🏛️ Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ Σήμερα, στο πλαίσιο των οικογενειακών μας διακοπών, μετά την επίσκεψη μας στους Δελφούς και την Αρχαία Ολυμπία, ανεβήκαμε στις Βάσσες της αρχαίας Φιγάλειας, σε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα μνημείο που, ομολογώ, με εντυπωσίασε ακόμη περισσότερο από κοντά, γιατί δύσκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί από μια φωτογραφία τι σημαίνει να αντικρίζει ένα τέτοιο αριστούργημα σε αυτή την απομονωμένη και δύσβατη κορυφή.

Όταν φτάνεις εκεί μετά από τουλάχιστον μία ώρα οδήγησης πάνω στο βουνό αναπόφευκτα σκέφτεσαι πώς κατάφεραν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής να δημιουργήσουν εδώ ένα τέτοιο έργο; Χωρίς τους δρόμους, τα μηχανήματα και την τεχνολογία που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα, μετέφεραν υλικά σε ένα τόσο δύσκολο σημείο και δημιούργησαν ένα από τα σημαντικότερα σωζόμενα μνημεία της κλασικής ελληνικής αρχιτεκτονικής.

Ο ναός συνδέεται από την αρχαιότητα με τον Ικτίνο, τον αρχιτέκτονα που συνδέεται και με τον Παρθενώνα, ενώ έχει διατυπωθεί από σημαντικούς μελετητές η άποψη ότι ο Ικτίνος μπορεί να εργάστηκε στις Βάσσες ακόμη και πριν από την έναρξη του Παρθενώνα.

Η μοναδικότητά του γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή όταν παρατηρήσεις την δωρική αρχιτεκτονική του εξωτερικά, με ιωνικά στοιχεία στο εσωτερικό και με το αρχαιότερο γνωστό κορινθιακό κιονόκρανο, συνδυάζοντας με μοναδικό τρόπο τους τρεις μεγάλους ελληνικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς.

Δεν μιλάμε απλώς για ένα σπουδαίο αρχαίο οικοδόμημα αλλά για ένα μνημείο που αποτυπώνει την τόλμη, τη γεωμετρική σκέψη, την αισθητική και την τεχνική αρτιότητα των δημιουργών του.

Γι’ αυτό και η UNESCO το ενέταξε ως το πρώτο μνημείο της Ελλάδας το 1986 στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.Καπού εδώ να σημειώσω ότι δυστυχώς ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια αυτού του μνημείου δεν βρίσκεται πλέον εδώ.

Η περίφημη ζωφόρος του Επικουρείου Απόλλωνα, αφαιρέθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα και μεταφέρθηκε στη Βρετανία όπου σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου μαζί με την Καρυάτιδα και τα υπόλοιπα γλυπτά του Παρθενώνα.

Όσο όμως στεκόμουν μπροστά του, η σκέψη μου δεν έμεινε μόνο στην αρχιτεκτονική.

Ο ναός πάνω από όλα ήταν και πράξη ευγνωμοσύνης προς τον Απόλλωνα Επικούριο, τον «βοηθό». Οι άνθρωποι εκείνοι, μέσα στις δυσκολίες της εποχής τους, ανέβηκαν σε ένα δύσβατο βουνό και προσπαθήσαν να προσφέρουν στο Θείο ό,τι καλύτερο μπορούσαν.

Αυτή η εικόνα με οδηγεί αναπόφευκτα στη δική μας εποχή.Σήμερα έχουμε σχεδόν τα πάντα και όμως πολλές φορές δεν κάνουμε ούτε τα αυτονόητα.

Μετά λύπης μου έχω δει ανθρώπους που δεν αντιμετωπίζουν κανένα οικονομικό πρόβλημα να μη θέλουν ακόμη και για ένα καντήλι να χρησιμοποιήσουν το καλύτερο, το αγνό ελαιόλαδο, επιλέγοντας φθηνότερα υποκατάστατα όπως παραφινέλαιο κ.ο.κ. Κι ενώ η δική μας προσφορά συχνά περιορίζεται στο ελάχιστο, τα παράπονα για την Εκκλησία περισσεύουν, "έχει λεφτά η Εκκλησία", μέχρι και γιατί να πληρώνονται οι ιερείς; άκουσα να λέει η "εθνική μας Σταρ" Άννα Βίσση και αναρωτιέμαι τι ακριβώς περιμένουμε από την Εκκλησία, όταν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε διατεθειμένοι να προσφέρουμε ούτε τα στοιχειώδη; Θέλουμε να υπάρχουν ναοί φωτεινοί και περιποιημένοι, ιερείς, ακολουθίες, παρεκκλήσια, φιλανθρωπικό έργο και στήριξη των ανθρώπων που έχουν ανάγκη, αλλά τις περισσότερες φορές θέλουμε όλα αυτά να γίνονται χωρίς τη δική μας συμμετοχή.

Παρόλαυτα η προσφορά δεν μετριέται μόνο σε χρήματα.

Μετριέται στην καρδιά, στη διάθεση, στην ευγνωμοσύνη και στην προσωπική θυσία.

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, με τη δική τους αντίληψη και σεβασμό για το Θείο, προσέφεραν τα καλύτερα.

Εμείς, με ασύγκριτα περισσότερες δυνατότητες, συχνά προσπαθούμε να προσφέρουμε τα λιγότερα και ταυτόχρονα απαιτούμε τα περισσότερα.

Σαν να μην φτάνουν όλα τα παραπάνω υπήρξε μια ακόμη εικόνα της σημερινής ημέρας που με έκανε να χαμογελάσω αμήχανα και να προβληματιστώ.

Για ακόμη μία φορά, οι φύλακες του αρχαιολογικού χώρου μάς κοιτούσαν σχεδόν σαν… εξωγήινους και μας έλεγαν «συγχαρητήρια», επειδή ήμασταν μια ελληνική οικογένεια με παιδιά που επισκεπτόταν το μνημείο.

Μας είπαν πόσο σπάνιο είναι να βλέπουν οικογένειες Ελλήνων να κάνουν κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται απολύτως φυσιολογικό να γνωρίζουν στα παιδιά τους την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου τους.Την ίδια στιγμή, βλέπουν ανθρώπους να έρχονται από τα πέρατα του κόσμου Ιάπωνες, Αργεντινούς, Αμερικανούς και ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης, ακόμη και υπέργηρους ή ανθρώπους με αναπηρικά αμαξίδια μόνο και μόνο για να αντικρίσουν από κοντά αυτά που εμείς έχουμε την ευλογία να βρίσκουμε μέσα στην ίδια μας την πατρίδα.

Κι αυτό είναι πραγματικά το μεγαλύτερο παράδοξο.

Ένας άνθρωπος μπορεί να ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα για να δει τους Δελφούς, την Ολυμπία ή τον Επικούρειο Απόλλωνα, ενώ ένας Έλληνας μπορεί να περάσει ολόκληρη τη ζωή του χωρίς να γνωρίσει αυτά τα μνημεία.

Γι’ αυτό και η σημερινή μας επίσκεψη δεν ήταν απλώς άλλη μία στάση των διακοπών μας αλλά ένα ακόμη κομμάτι μιας συνειδητής προσπάθειας να γνωρίσουν τα παιδιά μας την Ελλάδα όχι μέσα από φωτογραφίες και σχολικές σελίδες, αλλά περπατώντας οι ίδιοι στους τόπους της.Γιατί τελικά έναν πολιτισμό δεν τον κληρονομούμε απλώς επειδή γεννηθήκαμε στον τόπο όπου δημιουργήθηκε αλλά όταν τον γνωρίζουμε, τον σεβόμαστε και τον παραδίδουμε στα παιδιά μας.

Έτσι σήμερα, μπροστά στον Επικούρειο Απόλλωνα, ένιωσα για ακόμη μία φορά πως οι αρχαίοι Έλληνες δεν μας άφησαν μόνο πέτρες και μάρμαρα.

Μας άφησαν μια ολόκληρη αντίληψη για την ομορφιά, το μέτρο, την αρμονία, την τεχνική, την προσφορά και τον σεβασμό προς κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο τον άνθρωπο.Στις Βάσσες, πάνω σε αυτή την απομονωμένη κορυφή, δημιούργησαν ένα αριστούργημα που άντεξε περισσότερο από δύο χιλιετίες και ακριβώς γι’ αυτό αξίζει πραγματικά τον τίτλο, «Ο Παρθενώνας της Πελοποννήσου». 🏛️🇬🇷 Σήμερα είχα την ιδιαίτερη χαρά να τον αντικρίσω μαζί με την οικογένειά μου και αυτό πιστεύω ότι είναι το σημαντικότερο να μη γνωρίζουν τα παιδιά μας την Ελλάδα μόνο επειδή γεννήθηκαν εδώ, αλλά επειδή έμαθαν να την αγαπούν γνωρίζοντάς την.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους