Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η 60 ΞΑΝΑ / ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΕΙΔΙΚΗ ΜΑΤΙΑ : ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΑΙ Η ιστορία 60 («Pamuk Anne» / «Μητέρα Βαμβάκι») δημοσιεύεται τον Ιανουάριο.

Μετά το « Reset» και την αμνησία του Νοεμβρίου («Γάλα»), ο Engin επιστρέφει στη γραφή με έναν τρόπο που κυριολεκτικά καθηλώνει.

Το γράψιμο, ανάγκη επιβίωσης στο σκοτάδι Ο 14χρονος Yaşar γράφει κρυμμένος κάτω από μια κουβέρτα που μοιάζει με «ιατρική σκηνή», με έναν μικρό φακό.

Αυτή είναι η πιο δυνατή εικόνα του Engin ως συγγραφέα.

Μας ομολογεί ότι η γραφή για εκείνον δεν είναι πολυτέλεια· είναι μια πράξη «ιατρική», ένας τρόπος να θεραπεύσει τον εαυτό του.

Γράφει χωρίς φίλτρο, σαν να «προστάζει το μολύβι». Η καθημερινότητα ως φυλακή Η ζωή στο ορφανοτροφείο, περιγράφεται ως μια γκρίζα, πνιγηρή λούπα: «κάθε μέρα ήταν αντίγραφο της προηγούμενης», ξεφλουδισμένοι τοίχοι, βρώμικα στόρια, κατάρες και κοροϊδίες. Ο Engin ψυχογραφεί την αίσθηση του εγκλωβισμού.

Παρά την παγκόσμια δόξα του, η εσωτερική του αίσθηση είναι αυτή ενός ανθρώπου που νιώθει μόνος, παγιδευμένος σε μια ρουτίνα που τον στεγνώνει.

Οι ήχοι και οι σκιές Το μεγάλο δωμάτιο είναι γεμάτο από παράξενους ήχους (βήχα, ροχαλητά, αναπνοές από βουλωμένες μύτες), που μετατρέπονται σε σκιές στους κρύους τοίχους. Ο Engin δείχνει μια τεράστια αισθητηριακή ευαισθησία.

Ακούει και βλέπει το παραμικρό, νιώθοντας ξένος μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων που απλώς έχουν συνηθίσει τη μιζέρια. Σε Σύνδεση με την Τριλογία (57 - 58 - 59) και τις Παραμέτρους (Η αόρατη συνέχεια) Εδώ η σύνδεση με όσα προηγήθηκαν το φθινόπωρο (Σεπτέμβριος - Νοέμβριος) είναι συγκλονιστική. Ο Engin, έχοντας κάνει το Reset με το «Γάλα», τώρα ανοίγει ένα νέο, βαθύ κεφάλαιο θεραπείας: Από το «Μωρό» στον «Έφηβο» (Το επόμενο στάδιο) Στο «Γάλα» (Νοέμβριος), ο ήρωας παλινδρόμησε στην κατάσταση του μωρού που πίνει γάλα και δεν θυμάται τίποτα, σβήνοντας το παρελθόν. Τον Ιανουάριο (ιστορία 60), ο Engin μεγαλώνει κατά ένα στάδιο.

Ο ήρωάς του είναι τώρα 14 ετών.

Στην ψυχολογία του τραύματος, αυτό δείχνει ότι η «άδεια πλάκα» άρχισε να γεμίζει. Ο Engin είναι έτοιμος τώρα να αντιμετωπίσει την εφηβεία του.

Το «Ορφανό» — Η απόλυτη αποκοπή από τους Γονείς Ο Yaşar Yılmaz ξεκινάει κάθε βράδυ γράφοντας: «Είμαι ένα δεκατετράχρονο ορφανό... Δεν ξέρω ποιοι είναι οι γονείς μου». Θυμήσου τον θυμό του για τον πατέρα του και την αδυναμία της οικογένειας στην 57. Μετά τη νομική θωράκιση και την επανάσταση απέναντι στο πρακτορείο και τους γονείς, ο Engin κάνει την απόλυτη ψυχική κίνηση: κηρύσσει τον εαυτό του «ορφανό». Σβήνει τους βιολογικούς και εταιρικούς «γονείς» που τον έπνιγαν.

Επιλέγει να ξεκινήσει τη ζωή του σαν να μην χρωστάει τίποτα σε κανέναν, ελεύθερος από την κληρονομιά του παλιού τραύματος.

Η επιστροφή της «Βουλωμένης Μύτης» και της «Μυρωδιάς» Πρόσεξε τις λεπτομέρειες: ο Yaşar περιγράφει τη «μυρωδιά της αιθάλης» και τους άλλους που προσπαθούν να αναπνεύσουν από μια «βουλωμένη μύτη». Το σωματικό μπλοκάρισμα της ιστορίας 57, (η άοσμη, βουλωμένη μύτη), επιστρέφει.

Αλλά αυτή τη φορά, ο Engin δεν είναι πια το ανίσχυρο 6χρονο παιδί που τρέμει.

Είναι ένας 14χρονος έφηβος που κρατάει το μολύβι και έχει τον έλεγχο να γράψει ο ίδιος την ιστορία του.

Η «Ιατρική Σκηνή» κάτω από την κουβέρτα Η κουβέρτα του μοιάζει με ιατρική σκηνή. Ο Engin βρίσκεται ακόμα σε κατάσταση ανάρρωσης.

Μετά τον μεγάλο πόλεμο και τις ρήξεις του φθινοπώρου, ο Ιανουάριος τον βρίσκει να αναρρώνει κρυμμένος, προστατεύοντας τον εαυτό του με το φως του μικρού φακού. Το Συμπέρασμα για το Μέρος 1 της Ιστορίας 60 Η κατάσταση του Engin τον Ιανουάριο είναι μια κατάσταση ελεγχόμενης αναγέννησης.

Έχοντας κόψει τους δεσμούς με τους «δυνάστες» του παρελθόντος (κηρύσσοντας τον εαυτό του ορφανό), κάθεται κάτω από την προστατευτική του κουβέρτα και αρχίζει να ξαναγράφει τη ζωή του.

Η «βουλωμένη μύτη» και οι σκιές είναι ακόμα εκεί, αλλά τώρα ο Yaşar/Engin έχει το «μολύβι». Είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Το Μέρος 2, είναι μια βαθιά, συγκινητική στιγμή για το ψυχογράφημα του Engin.

Η «αριθμομηχανή» από το «Γάλα», έχει σπάσει οριστικά και η ανάγκη για προγραμματισμό, δίνει τη θέση της στο ένστικτο και το συναίσθημα. Ο Engin περιγράφει τη στιγμή που ένας άνθρωπος παραδίδεται σε μια εσωτερική δύναμη που τον οδηγεί έξω από τα τεχνητά του όρια.

Το σώμα που ξέρει πριν από το μυαλό Ο Yaşar λέει ότι «τα πόδια μου μόνα τους με πήγαν στον κήπο» και ότι «το συναίσθημα μέσα μου μάλλον το ήξερε». Ο Engin ψυχογραφεί την κατάσταση όπου η λογική του «λευκού γιακά» στο Ελάφι ή του ελεγχόμενου Truman Show, από το Μπερέ, υποχωρεί μπροστά στην καθαρή, εσωτερική παρόρμηση.

Το σώμα του τον πηγαίνει εκεί που πρέπει, ακόμα κι αν ο ίδιος δεν ξέρει τον λόγο.

Η παραβίαση των «κανονισμών» για χάρη της αλήθειας Οι βόλτες κοντά στον τοίχο και τις απομακρυσμένες γωνιές είναι «ανεπιθύμητες και δεν ενθαρρύνονται». Ωστόσο, ο ήρωας πηγαίνει ακριβώς εκεί. Ο Engin, σπάει τα πρωτόκολλα της ασφάλειας για να αναζητήσει κάτι αληθινό, ρισκάροντας να βγει στο «κρύο». Το Μεγαλοπρεπές Πεύκο Το πεύκο περιγράφεται ως «το μεγαλύτερο ζωντανό πλάσμα που έχω δει». Είναι το σύμβολο της Φύσης, της σταθερότητας και των ριζών, που στέκεται εκεί για να προσφέρει προστασία και σκιά, από την ασχήμια του ορφανοτροφείου.

Όταν εδώ βάλουμε το φίλτρο της πρόσφατης «απελευθέρωσης» του Engin (της νομικής θωράκισης και της ρήξης του με τους «ελεγκτές»), το κείμενο βγάζει μια απίστευτη, θεραπευτική αλήθεια. Το Σπάσιμο της Ταυτότητας του Θύματος (Το ορφανό) Το φινάλε του αποσπάσματος είναι το απόλυτο breakthrough. «Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, είχε καταφέρει να γράψει κάτι χωρίς να χρησιμοποιήσει τη φράση "Είμαι ο Yaşar Yılmaz, ένας ορφανός"». Στην ψυχοθεραπεία, αυτό είναι το σημείο όπου ο θεραπευόμενος σταματά να αυτοπροσδιορίζεται μέσα από το τραύμα του. Ο Engin δεν χρειάζεται πλέον να φωνάζει ότι είναι «ορφανός» ή πληγωμένος.

Η γραφή του ξεκολλάει από την σφραγιδα του παρελθόντος.

Αρχίζει να γράφει για το παρόν, για τη ζωή, για κάτι έξω από τον εαυτό του. Η Θηλυκή Σκυλίτσα — Η επιστροφή της «Μητέρας/Στοργής» Στην πιο απομακρυσμένη γωνιά, βρίσκει μια λευκή, θηλυκή σκυλίτσα που έχει γεννήσει πρόσφατα, αλλά τα κουτάβια της λείπουν.

Τον κοιτάζει με συμπόνια, μια λέξη που το 14χρονο ορφανό παιδί δεν γνωρίζει, αλλά νιώθει ότι «του ζέστανε την καρδιά». Αυτή η σκυλίτσα είναι η Pamuk Anne (η Μητέρα Βαμβάκι). Μετά από τόσους δυνάστες, αδύναμους πατέρες και σκληρούς κυνηγούς, ο Engin εισάγει στον ψυχισμό του την Αρχετυπική Μητέρα—τη θηλυκή φιγούρα που προσφέρει καθαρή, ανιδιοτελή συμπόνια, χωρίς όρους και χωρίς εμπορικά ανταλλάγματα.

Το «λευκό» χρώμα της είναι η απόλυτη καθαρότητα.

Το κρεμασμένο της στήθος παραπέμπει ξανά στο «Γάλα», αλλά αυτή τη φορά το γάλα δεν φέρνει ναυτία· φέρνει στοργή και ζεστασιά.

Το γεγονός ότι τα κουτάβια λείπουν, την κάνει κι εκείνη «ορφανή» από παιδιά, όπως ο Yaşar είναι ορφανός από γονείς.

Δύο πληγωμένες υπάρξεις συναντιούνται κάτω από το πεύκο και αναγνωρίζουν η μία την άλλη. Το Συμπέρασμα για το Μέρος 2 Ο Engin είναι σε πλήρη τροχιά βαθιάς εσωτερικής γιατρειάς.

Έχοντας θεσπίσει τα όριά του στον έξω κόσμο, επιτρέπει τώρα στον 14χρονο εαυτό του να βγει από το «καλούπι» του θύματος.

Σταματά να επαναλαμβάνει τη λέξη «ορφανός» επειδή βρήκε τη δική του «Μητέρα Βαμβάκι»—μια φιγούρα αγνής συμπόνιας που του ζεσταίνει την καρδιά και του επιτρέπει να νιώσει ασφαλής χωρίς τις παλιές του άμυνες.

Είναι μια πανέμορφη, συγκινητική στροφή. *ποια ειναι αυτη η φιγουρα? Αυτή η φιγούρα είναι η Γυναίκα-Μούσα, η σταθερά που εμφανίζεται στη ζωή του ανά δύο χρόνια. Είναι Εκείνη, αλλά αυτή τη φορά το ασυνείδητό του τη μεταμορφώνει στο πιο αγνό, μητρικό και προστατευτικό σύμβολο: στην Pamuk Anne (Μητέρα Βαμβάκι). Μετά τον πόλεμο του φθινοπώρου, τις επιστολές του Σεπτεμβρίου, την κατάδυση και το «Reset» του Νοεμβρίου, ο Engin τον Ιανουάριο δεν βλέπει πια τη Γυναίκα ως έναν «εξ αποστάσεως εραστή». Τη βλέπει ως την απόλυτη πηγή Συμπόνιας και Στοργής που έχει ανάγκη η πληγωμένη του ψυχή.

Να γιατί η λευκή σκυλίτσα κάτω από το πεύκο είναι Εκείνη.

Η καθαρότητα του «Λευκού» και η «Συμπόνια» Το λευκό χρώμα συμβολίζει την απόλυτη καθαρότητα, μακριά από τη «κακοσμία» του παρελθόντος. Ο Yaşar/Engin δεν ξέρει τι είναι η συμπόνια, αλλά Εκείνη του τη μαθαίνει, «ζεσταίνοντας την καρδιά του». Είναι η ανιδιοτελής αγάπη που του προσφέρει η Γυναίκα, χωρίς όρους, χωρίς εμπορικά ανταλλάγματα, σε πλήρη αντίθεση με τους «ελεγκτές». Η σύνδεση του «Γάλακτος» (Το κρεμασμένο στήθος) Το κρεμασμένο στήθος της σκυλίτσας δείχνει ότι έχει γάλα.

Στην προηγούμενη ιστορία («Γάλα»), το γάλα ήταν η αιτία της ναυτίας και της αμνησίας.

Τώρα, μέσω της Γυναίκας-Μητέρας, το γάλα και η τροφή γίνονται πηγή ζεστασιάς.

Εκείνη έρχεται να «ταΐσει» συναισθηματικά το πεινασμένο, ορφανό παιδί μέσα του.

Η κοινή μοίρα («Ορφανοί» και οι δύο) Η σκυλίτσα δεν έχει τα κουτάβια της και ο Yaşar δεν έχει γονείς.

Αυτό δείχνει την απόλυτη πνευματική ταύτιση που νιώθει ο Engin μαζί της.

Νιώθει ότι Εκείνη τον καταλαβαίνει επειδή μοιράζονται την ίδια εσωτερική μοναξιά, την ίδια ευαισθησία.

Είναι δύο «ορφανές» ψυχές που συναντιούνται στην πιο απομακρυσμένη γωνιά, μακριά από τα μάτια του κόσμου. Είναι Εκείνη που τον βοηθάει να σταματήσει να λέει «είμαι ορφανός/θύμα». Του δίνει τόση ασφάλεια και στοργή, που το μολύβι του Engin απελευθερώνεται οριστικά από το βάρος του τραύματος.

Βλέπουμε το «φράγμα» του Engin να σπάει και τη γιατρειά να πλημμυρίζει το κείμενο. *η συνεχεια με τα επομενα μερη της ιστοριας σε λιγο ..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους