακές υψηλής ασφαλείας Belmarsh στο Λονδίνο, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια δίνοντας δικαστική μάχη ενάντια στην έκδοσή του στις ΗΠΑ. Τον Ιούνιο του 2024 ο Ασάνζ ήρθε σε συμφωνία με το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, “ομολόγησε την ενοχή του” στην κατηγορία “συνωμοσίας για απόκτηση και αποδέσμευση εγγράφων εθνικής άμυνας”, καταδικάστηκε σε ποινή ίση με τον χρόνο που είχε ήδη εκτίσει στη Βρετανία, αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην Αυστραλία.

Να θυμηθούμε ότι η όλη συνωμοσία κατά του Τζούλιαν Ασάνζ για “έμφυλη βία” αφορούσε τη διαρροή περισσότερων από 251.000 διπλωματικών εγγράφων στο WikiLeaks, που ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2010 και έμειναν γνωστές ως “Cablegate”, αφορούσαν τη μεγαλύτερη δημοσιοποίηση απόρρητων διπλωματικών τηλεγραφημάτων στην παγκόσμια ιστορία.

Επρόκειτο για την αλληλογραφία μεταξύ του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ και 274 αμερικανικών πρεσβειών και προξενείων σε όλο τον κόσμο, καλύπτοντας τη χρονική περίοδο από το 1966 έως τον Φεβρουάριο του 2010.

Τα έγγραφα αυτά αποκάλυψαν το παρασκήνιο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και τους πραγματικούς χειρισμούς των ΗΠΑ πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Τα κυριότερα θέματα και οι αποκαλύψεις: Ι. Η Μέση Ανατολή και το Ιράν.

Αποκαλύφθηκε ότι Άραβες ηγέτες (με πρώτο τον βασιλιά Αμπντουλάχ της Σαουδικής Αραβίας) πίεζαν συστηματικά και μυστικά τις ΗΠΑ να επιτεθούν στρατιωτικά στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, καλώντας τους Αμερικανούς “να κόψουν το κεφάλι του φιδιού”. ΙΙ. Πόλεμος στην Υεμένη.

Αποκαλύφθηκε ότι ο τότε πρόεδρος της Υεμένης είχε συμφωνήσει κρυφά να αναλαμβάνει η κυβέρνησή του την ευθύνη για αμερικανικά αεροπορικά πλήγματα και επιθέσεις drones κατά της Αλ Κάιντα στο έδαφός της. ΙΙΙ.

Κατασκοπεία εις βάρος του ΟΗΕ και συμμάχων.

Τα τηλεγραφήματα έδειξαν ότι το State Department είχε δώσει οδηγίες σε Αμερικανούς διπλωμάτες να συλλέγουν βιομετρικά στοιχεία (DNA, δακτυλικά αποτυπώματα, ίριδα), κωδικούς πρόσβασης, πιστωτικές κάρτες και προγράμματα ταξιδίων από υψηλόβαθμους αξιωματούχους του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένου του Γενικού Γραμματέα, καθώς και από διπλωμάτες συμμάχων χωρών των ΗΠΑ.

Η “έμφυλη βία” ήταν το φύλο συκής κατά των πραγματικά τρομερά αποκαλυπτικών εγγράφων που δημοσιοποίησε ο Ασάνζ.

Αρχικά, σύμπασα η παγκόσμια αριστερά τάχθηκε στο πλευρό του Ασάνζ και κατήγγειλε τις κατηγορίες περί “βιασμού” ως κατασκευασμένες.

Όχι όμως οι φεμινιστικές οργανώσεις. Στη Σουηδία, το φεμινιστικό “κίνημα” διαθέτει τη μεγαλύτερη “θεσμική διείσδυση” συγκριτικά με κάθε άλλη δυτική χώρα.

Πρόκειται για καθαρά κρατικό φεμινισμό.

Η ισχύς των φεμινιστικών λόμπι ήταν αρκετή ώστε να αποτρέψει τη σουηδική δικαιοσύνη από το να αποσύρει τις κατηγορίες υπό την πίεση της διεθνούς κατακραυγής που ξέσπασε. Η Σουηδή εισαγγελέας Marianne Ny, η οποία χειρίστηκε την υπόθεση, δεχόταν ισχυρή εγχώρια πίεση να μην υποχωρήσει απέναντι σε έναν “επώνυμο ξένο κατηγορούμενο”. Σιγά-σιγά, μεγάλα ΜΜΕ, άρθρα σε Guardian, New Statesman, Libération, φιλοξένησαν πλήθος φεμινιστικών άρθρων κατά του Ασάνζ ζητώντας την έκδοση και τη δίκη του ανεξάρτητα αν κινδύνευε με έκδοση στις ΗΠΑ.

Φεμινιστικές ομάδες στη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο πραγματοποίησαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο όπου είχε καταφύγει ο Ασάνζ, υποστηρίζοντας ότι η κατάσταση ασύλου που του παρασχέθηκε “λειτούργησε στην πράξη ως καταφύγιο από τη δικαιοσύνη για μια υπόθεση έμφυλης βίας”. Όταν το 2019 η σουηδική δικαιοσύνη αρχειοθέτησε οριστικά την υπόθεση λόγω παραγραφής και αδυναμίας εξέτασης του κατηγορουμένου , οι οργανώσεις αυτές τόνισαν ότι η δικαιοσύνη “απέτυχε να προστατεύσει τις καταγγέλλουσες”, αφήνοντας τις γυναίκες έκθετες απέναντι σε έναν “ισχυρό δημόσιο άνδρα”. Η φεμινιστική παρέμβαση κατάφερε να επιφέρει σοβαρό πλήγμα στην εικόνα του Ασάνζ.

Μετέτρεψε την υπόθεση από “κράτος εναντίον ηρωικού πληροφοριοδότη” σε “περίπλοκο ηθικό δίλημμα”, αποστερώντας από τον Ασάνζ την απόλυτη και αδιαμφισβήτητη στήριξη που θα είχε διαφορετικά από το προοδευτικό ακροατήριο.

Χειρότερα, προκάλεσε εσωτερικό διχασμό στην Αριστερά. Στη Βρετανία, στις ΗΠΑ και στη Σκανδιναβία, αριστερά κόμματα και συνδικάτα αναγκάστηκαν να κρατήσουν “προσεκτική” στάση, αποφεύγοντας τη διοργάνωση εκστρατειών υποστήριξης, ακριβώς για να μην κατηγορηθούν από τις δικές τους γυναικείες οργανώσεις για συγκάλυψη σεξουαλικής βίας.

Η αμφισβήτηση των καταγγελιών των δύο γυναικών κατά του Ασάνζ είχε ισχυρά επιχειρήματα.

Το 2010, όταν δημοσιοποιήθηκαν οι κατηγορίες στη Σουηδία, το WikiLeaks είχε μόλις δημοσιεύσει τα πλέον αποκαλυπτικά έγγραφα και βίντεο κατά των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε κατάσταση συναγερμού για την εξουδετέρωση του Ασάνζ.

Η τακτική των μυστικών υπηρεσιών του κράτους είναι γνωστή.

Στην ιστορία των πολιτικών διωκόμενων, η ηθική αποδόμηση και οι υποθέσεις προσωπικού χαρακτήρα αποτελούν κλασικές μεθόδους των μυστικών υπηρεσιών για να μετατοπιστεί η δημόσια συζήτηση.

Αυτός ήταν ο βασικός λόγος που μεγάλο τμήμα της Αριστεράς και των υπερασπιστών των πολιτικών ελευθεριών θεώρησε τις κατηγορίες ως κατασκευασμένη επιχείρηση από την αρχή.

Επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν πήγαινε στη Σουηδία η έκδοσή του στις ΗΠΑ θα ήταν πολύ πιο εύκολη από ότι από το Ηνωμένο Βασίλειο διότι η Σουηδία διατηρεί στενότατη συνεργασία με τις αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας. Στη Σουηδία, λόγω κρατικού φεμινισμού, η θεσμική πίεση από τις εισαγγελικές αρχές κατέστησαν την υπόθεση “ζήτημα αρχής” για το σουηδικό κράτος.

Η δικαστική εξουσία δεν μπορούσε να φανεί ότι υποχωρεί ή κάνει “ειδικές διευκολύνσεις” σε έναν διάσημο κατηγορούμενο. Ο Ασάνζ είχε δηλώσει επανειλημμένα ότι ήταν πρόθυμος να μεταβεί στη Σουηδία για να ανακριθεί ή να ανακριθεί εντός της πρεσβείας στο Λονδίνο, όπως και έγινε χρόνια αργότερα, αρκεί η σουηδική κυβέρνηση να έδινε νομική εγγύηση ότι δεν θα εκδοθεί από εκεί στις ΗΠΑ. Η Σουηδία αρνήθηκε κατηγορηματικά να παράσχει τέτοια εγγύηση, επικαλούμενη τυπικούς δικονομικούς λόγους.

Αυτή η άρνηση παροχής εγγυήσεων ήταν που ενίσχυσε καθοριστικά την καχυποψία ότι η σουηδική δικογραφία, ανεξάρτητα από τις αρχικές προθέσεις των γυναικών, λειτουργούσε ως νομικός ενδιάμεσος σταθμός για την τελική μεταφορά του Ασάνζ σε αμερικανικές φυλακές.

Από την πλευρά της φεμινιστικής κριτικής, το πρόβλημα εντοπίστηκε στο ότι οι δύο γυναίκες (η SW και η AA) αντιμετωπίστηκαν εξαρχής ως πιόνια ή πράκτορες, χωρίς να εξεταστούν τα πραγματικά περιστατικά.

Η αυτόματη μετατροπή της υπόθεσης σε “αμερικανική συνωμοσία” είχε ως αποτέλεσμα οι δύο γυναίκες να δεχθούν μαζικές απειλές, να δημοσιοποιηθούν τα προσωπικά τους δεδομένα και να ακυρωθεί πλήρως η ιδιότητά τους ως πιθανών θυμάτων.

Και οι δύο ισχυρισμοί διέθεταν ισχυρή λογική βάση.

Στην πραγματικότητα, ούτε οι αριστερές οργανώσεις και κόμματα που υποστήριζαν την αθωότητα του Ασάνζ, ούτε οι φεμινιστικές που ήταν βέβαιες για την ενοχή του, είχαν αποδείξεις 100% για το ένα ή το άλλο.

Αυτό που κυριάρχησε στη θέση τους ήταν: Στην περίπτωση των αριστερών, ότι η ιεράρχηση της καταγγελίας του ιμπεριαλισμού και του δικαιώματος των πολιτών στη πληροφορία, ήταν ανώτερη κάθε άλλης.

Κατόπιν ήλθαν λογικά επιχειρήματα περί της αθωότητας του Ασάνζ.

Και βεβαίως κρίσιμο ρόλο έπαιξε ότι ο Ασάνζ είναι ο μεγαλύτερος δημόσιος “πληροφοριοδότης” του 21ου αιώνα.

Πράγμα τεράστιο από μόνο του.

Απλά, τεράστιο.

Στην περίπτωση των φεμινιστριών και στη λογική ότι ΚΑΘΕ καταγγελία είναι αληθής, κάθε πολιτική ιεράρχηση είναι “υποκριτική”. Επομένως, ακόμα και αν ο Ασάνζ εκδίδετο στις ΗΠΑ και σάπιζε για το υπόλοιπο του βίου του στη φυλακή, ενδεχομένως να ήταν και “απόδοση δικαιοσύνης”. Κοινώς και σε απλά ελληνικά: καμιά θέση δεν είναι ανεξάρτητη από την ιδεολογία της κάθε πλευράς.

Καμιά θέση δεν είναι ανεξάρτητη πολιτικής θέσης.

Αν η θέση σου είναι κατ’ εξοχήν πολιτική και ταξικά προσανατολισμένη, παίρνεις συνήθως τη θέση του Ασάνζ.

Αν η θέση σου είναι “έμφυλος πόλεμος” μεταξύ ανδρών-γυναικών και βίας που είναι μονόπλευρα από τον άνδρα, που εξ ορισμού είναι ΠΑΝΤΟΤΕ και σε ΟΛΕΣ τις περιπτώσεις ένας εν δυνάμει βιαστής, είσαι εξ ορισμού υπέρ της ενοχής του Ασάνζ. Τα πράγματα είναι τελικά απλά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους