Ο Π. Μαρινάκης απαιτεί το επίδομα ανεργίας να δίνεται μόνο για δύο μήνες διότι «δεν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει να βρει δουλειά στη χώρα αυτή τη στιγμή και να μη βρίσκει». Αυτή την άποψη δεν τη...

Πλήρες Κείμενο:

Ο Π. Μαρινάκης απαιτεί το επίδομα ανεργίας να δίνεται μόνο για δύο μήνες διότι «δεν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει να βρει δουλειά στη χώρα αυτή τη στιγμή και να μη βρίσκει». Αυτή την άποψη δεν τη συμμερίζεται μόνο ο Μαρινάκης, είναι πάγια θέση των νεοκλασικών οικονομικών, αλλά και των Θάτσερ - Ρήγκαν.

Σύμφωνα με τη νεοκλασική θεωρία, το επίδομα ανεργίας (και όλα τα επιδόματα) λειτουργεί ως αντικίνητρο για εργασία και δημιουργεί εξάρτηση από το κράτος.

Γιατί να πάει κάποιος να δουλέψει όταν μπορεί να πληρώνεται από το κράτος για να κάθεται, και ας βρίσκει εύκολα δουλειά; Η ίδια θεωρία, όμως, αναφέρεται και στο λεγόμενο κόστος ευκαιρίας, δηλαδή την αξία αυτού που χάνεις αν κάνεις μια οποιαδήποτε οικονομική επιλογή.

Για παράδειγμα, αν αποφασίσεις να δουλέψεις χάνεις τον ελεύθερο χρόνο και την ξεκούρασή σου για να κερδίσεις χρήματα με τα οποία θα μπορείς να ζεις καλύτερα.

Θεωρητικά, το όφελος υπερβαίνει κατά πολύ το κόστος ευκαιρίας (ελεύθερος χρόνος + ξεκούραση). Αν όμως το κράτος επιδοτεί την ανεργία σου, τότε αυτό το όφελος μειώνεται σημαντικά ή και εξαφανίζεται.

Για αυτό τα επιδόματα ανεργίας παντού στον κόσμο δίνονται για περιορισμένο χρονικό διάστημα (6 μήνες έως 1 χρόνο, πχ), είναι σημαντικά χαμηλότερα από τον μέσο μισθό και συνοδεύονται από την ενεργητική πίεση για εύρεση εργασίας.

Τι γίνεται όμως όταν ο μισθός είναι τόσο χαμηλός που δεν σου επιτρέπει να καλύψεις τις βασικές σου ανάγκες (ενοίκιο, λογαριασμοί κλπ.); Και τι γίνεται όταν οι δουλειές που προσφέρονται είναι χαμηλής ποιότητας, αλλά υψηλής καταπόνησης και περιορισμένων δικαιωμάτων; Ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα είναι 797 ευρώ (στο χέρι) και το επίδομα ανεργίας 565 ευρώ.

Οι δουλειές στην Ελλάδα είναι κατά κύριο λόγο στον τουρισμό και την εστίαση, δηλαδή γκαρσόνια ή καθαρίστριες.

Και οι συνθήκες στις οποίες προσφέρονται κάθε άλλο παρά ελκυστικές για τους εργαζομένους είναι.

Γιατί λοιπόν κάποιος να επιλέξει να δουλέψει 8 και 10 ώρες σε μια ιδιαιτέρως κοπιαστική δουλειά, με ελάχιστα δικαιώματα και χωρίς προοπτική για 232 (ή και 300) ευρώ παραπάνω; Ευλόγως θα επιλέξει το επίδομα ανεργίας, εξαντλώντας τον χρόνο που μπορεί να το πάρει.

Βέβαια, ούτε με αυτό μπορεί να ζει αξιοπρεπώς, αλλά ούτε και με τον μισθό που του δίνουν οι επιχειρήσεις.

Το κέρδος/όφελος από την εργασία δεν αξίζει να θυσιάσει κανείς το κόστος ευκαιρίας (ελεύθερο χρόνο, άνεση) από το να παραμείνει όσο μπορεί άνεργος, παρότι το επίδομα ανεργίας είναι πολύ χαμηλό.

Άρα το πρόβλημα εδώ δεν είναι ότι το επίδομα ανεργίας δίνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως υπονοεί ο Μαρινάκης – είναι ότι η εργασία στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου ελκυστική – είτε σε μισθό, είτε σε συνθήκες και προοπτικές.

Αυτό, μάλιστα το φαινόμενο – η εθελοντική έξοδος των εργαζομένων από τη μισθωτή εργασία, δεν είναι πρόσφατο, ούτε αποτέλεσμα του «επάρατου» κοινωνικού κράτους που κάνει τους ανθρώπους τεμπέληδες. Ο Μαρξ για παράδειγμα παρατηρεί στο Κεφάλαιο (1ος Τόμος) ότι οι εργάτες που έπαιρναν μαζί τους οι κεφαλαιοκράτες στις αποικίες – Αμερική, Αυστραλία – έφευγαν αμέσως από τις δουλειές τους.

Μόλις μάζευαν ένα μικρό ποσό εγκατέλειπαν το εργοστάσιο ή τη φάρμα του καπιταλιστή και ζούσαν αυτόνομα από την προσωπική τους εργασία ως τεχνίτες ή καλλιερργώντας τη δική τους γη. Παραθέτει, μάλιστα, περιπαικτικά το παράδειγμα του κ. Πηλ, ενός Άγγλου επιχειρηματία, ο οποίος: «…πήρε μαζί του από την Αγγλία για τον ποταμό Σουάν της Δυτικής Αυστραλίας μέσα διαβίωσης και παραγωγής αξίας 50.000 λιρών.

Είχε επιπλέον την προνοητικότητα να πάρει μαζί του και 3.000 άτομα της εργατικής τάξης - άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

Όταν όμως έφτασε στον προορισμό του, «ο κ. Πηλ έμεινε χωρίς ούτε έναν υπηρέτη για να του στρώσει το κρεβάτι ή να του φέρει νερό από το ποτάμι.» Ο Μαρξ τα αναφέρει αυτά για να δείξει ότι η μισθωτή εργασία δεν είναι κάποια φυσική τάξη του ανθρώπου, αλλά μια κοινωνική σχέση εξουσίας που επιβλήθηκε και αναπαράγεται με βία και αποκλεισμούς.

Οι εργάτες έχασαν την πρόσβαση στη γη (μέσω των περιφράξεων και της ατομικής ιδιοκτησίας), οπότε για να επιβιώσουν δεν είχαν άλλη επιλογή από το να δουλέψουν στους καπιταλιστές, κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί.

Μόλις όμως βρέθηκαν στις αποικίες όπου υπήρχε άπλετη ελεύθερη γη και φυσικοί πόροι, αμέσως εγκατέλειψαν τη μισθωτή σκλαβιά, προς δυσάρεστη έκπληξη των καπιταλιστών που έμειναν χωρίς ανθρώπους να συντηρήσουν την πολυτελή ζωή τους.

Αυτό ακριβώς κάνουν και οι μετανάστες εργάτες γης - μόλις έρχονται στην Ελλάδα και παίρνουν ταξιδιωτικά έγγραφα φεύγουν αμέσως για Ιταλία και Βόρεια Ευρώπη διότι τα μεροκάματα εκεί είναι πολύ καλύτερα από αυτά που δίνουν οι Έλληνες αγροτοκαπιταλιστές.

Φυσικά οι καπιταλιστές δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια, απάντησαν επιβάλλοντας υψηλότατες τιμές για αγορά γης στις αποικίες ή παραχωρώντας τεράστιες εκτάσεις μόνο σε ευγενείς και πλούσιους.

Με τα χρήματα δε που εισέπρατταν από τις τεχνητά υψηλές τιμές της γης χρηματοδοτούσαν τη σταθερή εισαγωγή νέων εργατικών χεριών από την Ευρώπη.

Ό,τι κάνουν δηλαδή και τώρα με τους μετανάστες. Ο Μαρινάκης, επομένως, εντοπίζει ένα πραγματικό πρόβλημα στην ελληνική αγορά εργασίας – τη σχετική έλλειψη εργατικών χεριών – αλλά το παρουσιάζει μονομερώς, από τη σκοπιά του κεφαλαίου και των επιχειρήσεων.

Αντί να αναρωτηθεί γιατί οι άνεργοι προτιμούν να φυτοζωούν με τα 565 ευρώ του (πενιχρού) επιδόματος ανεργίας, αντί να πάνε να δουλέψουν – ένα ερώτημα στο οποίο η απάντηση είναι προφανής: διότι θα συνεχίσουν να φυτοζωούν και με τα 797 ευρώ του μισθού τους.

Ζητά να περιοριστεί το επίδομα σε μόλις δύο μήνες, ώστε οι άνεργοι να εξωθηθούν να δουλέψουν ακόμα και με τρεις εξήντα προκειμένου, κυριολεκτικά για να μην πεθάνουν της πείνας.

Ζητά δηλαδή να επιβληθεί η εξουσία του κεφαλαίου ακόμα πιο αυστηρά πάνω στην εργασία.

Ομοίως και οι Έλληνες ξενοδόχοι, μαγαζάτορες, αγροτοκαπιταλιστές που γκρινιάζουν ότι δεν βρίσκουν εργάτες γιατί «οι σημερινοί νέοι δεν θέλουν να δουλέψουν», αλλά όταν τους λες αυτό που είπε ο Μπάιντεν στους ομολόγους τους στις ΗΠΑ – pay them more (πληρώστε τους περισσότερα) - σου απαντάνε «δεν βγαίνω μάνα μου»… Ε άμα «δεν βγαίνεις μάνα σου» δούλεψέ το μόνος σου το γ@μημέν@ το τσαντίρι σου, μη ζητάς να σου εξασφαλίσουν σύγχρονους δούλους για να το παίζεις εσύ businessman από τα Lidl.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους