Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φτάνει πια με τη Θεσσαλονίκη που φοβάται οτιδήποτε πάει να γίνει μεγαλύτερο από τα μέτρα της.

Το βλέπω σήμερα σε μια συναυλία.

Το ζω χρόνια στην επιχειρηματικότητα.

Η ίδια μικρή νοοτροπία.

Η ίδια ευκολία στην απαξίωση.

Η ίδια κριτική πριν από την πράξη.

Και, κυρίως, οι ίδιοι κύκλοι ανθρώπων που ανακυκλώνουν ο ένας τον άλλον, μοιράζουν μεταξύ τους τίτλους, αξιώματα, προσκλήσεις και αναγνώριση και στο τέλος πείθονται ότι εκπροσωπούν μια ολόκληρη πόλη.

Δεν την εκπροσωπούν.

Υπάρχει έξω από αυτούς μια Θεσσαλονίκη γεμάτη ανθρώπους που δημιουργούν, επιχειρούν, ρισκάρουν, πληρώνουν, παλεύουν, καινοτομούν και αξίζουν χώρο — χωρίς να ανήκουν σε καμία αυλή.

Και ίσως γι’ αυτό δυσκολευόμαστε τόσο να πάμε μπροστά.

Γιατί αντί να ανοίγουμε τον κύκλο, τον φυλάμε.

Αντί να αναγνωρίζουμε την αξία, αναγνωρίζουμε τους «δικούς μας». Αντί να χαιρόμαστε όταν κάτι μπορεί να μεγαλώσει την πόλη, ψάχνουμε πρώτα έναν λόγο να το μικρύνουμε.

Ο σεβασμός στην ιστορία δεν αποδεικνύεται με φοβικότητα απέναντι στο παρόν.

Και τα μνημεία δεν τιμώνται όταν τα μετατρέπουμε σε αποστειρωμένες ζώνες γύρω από τις οποίες η ζωή οφείλει να περπατά στις μύτες. Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν χρειάζεται να τον προστατεύσουμε από μια συναυλία. Η Θεσσαλονίκη, όμως, χρειάζεται να την προστατεύσουμε από τη μιζέρια, τη μικροψυχία και τον μόνιμο φόβο απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό.

Και όχι.

Αυτό δεν είναι κριτική σκέψη. Είναι Επαρχιωτισμός ντυμένος με κύρος. Η Θεσσαλονίκη έχει ιστορία, ομορφιά, ταλέντο, επιχειρηματικότητα και ανθρώπους με τεράστια δυναμική.

Δεν της λείπει η αξία.

Της λείπει ο Αέρας.

Μια πόλη με πραγματική αυτοπεποίθηση δεν φοβάται να συνυπάρξει με το καινούργιο.

Δεν μικραίνει για να προστατευτεί. Ανοίγεται. Δημιουργεί. Τολμά. Φιλοξενεί. Εξελίσσεται.

Ίσως, τελικά, αυτό που μας λείπει περισσότερο δεν είναι άλλες απόψεις.

Από αυτές έχουμε περίσσευμα.

Μας λείπει η γενναιοδωρία της σκέψης.

Η ανοιχτοσύνη.

Η ικανότητα να κοιτάζουμε κάτι και, πριν ψάξουμε πώς θα το ακυρώσουμε, να αναρωτιόμαστε μέχρι πού μπορεί να μας πάει.

Λίγο περισσότερο φως.

Περισσότερη γενναιοδωρία.

Περισσότερα ανοιχτά μυαλά.

Και πολύ λιγότεροι αυλικοί που αποφασίζουν ποιος «δικαιούται» να υπάρχει, να φαίνεται και να προχωρά.

Εμένα, λοιπόν, η καρδιά με πηγαίνει αλλιώς.

Με τα χέρια ανοιχτά.

Στην εξέλιξη, στην εξωστρέφεια, στις ιδέες, στη ζωή.

Γιατί μια μεγάλη πόλη χρειάζεται πρώτα απ’ όλα ανοιχτά μυαλά.

Και η Θεσσαλονίκη αξίζει να κοιτάζει μπροστά.

Στο καινούργιο.

Στο μεγάλο.

Στο διαφορετικό.

Στον άνθρωπο που αξίζει, είτε ανήκει στον κύκλο είτε όχι.

Γιατί μια πόλη δεν γίνεται μεγάλη από τα αξιώματα των λίγων.

Γίνεται μεγάλη από το εύρος του μυαλού των πολλών. ANTONIS REMOS Stelios Aggeloudis #ihairu #remos #synavlia #thessaloniki

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους