Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάμαι μία από τις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις της περιόδου του Γιώργου Παπανδρέου.

Τα μεγάλα ζόρια δεν είχαν έρθει ακόμα, και στη Βουλή, οι νεοεκλεγέντες βουλευτές του ΛΑΟΣ έκαναν απλώς το κομμάτι τους.

Μία μέρα, αν θυμάμαι σωστά, ο Άδωνις Γεωργιάδης ξέθαψε από την αποθήκη του το γνωστό ποίημα του Παλαμά με τίτλο «Οι λύκοι» στο οποίο ο μεγάλος μας ποιητής καταφερόταν εναντίον του κομμουνιστικού κινήματος. «Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! Οι λύκοι! Στα όπλα, Ακρίτες! Μακριά και οι φαύλοι και οι περιττοί, καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι...» Ο Γεωργιάδης κάθισε στη θέση του, και μετά από λίγο στο βήμα ζήτησε να ανέβει ο Σπύρος Χαλβατζής.

Ανέβηκε αργά με ένα χαρτί στο χέρι, για να απαντήσει στον Γεωργιάδη και πάλι με στίχους του Παλαμά: «...μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.

Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ‘ρθει, κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων». Ήταν το γνωστό ποίημα «Οι Πατέρες». Τους δύο τελευταίους στίχους, ο Σπ. Χαλβατζής τους βροντοφώναξε απαγγέλλοντας στην αίθουσα της Ολομέλειας, με τρόπο που δεν τον άκουσα ποτέ ξανά: «Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει, κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είν’ απάνου απ’ όλα». Μία από τις αδυναμίες που έχει κατά τη γνώμη μου η μαρξιστική κοσμοθεωρία, είναι η δυσκολία της να εξηγήσει τον τρόπο μετάβασης του εγωικού ανθρώπου στον συλλογικό άνθρωπο.

Η εγωική επαναστατικότητα οδηγεί συχνά σε θλιβερές καρικατούρες, ενώ η συλλογική - η μετάβαση από το «εγώ» στο «εμείς» - είτε επαφίεται σε κάποιους απρόσωπους νόμους της Φύσης, είτε αντικαθίσταται από τον ιδεολογικό εχθρό, τον φιλοσοφικό ιδεαλισμό.

Το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα, συχνά κατέφυγε στη δεύτερη λύση, στην «κορώνα ιδέα». Ο Σπύρος Χαλβατζής ήταν σίγουρα ένας άξιος εκπρόσωπός της. Από τους τελευταίους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους