«Θα ρθω Τετάρτη βράδυ Χαλκίδα. Θα πάμε στου Νάστα; Πες του να ξαναφτιάξει για τα συντρόφια αυτή την υπέροχη φασουλάδα που μας τέρλανε» (σ.σ « μας τρέλανε» με αναγραμματισμό, εντελώς Χαλκιδέικο...

Πλήρες Κείμενο:

«Θα ρθω Τετάρτη βράδυ Χαλκίδα. Θα πάμε στου Νάστα; Πες του να ξαναφτιάξει για τα συντρόφια αυτή την υπέροχη φασουλάδα που μας τέρλανε» (σ.σ « μας τρέλανε» με αναγραμματισμό, εντελώς Χαλκιδέικο). «Παιδί μου μη γίνεις κομμουνιστής, χασικλής και πούστης». Τοιούτοι τα πίνανε στο ταβερνάκι του Νάστα στην «Μικρή Μόσχα» της Χαλκίδας, στην συνοικία του Άι Γιάννη όπου κάθε οικογένεια είχε κι ένα άνθρωπό της στην εξορία.

Τιμημένη εργατιά, λαϊκοί αγωνιστές, οικογενειάρχες, φουμάρανε και κάνα μπάφο, χόρτο καθαρό, συστηματικά όχι στην χάση και στην φέξη, χασικλήδες κανονικοί, μιλάμε.

Μα το κοινό τους μυστικό, που δεν γινότανε να κρυφτεί, ήτανε που αγαπιόντουσαν άνδρας με άνδρα, «είχαν περάσει κι απ τον πάγκο» στην ιχθυόσκαλα της Χαλκίδας και οι γυναίκες τους ξέρανε ποιος τους δώρισε αυτό το δαχτυλίδι με το ρουμπίνι που δεν αποχωρίζονταν ούτε στον ύπνο τους.

Μόνο στον «ποιητή του λαού» τον Γιάννη τον Ρίτσο επέτρεψαν να εκδόσει, στα στερνά του, ένα τοιούτο βιβλίο, στη «Σύγχρονη Εποχή». Ο Σπύρος ο Χαλβαντζής, που ήτανε μέντορας μου στην Κομμουνιστική Νεολαία -όπου μας προξένεψε ο Θανούλης όταν μας τζάσανε από την νεολαία του ΠΑΣΟΚ γιατί δεν βρίσκαμε όσο Αριστερό θα πρεπε τον Ανδρέα Παπανδρέου - την σακουλευότανε την όλη φάση, έπιανε πουλιά στον αέρα, αλλά κιχ δεν έβγαζε, ούτε ένα μορφασμό, ενώ πάντα πίστευα ότι, μέσα του, αυτά τα ιδιόμορφα, τα διασκέδαζε.

Ο μέγας καθοδηγητής μου ήτανε, γενικός γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ και εγώ το πουλέν του, γραμματέας του Μαθητικού, με 60 τόσα μέλη μόνο στην οργάνωση του Θηλέων - στην πόλη που αποίκησε την Σικελία- με τις μπλε ποδιές, τις κορδέλες τις λευκές και την κουκουβάγια, υπό την απειλή αποβολής, στο πέτο, υποχρεωτικά.

Δεν υπήρχε περίπτωση να διαφοροποιηθεί ποτέ ο Σπύρος, γιατί αυτός ήταν το κόμμα και μείς καθοδηγούμενοι, ούτε μια κουβέντα δεν ψέλλισε ακόμα κι όταν διαφώνησε ανοιχτά ο γιός του, ωστόσο ήξερε πολύ καλύτερα από μας τι συνέβαινε στο ταβερνάκι του σύντροφου Νάστα με τ αντάρτικα τραγούδια, όπως και τι ακριβώς σημαίνει στην ιχθυόσκαλα «θα περάσεις απ τον πάγκο» και - πάντα είχα την αίσθηση ότι κατά βάθος - γουστάριζε.

Η αληθινή φιλία μας δοκιμάστηκε μισό αιώνα, ποτέ δεν είπε κάτι που θα με στεναχωρούσε, ποτέ δεν τόλμησα να τρολάρω - όπως έκανα με όλους τους άλλους- τον σεβάσμιο σύντροφο που «παραθέρισε» σε όλα τα ξερονήσια - όπου πολύ θα ήθελαν οι φτωχοποιημένοι Έλληνες της σήμερον να είχανε λεφτά και να πηγαίνανε γκλαμουράτες διακοπές- ο οποίος με όρισε υπεύθυνο περιφρούρησης στη ψαροφαγία του Χαρίλαου Φλώρικη με τον Τζορτζ Μαρσέ, τότε που ο ιστορικός Γάλλος ηγέτης χάρισε στο κόμμα της εργατιάς μια Μερσεντές. «Αντρέ διαγνώστηκα με καρκινάκι, παίρνω το κορίτσι - την γυναίκα του, την γιατρό- πάω Ραγκουσάρια, Καστοριά να διασκεδάσουμε λίγο, και τα λέμε μετά». Είχα την εντύπωση πως τον είχε τσακίσει το συντροφάκι αυτόν τον παλιό καρκίνο.

Το συζητούσαμε κάθε φορά στις εκθέσεις ζωγραφικής του κοινού μας φίλου του επιστήθιου και ομοιοπαθή, του Γιώργου του Κακκουλίδη του ποιητή- και χρονογράφου στον «Ριζοσπάστη»- κι ο Σπύρος του δίνε θάρρος « δεν βλέπεις εμένα που του ρίξα στ αυτιά;… ». Ο Γιώργος μας άφησε πρώτος, ο Σπύρος δεν μάσαγε… Προεκλογικά τον κάλεσα σ ένα τηλεοπτικό πάνελ στην Νοva όπου ήταν κι ο Κουρέτας, υποψήφιος τότε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος ξεχώριζε με τον λόγο και τις καινοτόμες, ρηξικέλευθες απόψεις του επί του πραγματικού. Ο Χαλβαντζής κλασικά- εικονογραφημένα, ξύλινος λόγος, παρωχημένος, έλεγε παπαγαλία την γραμμή του ΚΚΕ σαν να διάβαζε το Ευαγγέλιο.

Ενώ δεν έδειξε τίποτα, στο τέλος με πιάνει κρυφά και μου λέει: «που τον βρήκες αυτόν τον τύπο; Είναι φοβερός.

Και γαμώ τις απόψεις!» Ήτανε η μοναδική φορά που δεν άντεξα και όταν ο Κουρέτας κατέβηκε περιφερειάρχης στην Θεσσαλία, το γράψα και τον έδωκα κανονικά! Δεν μου κάκιωσε.

Απλά ούτε τότε «λύγισε»… Δεν επέτρεψε να το συζητήσουμε και να αστειευτούμε.

Αδιανόητο σκληροπυρηνικό «κομματόσκυλο» ο ποιο ανοιχτόμυαλος και χιουμορίστας- συνεχώς πλακαντζής - ορθόδοξος κομμουνιστής. Ο Σπύρος Χαλβαντζης είναι κομμάτι της ιστορίας μας. Ο αδέκαστος, ανιδιοτελής αγωνιστής που όλοι τον σεβάστηκαν γιατί απέπνεε σεβασμό. Διαμάντι άνθρωπος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους