Δεν έχω παρακολουθήσει ούτε δευτερόλεπτο από το νικηφόρο φιλικό του Παναθηναϊκού απέναντι στην ΑΕΚ (78-56) για το τουρνουά της Ρόδου, καθότι διανύω και εγώ περίοδο προετοιμασίας (σε άλλο ευγενές σπορ...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μόνο που θα γράψω επ' αυτού είναι ότι το «56» μού αρέσει αρκετά.

Μακάρι να δούμε κι άλλα «56», «66» ή άντε «76» φέτος, όσον αφορά πάντα το αμυντικό κομμάτι.

Κάτι «97», κάτι «101» και κάτι «108»... ξου ξου, που θα φώναζε και ο Παναγιώτης Κολλημένος.

Μακριά, μπουχτίσαμε την περασμένη σεζόν από δαύτα, δεν τα θέλουμε.

Μπορώ ωστόσο κάτι να δώκω (έτσι το έλεγε η γιαγιά μου – «έφυγε» το 1997) σχετικά με τα πάλαι ποτέ καλοκαιρινοφθινοπωρινά φιλικά του μπασκετικού Παναθηναϊκού.

Μια προσωπική ανάμνηση.

Ή και δύο.

Αρχές προς μέσα Σεπτεμβρίου 1993, Καλαμάτα... Η πατρίδα της μαμάς και του Νίκου Λυμπερόπουλου.

Διακοπές με γονείς στο ξενοδοχείο Filoxenia, που ανήκε στον Σταύρο Παπαδόπουλο (RIP), ο οποίος κάποτε έφερε ολάκερο Ρονάλντο (τον παλιό, τον ορθόδοξο) στη «Μαύρη Θύελλα». Παρεμπιπτόντως, η κανονική «Μαύρη Θύελλα», λένε οι επαΐοντες, είναι ο Παναιγιάλειος, οπότε το ξεκαθαρίζω τώρα, μην τυχόν γίνει πάλι μαδομούνι αναμεταξύτωνε, όπως την τελευταία φορά που έκανα ανάρτηση για τη Νίκη Βόλου και ζήλεψαν καμιά κατοσταριά οπαδοί του τοπικού Ολυμπιακού και ο ένας –και μοναδικός– οπαδός του ΝΠΣ Βόλου, ο οποίος λογικά είναι πρωτοξάδερφος του Αχιλλέα Μπέου.

Δεν υπήρχε διαδίκτυο τότε, ούτε κινητά τηλέφωνα.

Ακόμα ήταν η εποχή που καλούσαμε τα γραφεία της Αθλητικής Ηχούς (θυμάμαι και τον αριθμό – 52.32.201), για να μας ενημερώσουν πόσο ήρθε ο Παναθηναϊκός με τον Σπόρτιγκ στις γυναίκες ή με την Τσιμπόνα στους άνδρες.

Μόνη διέξοδος ενημέρωσης οι εφημερίδες (αλλά ποιος περίμενε μέχρι το πρωί που θα διανέμονταν στα περίπτερα), το ραδιόφωνο και τα δελτία ειδήσεων.

Για κάποιον λόγο, έχω καταλήξει μεγαλώνοντας στο εξής συμπέρασμα: οι πιο πολλές και δυνατές αναμνήσεις μας περιέχονται στην ηλικία μεταξύ δώδεκα και δεκατεσσάρων ετών.

Εγώ τότε ήμουν δώδεκα και κάτι.

Αν με ρωτήσετε το σκορ του Παναθηναϊκός - Ηρακλής της σεζόν 2025-26, θα δυσκολευτώ αρκετά να το θυμηθώ – που μάλλον δεν θα το θυμηθώ, ακόμα και αν ήμουν παρών στο ΟΑΚΑ.

Αν όμως με ρωτήσετε οποιοδήποτε σκορ της σεζόν 1993-94, τα θυμάμαι όλα.

Και όταν λέμε «όλα», εννοούμε «ΟΛΑ». Ακόμα και τα φιλικά.

Δεν θα σας εκπλήξω με κάποια φοβερή ανατροπή, ότι ξέρω γω στο ξενοδοχείο γνώρισα τον Παύλο Γιαννακόπουλο και μου χάρισε πράσινη φανέλα Reebok του Παναθηναϊκού, με μαύρο τύπωμα «Maxwell Full» (παρεμπιπτόντως, λευκή φανέλα τη σεζόν 1992-93 δεν πρέπει να είχαμε, ε;). Όχι, όχι.

Τίποτα συνταρακτικό εδώ.

Απλώς θέλω να αποφορτιστώ σωματικά και πνευματικά και ο καλύτερος τρόπος να το κάνεις είναι να χρονοταξιδέψεις σε εποχές όχι τόσο πολύπλοκες και σίγουρα πιο αφελείς.

Η παιδική μας ηλικία είναι πάντοτε ένα ασφαλές καταφύγιο, ξέρετε καλά.

Θυμάμαι λοιπόν να στήνομαι μπροστά σε μια τηλεόραση, στο λόμπι του ξενοδοχείου, και να περιμένω την Γκρέτα Λυμπεροπούλου (ένα από τα πολλά crush μου τω καιρώ εκείνω), για να μάθω το τελικό σκορ του φιλικού αγώνα μεταξύ Παναθηναϊκού και Λιμόζ. Οι Γάλλοι ήταν πρωταθλητές Ευρώπης 1993, με το γνωστό αντι-μπάσκετ του Μπόζινταρ Μαλίκοβιτς (έτσι τον λέγαμε τότε) και των Μάικλ και Ντάνι Γιανγκ, Ντακουρί, Μπιλμπά, Φορτέ, Βερόβ κ.ά. να φορούν την κίτρινη και μοβ φανέλα της.

Στην απέναντι όχθη, ο Παναθηναϊκός δεν είχε αγωνιστεί καν στα ευρωπαϊκά Κύπελλα την προηγούμενη σεζόν, αφού το 1992 είχε τερματίσει μόλις όγδοος, χάνοντας το εισιτήριο για 1 πόντο.

Φριχτές εποχές, αλλά... «στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές», όπως μας έμαθε ο Νικόλας.

Και βγαίνει λοιπόν στο γυαλί η Γκρέτα Λυμπεροπούλου (συγγενής του Νίκου; who knows). Κατάξανθη, σαν κούκλα της Hasbro.

Και καταγάλανη, σαν φανέλα της Νάπολι (με την οποία παίξαμε επίσης φιλικό εκείνες περίπου τις μέρες, στο ποδόσφαιρο, 1-1 τελικό σκορ με γκολάρα του «μικρού»). Τα νέα ήταν καλά: Παναθηναϊκός - Λιμόζ 92-85. Το Τριφύλλι έκανε μια νέα διεθνή αρχή και εγώ έπινα βυσσινάδα Amita (άσχετο, απλώς το θυμάμαι). Την επόμενη βραδιά, περιμένω ξανά την Γκρέτα: «Παναθηναϊκός - Score USA (ομάδα επιλέκτων) 115-94», λέει.

Χαμογελάκι ο μικρός Αριστοτέλης. Ευχαριστώ, Γκρέτα.

Ρουφηξιά τη βυσσινάδα και λίγη μπάλα στο χορτάρι πλάι στην πισίνα.

Κερδίσαμε ξανά, κάτι καλό φκιάνει ο Ζέλικο Παβλίσεβιτς («two cups»). Να 'μαστε πάλι εδώ, Γκρέτα, τρίτη βραδιά: «ο Παναθηναϊκός νίκησε 94-88 την Πόρτο». Τέταρτη βραδιά: «η Τσιμπόνα υπέκυψε με 101-100 από τους «πράσινους». Ακολούθησε η Εστουντιάντες (86-79) και, στο τέλος, η Ρεάλ Μαδρίτης του Μπιριούκοφ (μη ρωτήσετε γιατί θυμάμαι αυτόν, απλώς μου είχε κάνει εντύπωση που σούταρε ευθύβολα). Αυτός ο αγώνας ήταν και ο τελικός του τουρνουά της Φουενλαμπράδα.

Νικήσαμε 78-70. Μπορεί να ήπια και δεύτερη Amita εκείνο το βράδυ, για να το γιορτάσω.

Και να έφαγα και πίτσα με μπέικον.

Ήμουν δώδεκα, όλα ήταν γλυκά σαν χυμός βύσσινο, όλα ήταν αθώα.

Αν γράψω και «μαγικά», ίσως θεωρηθώ ρετρολάγνος.

Δεν διώκεσαι όμως γι' αυτό.

Η υπερβολή καλό είναι να συμβαίνει, δίνει επιπλέον χρώμα στη ζωή.

Όπως και η φανέλα του 1993 ήθελε έναν επιπλέον τόνο πρασίνου, αφού παραήταν ξεθωριασμένη. Ο Ζέλικο Παβλίσεβιτς δεν μακροημέρευσε τελικά.

Τον αντικατέστησε λίγο καιρό μετά ο Κώστας Πολίτης.

Παρ' όλα αυτά, με το όνομα «Ζέλικο» δεν είχαμε ακόμα κλείσει λογαριασμό. Ο Παναθηναϊκός δεν κατέκτησε κανέναν μπασκετικό τίτλο τη σεζόν που μόλις ξεκινούσε, πήγε όμως σε φάιναλ φορ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, φωνάζοντας «παρών». Πολλά χρόνια αργότερα –ακούστε σύμπτωση–, έτυχε να καθίσω στην ίδια θέση του πούλμαν με την Γκρέτα, σε μια μεταφορά δρομέων στον Ραμνούντα Γραμματικού, όπου πηγαίναμε για να τρέξουμε έναν αγώνα δρόμου αντοχής 19 χιλιομέτρων (δρομέας και εκείνη). Ντράπηκα να της μιλήσω, αλλά πρέπει να πω ότι δεν είχε αλλάξει και πολύ.

Χώρια ότι φορούσα και βέρα τότε, δεν μας έπαιρνε για τέτοια, δεν τα κάναμε και γενικά.

Το 2020 επέστρεψα μετά από 27 ολόκληρα χρόνια στη γενέτειρα της μαμάς (και του Νίκου Λυμπερόπουλου – επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως). Το Filoxenia βρισκόταν ακόμα εκεί, όχι τόσο αγέρωχο και επιβλητικό όσο παλιά.

Μάλλον έδρεπε τις τελευταίες δάφνες του... Καθώς έκανα προπόνηση μεταξύ Μαντίνειας και Καλαμάτας, κοντοστάθηκα και κοίταξα λίγο προς τον κήπο του.

Ένιωσα τα μαλλιά μου να μακραίνουν και τα μάτια μου να κρατιούνται με δυσκολία να μην υγρανθούν.

Πότε πέρασαν τόσα καλοκαίρια... Ταξίδεψα νοερά στο φθινοκαλόκαιρο εκείνο, του Νίκου Γκάλη, του Στόγιαν Βράνκοβιτς, του Κώστα Παταβούκα, του Σάσα Βολκόφ.

Και της βυσσινάδας.

Συνέχισα κανά χιλιόμετρο ακόμα, μέχρι που έκανα αναστροφή και γύρισα στο δικό μου ξενοδοχείο, επειδή είχε αρχίζει και νύχτωνε.

Λίγες μέρες μετά, έβγαλα τη βέρα.

Και δεν την ξαναφόρεσα ποτέ έκτοτε.

Να γιατί οι ηλικίες μεταξύ δώδεκα και δεκατεσσάρων ετών είναι οι πιο ασφαλείς: επειδή το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να έχει άδεια ένα βράδυ η Γκρέτα Λυμπεροπούλου και τη φιλική νίκη του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ να σου την αναγγείλει η Μάρω Λεονάρδου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους