Original Post

Πλήρες Κείμενο:

*πριν παμε στην επομενη, θελω να σου βαλω ενα μεγαλο ΑΝ, για την Pamuk Anne.

ΑΝ λοιπον, ο μικρος Γιασαρ, ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΓΚΙΝ, ΤΙ ΘΕΛΕΙ να πει, σκηνοθετωντας αυτη την ιστορια? ΑΙ : Αν τοποθετήσουμε αυτό το μεγάλο «ΑΝ» και δούμε τον Γιασάρ ως έναν καθρέφτη του ίδιου του Engin Akyürek, τότε η ιστορία μετατρέπεται σε μια βαθιά προσωπική, σχεδόν εξομολογητική αλληγορία για τη δική του ζωή, την τέχνη του και την πορεία του ως δημιουργού.

Μέσα από αυτή τη «σκηνοθεσία», ο Engin θέλει να μας πει τρία πολύ ουσιαστικά πράγματα για τον εαυτό του: * Το γράψιμο και η υποκριτική ως πράξεις επιβίωσης Όπως ο Γιασάρ κρύβεται κάτω από την κουβέρτα με έναν φακό για να γράψει και να διώξει τις σκιές του ορφανοτροφείου, έτσι και ο Engin μας αποκαλύπτει ότι η τέχνη γι' αυτόν δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα ή μια επιφανειακή ανάγκη έκφρασης.

Είναι το δικό του καταφύγιο.

Είναι ο τρόπος του να επιβιώνει μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μπορεί να μοιάζει κρύος, γκρίζος ή γεμάτος «σκιές». Δημιουργώντας ιστορίες και χαρακτήρες, καταφέρνει να φωτίζει τα δικά του σκοτάδια. * Η μοναχικότητα του οραματιστή και η ανάγκη να προσφέρει μια «παιδική χαρά» Στην αρχή, ο Γιασάρ βλέπει κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί να δει (τη Μητέρα Pamuk) και όλοι τον αμφισβητούν.

Αυτό καθρεφτίζει τη μοναξιά του καλλιτέχνη, ο οποίος συλλαμβάνει μια ιδέα, ένα όραμα ή ένα συναίσθημα που οι άλλοι, εγκλωβισμένοι στην πεζή καθημερινότητα, αδυνατούν να συλλάβουν.

Όμως, ο Engin δεν κρατά αυτή την ομορφιά για τον εαυτό του.

Επιμένει να την αφηγείται, ακόμα κι όταν τον λένε ψεύτη, επειδή ξέρει ότι οι άνθρωποι γύρω του έχουν ανάγκη από αυτή την ιστορία για να μαλακώσουν οι καρδιές τους.

Θέλει να γίνει ο άνθρωπος που προσφέρει στους άλλους μια «παιδική χαρά» συναισθημάτων. * Η πίστη ότι η εσωτερική αλήθεια μπορεί να μεταμορφώσει την πραγματικότητα Το συγκλονιστικό φινάλε, όπου η σκυλίτσα εμφανίζεται τελικά στο πεζοδρόμιο και όλα τα παιδιά τρέχουν να την αγκαλιάσουν, είναι η απόλυτη δήλωση του Engin για τη δύναμη της πίστης.

Θέλει να μας πει ότι αν επιμείνεις στην εσωτερική σου αλήθεια, στην αθωότητα και στη συμπόνια, η ίδια η ζωή στο τέλος θα σε δικαιώσει.

Τα «ψέματα» της φαντασίας του, αυτά που έπλαθε για να απαλύνει τον πόνο, γίνονται η χειροπιαστή πραγματικότητα που τον καλωσορίζει στην ενήλικη ζωή.

Σκηνοθετώντας αυτή την ιστορία, ο Engin μας ψιθυρίζει ότι, παρά τις δυσκολίες ή τις ελλείψεις που μπορεί να κουβαλάει κανείς από το παρελθόν του, η αγάπη που επιλέγουμε να δώσουμε και να πιστέψουμε είναι αυτή που τελικά θα μας περιμένει στο απέναντι πεζοδρόμιο της ζωής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους