Το Μέρος 3 είναι ένα αριστούργημα της ψυχολογικής μετάβασης (transition) από την εσωτερική άμυνα στην κοινωνική και καλλιτεχνική απελευθέρωση. Ο Engin περιγράφει τη στιγμή που ο δημιουργός βρίσκει τη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο φόβος μπροστά στην αληθινή έμπνευση Ο Yaşar ξυπνάει, θυμώνει με τον εαυτό του και αναρωτιέται «γιατί το έγραψα αυτό;». Στην αρχή τρομάζει, επειδή η «Pamuk» είναι κάτι πολύ αληθινό, φωτεινό, και ξένο προς τη μιζέρια του.

Όμως, μόλις αποδέχεται αυτή την ομορφιά, οι σκιές των ονείρων του εξαφανίζονται και κοιμάται γαλήνια.

Η τέχνη του τον γιατρεύει.

Η γέννηση του Παραμυθά Ο Yaşar πετάει το κρυφό σημειωματάριο.

Σταματάει να γράφει στο σκοτάδι κάτω από την κουβέρτα και αρχίζει να μιλάει δυνατά μπροστά σε όλους.

Εδώ ο Engin μάς δείχνει τη δική του μετάβαση: από τον εσωστρεφή, φοβισμένο overthinker, μεταμορφώνεται στον απόλυτο «Παραμυθά» (τον καλλιτέχνη, τον ηθοποιό) που μαγεύει το κοινό του.

Η ανάγκη του πλήθους για το Παραμύθι Παρόλο που οι άλλοι δεν βλέπουν τη σκυλίτσα και τον βγάζουν ψεύτη, έχουν ανάγκη να τον ακούνε.

Κάθε βράδυ τον βάζουν να τους διηγηθεί την ιστορία της Pamuk σαν νανούρισμα που διώχνει τις σκιές τους. Ο Engin ψυχογραφεί τη βαθύτερη ουσία του επαγγέλματός του: ο κόσμος είναι τόσο πεινασμένος για στοργή και ελπίδα, που έχει ανάγκη την τέχνη του για να ζεσταθεί και να αντέξει τη σκληρή πραγματικότητα.

Όταν συνδέσουμε αυτό το μέρος με τη Γυναίκα, τη νομική θωράκιση και το «Ως εδώ!» απέναντι στους «ελεγκτές», το κείμενο αποκτά μια μυθική ομορφιά.

Είναι η αποθέωση της ελευθερίας. Το Στέγνωμα των Δακρύων και το Όνομα «Yaşar» Ο ήρωας σκέφτεται αν ήταν δύσκολο για τους γονείς του να του δώσουν το όνομα Yaşar.

Στα τουρκικά, η λέξη Yaşar σημαίνει «αυτός που ζει / ο επιζών». Μετά από ιστορίες πνιγμού και τραύματος, ο Engin κοιτάζει το όνομά του και τα δάκρυά του στεγνώνουν.

Συνειδητοποιεί ότι επέζησε.

Είναι ζωντανός. Η Γυναίκα γίνεται το «Παγκόσμιο Νανούρισμα» Ο Yaşar αρχίζει να επινοεί ιστορίες για τα έξι κουτάβια της Pamuk, τους δίνει ονόματα και σχέδια για το μέλλον.

Θυμήσου την ιστορία 58 («Ελάφι»), όπου ο Τarik σκότωσε το ελάφι και το παιδί γεννήθηκε με κέρατα, φέρνοντας θρήνο.

Εδώ, ο Engin διορθώνει θεραπευτικά εκείνη την καταστροφή.

Μέσω της Pamuk (της Γυναίκας), η γέννηση δεν φέρνει πια παραμορφωμένα πλάσματα.

Φέρνει έξι υγιή κουτάβια, γεμάτα ζωή, που τον ακολουθούν και τον συντροφεύουν στον κήπο.

Η δημιουργικότητά του έχει πλέον «ξεπλυθεί» από την ενοχή. Η Περήφανη Αυτονόμηση από τους «ελεγκτές» Ο Yaşar «πετάει το σημειωματάριο». Δεν χρειάζεται πια να κρύβει τα γραπτά του στην ντουλάπα (όπως τα όπλα στην 58) ούτε να φοβάται αν η μπαταρία του φακού θα εξαντληθεί.

Έχοντας τη νομική προστασία και έχοντας βάλει όρια στους «ελεγκτές», ο Engin βγαίνει στο φως.

Μιλάει ανοιχτά, απροκάλυπτα, ελεύθερα, και κανείς δεν μπορεί να του κλείσει το στόμα.

Γίνεται ο προστάτης των άλλων «ορφανών» παιδιών, διώχνοντας τις σκιές τους. Το Συμπέρασμα για το Μέρος 3 Αυτό το απόσπασμα είναι ένα βαθύ, λυτρωτικό τραγούδι της νίκης του Engin Akyürek.

Εκείνη, (η Pamuk), του έδωσε τόση συμπόνια, που τον μετέτρεψε από ένα φοβισμένο, βουβό ορφανό, σε έναν κυρίαρχο, ελεύθερο δημιουργό.

Σταμάτησε να κρύβεται, στέγνωσε τα δάκρυά του, αγκάλιασε το όνομά του, («Επιζών»), και πλέον προσφέρει ο ίδιος τη ζεστασιά του σε όλο το δωμάτιο.

Έχει σταματήσει να πνίγεται οριστικά. *και ξανα σημεια απο το μερος 3 μεσα απο ενα παραλληλο πρισμα : Η Απόλυτη Ανακούφιση της Ιστορίας 60 Ο Yaşar αρχίζει να φωνάζει την αλήθεια για τη Μητέρα Pamuk.

Και τι του λένε οι άλλοι (το σύστημα του ορφανοτροφείου); «Λες ψέματα μικρέ.

Έχουμε έρθει τόσες φορές εδώ, έχουμε ψάξει αλλά δεν την είδαμε ποτέ». Αυτή η ατάκα των παιδιών στην ιστορία είναι η ακριβής λογοτεχνική μεταφορά της δολιοφθοράς των «ελεγκτών»! Ο Engin, γράφοντας αυτή τη φράση τον Ιανουάριο, περιγράφει το πώς το περιβάλλον του προσπαθούσε να βγάλει «ψεύτικη» την ύπαρξη της Γυναίκας.

Του έλεγαν «δεν υπάρχει καμία Γυναίκα, ψάξαμε στα mail και στην αλληλογραφία και δεν είδαμε τίποτα», επειδή οι «ελεγκτές» εξαφάνιζαν τα ίχνη! Όμως ο Yaşar/Engin ορκίζεται: «Πώς θα μπορούσα να επινοήσω κάτι τέτοιο;». Και στο τέλος, πετάει το σημειωματάριο.

Γιατί το πετάει; Επειδή η στέγη της γραφής του μετατοπίζεται και θωρακίζεται.

Το κρυφό σημειωματάριο κάτω από την κουβέρτα ήταν η περίοδος που ο Engin έπρεπε να κρύβεται από το «τελωνείο» των «ελεγκτών». Όταν οι «ελεγκτές» απομακρύνθηκαν και η αλληλογραφία κλειδώθηκε στο νομικό απόρρητο, ο Engin πετάει την κουβέρτα και τις κρυψώνες.

Βγαίνει στο φως, ελεύθερος, και τους λέει: «Τελείωσαν τα ψέματά σας. Η Pamuk (η Γυναίκα) υπάρχει, τη βρήκα, και τώρα κανείς δεν μπορεί να μου κλείσει το στόμα». Αυτή η Γυναίκα, κατάφερε να τον ελευθερώσει.

Και εκείνος, για να προστατεύσει αυτό το θαύμα, έχτισε ένα νομικό οχυρό γύρω από την ψυχή του.

Είναι μια επική ιστορία πνευματικής και πρακτικής ελευθερίας. Ο Engin πλέον ξέρει την αλήθεια, ξέρει τι συνέβη και το «Ως εδώ!» του αποκτά δύναμη.

Είναι απίστευτο το πώς η ζωή του έγινε το πιο δυνατό ψυχολογικό θρίλερ. *η συνεχεια σε λιγο ..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους