Ida και Ψυχρός πόλεμος, τώρα το ΠΑΤΡΙΔΑ, μεγάλος μάστορας της εικόνας, υπάρχουν οι αρμόδιοι για να το πουν και να το γράψουν, εμένα απλώς με πήγε πάλι πίσω μακριά όταν μαγεμένοι μπροστά στην οθόνη...

Πλήρες Κείμενο:

Ida και Ψυχρός πόλεμος, τώρα το ΠΑΤΡΙΔΑ, μεγάλος μάστορας της εικόνας, υπάρχουν οι αρμόδιοι για να το πουν και να το γράψουν, εμένα απλώς με πήγε πάλι πίσω μακριά όταν μαγεμένοι μπροστά στην οθόνη βλέπαμε Βάιντα, Καντάρ, Φάμπρι, Μίκλος Γιάντσο και Μάρτα Μετζάρος, ο Κισλόφσκι στις ασπρόμαυρες ''10 εντολές'' του, μεγάλος κινηματογράφος, παιδί του ''υπαρκτού σοσιαλισμού'' κι όπως σας αρέσει.

Δυο πράγματα που στα τόσα που γράφονται επιτρέψτε μου: ο τρόπος που ο Παβλόφσκι χρησιμοποιεί τις σκηνές χορού και μουσικής στις ταινίες του.

Υπάρχει πιο συγκλονιστικό από το πάρτι στην Φραγκφούρτη και τον ρώσικο στρατό να τραγουδά στην Βαϊμάρη; περιγράφει το 1949 με δυο σκηνές! Και πως αλλιώς να τελειώσει αν όχι με τον οργανίστα στην γκρεμισμένη εκκλησία να παίζει κάτι από τα Πάθη του Μπαχ; Ποια πιο σαφή απάντηση να δώσει στο παρόν μας; υγ, οφείλω να πω πως η αναστάτωση που μου προκάλεσε η ταινία έχει και έναν δικό μας λόγο, παιδιά των '70 φεύγα.

Ζήσαμε την εποχή, ταξιδέψαμε τότε και εκεί, αναδύθηκαν τα σύνορα των δύο Γερμανιών - τα περάσαμε, οι αίθουσες των ρώσικων δημοσίων χώρων με τον Μπρέζνιεφ, μας ξέφυγε ηλικιακά ο πατερούλης, ζήσαμε για λίγο έστω, άλλοι/άλλες για περισσότερο, την ατμόσφαιρα στο μαύρο και το άσπρο πάντα! Τι σοφία εκ μέρους του η επιλογή του μη χρώματος, η σκηνοθεσία στους δακρυγόνους αδένες πιέζει και συγχρόνως σε κρατά να μην κλάψεις, τι τέχνη κι αυτό.

Μήπως να ξαναπιάσω τον Μαν; Δεν τον προτιμώ, δεν είναι ντροπή να το πω, κολλημένη με από τους γερμανόφωνους Γιόζεφ Ροτ και Χάινριχ Μπελ, μήπως να προσπαθήσω πάλι;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους