Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ Η απώλεια του Σπύρου του Χαλβατζή είναι τεράστια για το κομμουνιστικό- εργατικό κίνημα της χώρας μας.

Για τη δική μου γενιά ήταν ο γραμματέας μας καθώς ανδρωθήκαμε στην ΚΝΕ την περίοδο που εκείνος είχε αναλάβει τα ηνία της.

Ήταν η εποχή που η ΚΝΕ ήταν η μεγαλύτερη πολιτική οργάνωση νεολαίας με παρουσία σε όλους τους χώρους, δυναμική και κυρίαρχη.

Γεννήθηκε σε κομμουνιστική οικογένεια το 1947 στην Κοζάνη.

Και από μικρή ηλικία γνώρισε πως βγαίνει το μεροκάματο.

Η δουλειά του ήταν γουνεργάτης. Η Ασφάλεια καταγράφει πολιτική δράση για τον Σπύρο από το 1963.

Δηλαδή όταν ήταν ακόμη 16 ετών.

Υπήρξε μέλος και στέλεχος στην περιοχή του της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη.

Η δικτατορία τον συνέλαβε την ημέρα του πραξικοπήματος.

Αρχικά εκτοπίστηκε στη Γυάρο και στην συνέχεια στάλθηκε στα στρατόπεδα Σκάλας Ωροπού και στο Λακί της Λέρου.

Στις 11-10-1970 απελευθερώθηκε και αμέσως κλήθηκε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία.

Από τον Στρατό απολύθηκε τον Δεκέμβρη του 1972 ενώ του απαγορεύτηκε η έξοδος από την χώρα.

Ο ίδιος μπήκε στην παράνομη δουλειά του κόμματος και της ΚΝΕ.

Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, στην οποία συμμετείχε με τον τρόπο που το κόμμα όρισε, συνελήφθη στις 24-11-1973 και τέλη Δεκεμβρίου του ιδίου έτους εξορίστηκε πάλι στην Γυάρου απ’ όπου απελευθερώθηκε στις 25 Ιουλίου 1974, δηλαδή της επομένη της μεταπολίτευσης.

Επί της ουσίας ο Σπύρος τα έξι από τα επτά χρόνια της Χούντας τα πέρασε στα κρατητήρια, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις εξορίες και στον στρατό.

Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Σπύρο από κοντά και νομίζω μου επιτρέπεται να πω μερικά πράγματα παραπάνω.

Όπως τον είδα και όπως τον έκρινα.

Για την εντιμότητα, την σεμνότητα, την αγωνιστικότητα και την ανιδιοτέλεια του ουδείς μπορεί να πει κάτι αντίθετο.

Είναι αναγνωρισμένη και από εχθρούς και από φίλους. Ο Σπύρος ήταν ένας πολύ ικανός άνθρωπος.

Και ήταν- κατά τη γνώμη μου- ένας από τους τρεις (οι άλλοι δύο ήταν ο Μήτσος Κωστόπουλος και Τάκης Τσίγκας) που θα μπορούσαν να αναλάβουν τα ηνία του ΚΚΕ μετά τις δύο διασπάσεις 1989-1991 και να του δώσουν μια νέα ώθηση χωρίς να κόψουν τους δεσμούς με την ιστορική διάσταση του κόμματος. Ο Σπύρος πέρα από λαϊκός αγωνιστής- επαναστάτης είχε ένα πολύ σημαντικό προσόν που για τους ηγέτες και για τον χώρο που ηγούνται είναι απαραίτητο.

Και ορισμένες φορές κομβικό.

Δεν ήταν ανασφαλής.

Αυτό το απέδειξε περίτρανα τότε που ήταν γραμματέας της ΚΝΕ.

Παρόλο που περιβαλλόταν από άλλα ηγετικά στελέχη, πολλά με αγωνιστική ιστορία και άλλα με πολύ μεγαλύτερη μόρφωση από την δική του, ουδέποτε ένιωσε άβολα.

Αξιοποιούσε αυτόν τον πλούτο και ως κεντρικός εκφραστής της συλλογικότητας της οργάνωσης ανέβαινε ο ίδιος πολύ ψηλότερα απ’ ότι θα μπορούσε μόνος του.

Ένιωθε πολύ καλά με ικανούς και καλλιεργημένους συντρόφους δίπλα του κι αυτό το θεωρούσε προτέρημα και όπλο του και όχι μειονέκτημα και αδυναμία του.

Δεν κόντυνε τους άλλους για να φαίνεται ο ίδιος ψηλότερος.

Ψήλωνε μαζί τους κι αυτό το αισθανόταν ως ανάγκη του.

Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90 σε μια συζήτηση με τον Χαρίλαο με ρώτησε: «Αν αύριο έφευγε η Αλέκα ποιος θα μπορούσε κατά τη γνώμη σου να αναλάβει γραμματέας του κόμματος για να το ενώσει, να το πάει μπροστά και να επαναφέρει μια αυθεντική συλλογικότητα στις γραμμές του;». Τότε ο Κωστόπουλος ήταν στο περιθώριο και χτυπιόταν από παντού.

Δεν μπορούσε να αποτελέσει επιλογή.

Είπα στον Χαρίλαο πως αυτός που θα μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά ήταν ο Σπύρος.

Γέλασε με μια βαθιά ικανοποίηση και είπε: «Δικό μου παιδί και αυτός», εννοώντας ότι ο Σπύρος αναδείχτηκε και εξελίχθηκε στην περίοδο που ο ίδιος (ο Χαρίλαος δηλαδή) ήταν Γραμματέας του ΚΚΕ.

Δυστυχώς στον Σπύρο δεν δόθηκε η δυνατότητα να δώσει στο κόμμα όσα μπορούσε.

Κι αυτό ως ένα βαθμό οφείλεται και σε δικές του αδυναμίες.

Γιατί για μένα αδυναμία ήταν το πώς αντιλαμβανόταν την κομματικότητα.

Αν δεν είχες εσωτερική ενημέρωση ποτέ δεν θα καταλάβαινες ότι ο Σπύρος διαφωνεί.

Ήταν πάντα κομματικός με την κακή έννοια και πειθαρχημένος.

Είχε διαφωνήσει πολλές φορές.

Το 1989 για παράδειγμα αυτοί που έφυγαν κι έφτιαξαν το ΝΑΡ, όσο ήταν στο κόμμα τον θεωρούσαν, περίπου, εκπρόσωπο των απόψεων τους στο Πολιτικό Γραφείο.

Κι άλλες φορές διαφώνησε αλλά δεν είναι της ώρας.

Το βέβαιο είναι πως η ομάδα που κυριάρχησε στο ΚΚΕ μετά την διάσπαση του 1991 τον φοβόταν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο.

Αν δεν τον μετρούσαν με τα δικά τους μέτρα αλλά με τα δικά του δεν θα έπρεπε να τον φοβούνται γιατί μόνο σε μια μεγάλη κρίση σαν αυτή του 1989-1991 θα μπορούσε ενδεχομένως να βγει απέναντί τους φανερά.

Κι αυτό είναι συζητήσιμο.

Καλό ταξίδι Σπύρο.

Καλό ταξίδι σύντροφε γραμματέα της νιότης μας.- Υ.Γ. Αναρτώ προς τιμή του ένα έγγραφο από τον φάκελό του στην Ασφάλεια αναφορικά με τα φρονήματά του όπως τα εκδήλωνε την εποχή της δικτατορίας. Το έγγραφο πιστοποιεί τον ανυπότακτο χαρακτήρα του απέναντι στον αντίπαλο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους