Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Πάλι θα φύγεις έτσι; Μόνο μια αγκαλιά ζητάω…» Η φωνή της μητέρας μου, της Μαρίας, σπάει τον αέρα του σαλονιού, καθώς ψάχνω βιαστικά το κινητό και τα κλειδιά μου.

Ο καφές μυρίζει καμένος, το φως πέφτει πλάγια στην κουζίνα – η ίδια κουζίνα όπου μικρή με κάθιζε στον πάγκο και μου έλεγε ιστορίες.

Θυμάμαι τον εαυτό μου να σφίγγω το σακίδιό μου, δαγκώνοντας τα χείλη για να μη βάλω τα κλάματα.

Η ανάγκη μου για αέρα διαπερνά κάθε μου σκέψη. «Μαμά, πρέπει να πάω, αργώ για τη δουλειά.» Ακούγεται σαν ψέμα – πώς να της εξηγήσω πως κάθε φορά που μένω σπίτι νιώθω να πνίγομαι; Ότι το ίδιο αυτό σπίτι, το πατρικό μας στην Κυψέλη, δεν με ανακουφίζει πια; Ότι κάθε αύριο εδώ ισοδυναμεί με μια νέα αναμέτρηση; Βλέπω το πρόσωπό της – γεμάτο ελπίδα και προσδοκία, κάθε ρυτίδα χαραγμένη από τα χρόνια που πάλεψε μόνη, μεγαλώνοντάς με μετά το χαμό του πατέρα.

Όμως αυτή της η αφοσίωση έχει γίνει σκιά, ζυγός πάνω μου. Η Μαρία μου είναι μια γυναίκα που θυσίασε τα πάντα – τα όνειρά της για ζωγραφική, τις φιλίες της, την ίδια της την ανεξαρτησία, για να τα δώσει όλα σε εμένα. "Όταν σ’ έχω, δεν φοβάμαι τίποτα", μου λέει χρόνια τώρα.

Κι εγώ, όσο περνούν τα χρόνια – τώρα στα 32 – νιώθω να πνίγομαι περισσότερο.

Νιώθω ένοχη που θα ήθελα να μετακομίσω.

Ένα δικό μου χώρο, όρια, να πίνω τον καφέ μου χωρίς τις ερωτήσεις της για το τι έφαγα, αν έχω λεφτά, αν είμαι καλά.

Και εκείνη, με κάθε δική μου νύξη ανεξαρτησίας, πληγώνεται, κλείνεται, γίνεται σκιά μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. «Πάντα φεύγεις όταν σε χρειάζομαι», λέει ήσυχα, σχεδόν ψιθυριστά.

Συγκρατώ την ανάγκη μου να της φωνάξω πως δεν μπορώ να είμαι το πάν της, πως δεν αντέχω αυτή τη συναισθηματική αστάθεια, όμως σωπαίνω και φεύγω κλείνοντας ήρεμα την πόρτα.

Όμως τίποτα δεν είναι ήσυχο μέσα μου.

Στο λεωφορείο η καρδιά μου χτυπά δυνατά, το κινητό χτυπάει πάλι – Μαρία: «Να μου στείλεις όταν φτάσεις!» Ένα σύστημα ελέγχου ντυμένο με στοργή.

Το βράδυ, σε ένα μπαρ στα Εξάρχεια με τη Σοφία, μοιράζομαι την αγωνία μου. «Να φύγω ή όχι; Νιώθω άσχημα που η ίδιος της ο φόβος να με χάσει με κρατάει παγιδευμένη.

Και όμως, πνίγομαι-χρειάζομαι όρια!» Η Σοφία με κοιτάζει στα μάτια, σιωπηλή για λίγο. "Άννα, όλοι το νιώσαμε αυτό εδώ.

Ειδικά στην Ελλάδα...κανείς δεν σου μαθαίνει πώς να αφήνεις γονείς πίσω για να γίνεις εσύ.

Σαν προδοσία φαντάζει.

Κι όμως, εσύ δεν αξίζεις να ανασάνεις;" Η ενοχή – η ελληνική ενοχή, σκέφτομαι.

Η γενιά των γονιών μας θυσιάστηκε, οι δικοί μας καλούνται να τα καταφέρουν μόνοι, αλλά πάντα με τη ρετσινιά της "που άφησες τη μάνα σου", τη φωνή της γειτονιάς, του συγγενή, της ίδιας της μάνας.

Οι αξίες – ευγνωμοσύνη και αφοσίωση σαν πέτρα στον λαιμό.

Αλλά μήπως η αγάπη που μας κρατά δέσμιους είναι τελικά ένας φόβος μεταμφιεσμένος σε αφοσίωση; Μια νύχτα που βρέχει καταρρακτωδώς, η Μαρία σωριάζεται στο σαλόνι. «Δεν έχω κανέναν άλλον, το καταλαβαίνεις; Μόνο εσύ είσαι η οικογένειά μου!» Αισθάνομαι το στομάχι μου να σφίγγεται.

Το βλέμμα της απελπισμένο, ίδιο με αυτό όταν έτρωγε τις επιταγές του πατέρα μου για να πληρώσει τη ΔΕΗ τότε που ήμουν παιδί.

Μα τώρα είμαι γυναίκα, δεν είμαι πια το κορίτσι που φοβόταν το σκοτάδι.

Κλαίει, κι εγώ στεγνώνω.

Απλώνω το χέρι να τη σκεπάσω με μια κουβέρτα.

Αποφεύγω να τη χαϊδέψω. «Μαμά, πρέπει να βρούμε και οι δύο τρόπους να είμαστε καλά, όχι μόνο μαζί αλλά και χώρια.

Να μαθαίνω πράγματα για σένα, να έχεις τη δική σου ζωή, τις φίλες σου.

Δεν μπορείς να περιμένεις από εμένα να καλύπτω όλο το σύμπαν σου.» Η σιωπή φέρνει παραίτηση, ύστερα οργή. «Εγωίστρια! Για όλα που έκανα για σένα, αυτή μου η επιβράβευση; Δεν ξέρεις τι θα πει μοναξιά!» Θέλω να ουρλιάξω, μα το στόμα μου δεν ανοίγει.

Μόνο τα μάτια μου καίνε.

Ξαφνικά ξυπνώ – η δική μου φωνή μέσα μου ουρλιάζει: Αν κάποιος αγαπά, οφείλει πρώτα να ορίσει τον εαυτό του, αλλιώς αγάπη σημαίνει απώλεια εαυτού. Η συνέχεια της ιστορίας στα σχόλια 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους