Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν γίνεται, Άννα, δεν γίνεται να μη βλέπει και να γυρίζει κάθε φορά στο φως του μπαλκονιού!» φώναξε ο Στέλιος και χτύπησε την παλάμη του στο τραπέζι τόσο δυνατά που τινάχτηκε το ποτήρι μου.

Η μικρή Ελπίδα καθόταν στο ρηλάξ στο σαλόνι, μόλις δέκα μηνών, και εκείνη τη στιγμή γύρισε πάλι το κεφαλάκι της προς την μπαλκονόπορτα.

Ο ήλιος έμπαινε λοξά από τη δυτική πλευρά, αυτό το πορτοκαλί φως του απογεύματος που γεμίζει τα σπίτια στις λαϊκές γειτονιές και κάνει τη σκόνη να μοιάζει σχεδόν όμορφη.

Εγώ έσφιξα τα χέρια μου.

Γιατί το είχε ξανακάνει.

Πολλές φορές.

Αλλά στην Αθήνα, ο γιατρός μας είχε πει ξεκάθαρα ότι το παιδί μας γεννήθηκε χωρίς λειτουργική όραση.

Είχα κρατηθεί από εκείνη τη φράση σαν να ήταν νόμος.

Σαν να ήταν κάτι που, αν το αμφισβητούσα, θα τρελαινόμουν. «Ο καθηγητής το είπε», του απάντησα. «Δεν είμαστε γιατροί εμείς.» «Και η Μαρία τι είναι; Τρελή; Όλη μέρα με το παιδί είναι.

Το βλέπει.» Η Μαρία ήταν η γυναίκα που κρατούσε την Ελπίδα όσο εγώ δούλευα λίγες ώρες σ’ ένα φαρμακείο στη Νίκαια.

Ήσυχη γυναίκα, καθαρή, με μάτια που πρόσεχαν τα πάντα.

Από την αρχή έλεγε διστακτικά πως η μικρή αντιδρούσε.

Όχι πάντα.

Όχι θεαματικά.

Αλλά αντιδρούσε. «Κυρία Άννα… να μη σας αναστατώνω, αλλά όταν της κουνάω το κόκκινο κουδουνάκι, το ακολουθεί.

Σαν να το πιάνει το μάτι της.

Δεν ξέρω… μπορεί να κάνω και λάθος.» Αυτό το «μπορεί να κάνω και λάθος» ήταν που με διέλυε.

Γιατί έλεγα μέσα μου, κι αν δεν κάνει; Η μάνα μου έγινε έξαλλη όταν άκουσε ότι ο Στέλιος ήθελε δεύτερη γνώμη. «Θα τρέχετε το παιδί από δω κι από κει λες και είναι πείραμα; Ένας άνθρωπος όνομα πράγμα σας μίλησε. Στην Αθήνα πήγατε, όχι στο καφενείο του χωριού.» Ο πατέρας μου πιο ψυχρός. «Άμα ανοίξετε τέτοια ιστορία και σας πουν για επέμβαση, θα μπλέξετε.

Και αν στραβώσει; Ποιος θα το πάρει πάνω του;» Εγώ τότε ήμουν ήδη σπασμένη στα δύο.

Από τη μία δεν ήθελα να ελπίζω άδικα.

Από την άλλη είχα αρχίσει να φοβάμαι πως η πρώτη διάγνωση είχε γίνει βιαστικά, μέσα σε εκείνο το χάος μετά τη γέννα, με εμένα να κλαίω, τον Στέλιο άυπνο και το παιδί ταλαιπωρημένο. Ο Στέλιος όμως κόλλησε.

Όταν κολλούσε, δεν τον άλλαζες εύκολα.

Πήρε τηλέφωνα, έψαξε, ρώτησε γνωστούς, βρήκε έναν παιδοοφθαλμίατρο στη Θεσσαλονίκη.

Μαζέψαμε χρήματα όπως όπως.

Κόψαμε πράγματα από το σπίτι, καθυστερήσαμε δόση, δανειστήκαμε και από τον ξάδερφό του.

Ντράπηκα, δεν θα πω ψέματα.

Αλλά πήγαμε.

Θυμάμαι ακόμα το ιατρείο.

Άσπρο, ψυχρό, με εκείνη τη μυρωδιά καθαριότητας και φόβου.

Ο γιατρός εξέταζε την Ελπίδα πολλή ώρα.

Δεν μιλούσε.

Μόνο σημείωνε.

Στο τέλος σήκωσε το κεφάλι. «Το παιδί δεν είναι τυφλό.» Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Ο Στέλιος δεν μίλησε αμέσως.

Μόνο είπε: «Τι εννοείτε;» «Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, αλλά όχι πλήρης απώλεια όρασης.

Και ναι, υπάρχει χειρουργική επιλογή. Δύσκολη.

Με ρίσκο.

Αλλά υπάρχει.» Γύρισα και κοίταξα τον άντρα μου.

Είχε βουρκώσει και το έκρυβε χαμηλώνοντας το κεφάλι.

Εγώ αντίθετα πάγωσα.

Γιατί η ελπίδα καμιά φορά πονάει πιο πολύ από την καταδίκη.

Στο σπίτι έγινε πόλεμος.

Η μάνα μου έκλαιγε. «Μην το κάνεις, Άννα.

Αν πάθει κάτι το παιδί στο χειρουργείο, θα ζεις; Θα ζεις μετά;» Η αδερφή μου έλεγε ότι ο Στέλιος έχει εμμονή και πως ψάχνει θαύμα επειδή δεν αντέχει την πραγματικότητα.

Κι εγώ; Εγώ μια μέρα του είπα το χειρότερο. «Μήπως το κάνεις για σένα; Μήπως δεν αντέχεις να έχεις παιδί με αναπηρία;» Με κοίταξε σαν να τον χαστούκισα. 👇 Η συνέχεια της ιστορίας σε περιμένει στα σχόλια 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους