Τελικά όσα περισσότερα καταλαβαίνουμε, μαθαίνουμε, διαισθανόμαστε για το τραγικά μοναχικό τέλος ενός ταλαντούχου, αυθεντικού ανθρώπου με την αλήθεια παιδιού που σε κοιτάει κατάματα στα 50κάτι του...

Πλήρες Κείμενο:

Τελικά όσα περισσότερα καταλαβαίνουμε, μαθαίνουμε, διαισθανόμαστε για το τραγικά μοναχικό τέλος ενός ταλαντούχου, αυθεντικού ανθρώπου με την αλήθεια παιδιού που σε κοιτάει κατάματα στα 50κάτι του, καλόψυχου είναι μια ιστορία απληστίας και αλαζονείας για το ιατρικό δίδυμο που θησαύριζε, έπρεπε να βάλεις ακόμη και μέσο για να σε δεχτεί, έκανε πάση θυσία πράξεις ακόμη και όταν είχαν μπροστά τους έναν άνθρωπο που κατά μία εκδοχή υποβασταζόταν, έχανε τα λόγια του, ήταν άυπνος, σε υπερδιέγερση και εν τέλει κατέρρεε (από το Σάββατο...) και χρειαζόταν νοσοκομειακή φροντίδα.

Δεν διανοήθηκαν να συνοδεύσουν στην πιο προσωπική και σκληρή ώρα του τέλους τον ασθενή τους στο νοσοκομείο, γιατί προτίμησαν να επιχειρήσουν να σβήσουν ίχνη, να κρύψουν μηχανήματα ή να καθαρίσουν φίλτρα, να επέμβουν ακόμη και στο κινητό του ή στο αρχείο των ραντεβού, είπαν ψέματα για την διάρκεια παραμονής του Γιώργου Μαζωνάκη, επομένως της διάρκειας και του βαθμού εξέλιξης της πλασμαφαίρεσης, που λογικά προχώρησε σε σημείο κατακόρυφης πτώσης της πίεσης μέχρι κατάρρευσης.

Είπαν ψέματα ότι διακομίσθηκε με το ασθενοφόρο στο ΕΛΠΙΣ εν ζωή, ενώ οι διασώστες δήλωσαν πως όταν έφτασαν στο ιατρείο ήταν ήδη σε ανακοπή.

Ακόμη πιο αδιανόητο, αφού κατέληξε ένας άνθρωπος στα χέρια τους, στο ιατρείο τους, αφού κλήθηκαν σαν μάρτυρες στο αστυνομικό τμήμα με πολύωρη κατάθεση το μοιραίο βράδυ προχθές, αντί να είναι συντετριμμένοι, να έχουν το θράσος και τον κυνισμό να φύγουν με το χέρι στην τσέπη σαν να πήγαιναν βόλτα για παγωτό ή θερινό σινεμά ή για φαγητό σε ταβέρνα... Λυπάμαι βαθιά για τον θάνατό του, τον τρόπο, το πώς έφτασε στο προχθές, τα νιάτα του, την κατάληξη μιας πορείας που σταδιακά τον έκανε διάτρητο σωματικά, ψυχικά, συναισθηματικά, ευάλωττο, ανοιχτό σε εκμετάλλευση, σε συστάσεις για "θεραπείες", σε ουσίες που πάλευε -διαρκώς ή κατά καιρούς- να ισορροπήσει με μια καριέρα, αγάπη, δημοφιλία στον Θεό όσα χρόνια πέρασαν κι όσα χρόνια κι αν περνούσαν, γιατί ήταν αυθεντικός, ευφυής μουσικά, με συνδιασμούς καλλιτεχνών και ειδών που μόνο ελάχιστοι μπορούν να καταφέρουν γιατί είχε ένστικτο, είχε τόλμη, είχε σπίθα στα μάτια, ήταν πάντα το παιδί από τη Νίκαια που δεν απέκτησε έπαρση, αγαπούσε αυτό που έκανε, κατέβασε την ματσό εικόνα του αρσενικού με βαμμένα νύχια, ρούχα, σκουλαρίκια χωρίς να γίνει καρικατούρα, αλλά πολυαγαπημένος, αγαπούσε τον κόσμο που κατέκλυε πίστες και συναυλίες, έβγαινε πριν το πρόγραμμα στον δρόμο για να ευχαριστήσει τον κόσμο στην ουρά που περίμενε να μπει στο κέντρο που εμφανιζόταν γι αυτό και αν γίνει αύριο δημόσια η κηδεία του είναι άγνωστο σε τι αριθμό και τι σκηνές λατρείας θα φτάσει.

Είναι τραγικό όσο ζούσε να πρόσφερε στον κόσμο ό,τι ήταν, ό,τι είχε, ό,τι μπορούσε, ό,τι ήξερε καλύτερα και να συνεχίσει να προσφέρει ακόμη και με το αδιανόητο τέλος του : την ευκαιρία να φανεί η ιδιωτική ασυδοσία, η αδιαφορία, η γύμνια του Δημοσίου, η γελοιότητα και των δύο, το να σωθούν άλλοι άνθρωποι, να γίνουν έλεγχοι, να μπει μια τάξη, κανόνες, νόμοι.

Λυπάμαι και εξοργίζομαι για ένα περιβάλλον παρόν-απών από συμβούλους, φίλους, προσωπικό που δεν τον προστάτευσαν, δεν τον βούτηξαν αυτές τις μέρες που ήταν ή ήταν ξανά σε κρίσιμη καμπή και ενδεχομένως τα χρόνια που άλλαζε και μεγάλωνε μέσα του το όποιο τραύμα ή έλλειμμα να τον βοηθήσουν να κάνει την μεγάλη αλλαγή αλλά τον "κοίμιζαν", τον εφησύχαζαν, τον καλόπιαναν ή τον εκμεταλλεύονταν και αδιαφορούσαν.

Αυτοκαταστροφικός, λένε.

Ίδιον καλλιτεχνών.

Επίσης και εξαιρετικό άλλοθι για όσους όφειλαν και δεν έκαναν, ήξεραν και δεν μίλησαν, συμβούλεψαν αντί να σιωπήσουν, επιτάχυναν την πορεία στον γκρεμό, απομυζούσαν.

Ποιοι του σύστησαν αυτή ή ποιος ξέρει τί άλλη "ιατρική" "πράξη"; Πόση ευφυία θέλει ακόμη και από μια φωτογραφία των ιατρών και του ιατρείου της Καρνεάδου να πεις "μακρυά"; Πόση απελπισία ή ανάγκη να φτάσεις εκεί και να επιτρέψεις σε τέτοιους ανθρώπους να επέμβουν στον οργανισμό σου, στο αίμα σου σε δωμάτια σαν γραφεία, με ανύπαρκτη αδειοδότηση, χωρίς απινιδωτή, χωρίς ή αμφίβολη αποστείρωση και μέτρα προστασίας.

Σήμερα μαθαίνουμε ότι ακόμη και σε νοσοκομεία, τέσσερα είναι αυτά στα οποία γίνεται πλασμαφαίρεση. Τέσσερα! Και όχι ως ραντεβού ρουτίνας, ευεξίας, αναζωογόννησης ή αποτοξίνωσης αλλά συνεπεία νοσηλείας, πάθησης που συνίσταται μεταξύ άλλων και η πλασμαφαίρεση.

Τώρα μαθαίνουμε για θεραπείες σε δωμάτια ξενοδοχείων, σε σκάφη, οπουδήποτε, κυρίως όπου ανθεί ο πλούτος, με κάθε αδιανόητο, ασαφή, επίφοβο τρόπο.

Κάποτε, στην αλυσίδα της ανθρώπινης εξέλιξης, λέγαμε για homo sapiens, homo erectus, homo neanderthalensis.

Μήπως καταντήσαμε στον αιώνα μας να ζούμε στην Εποχή του Αναλώσιμου Ανθρώπου; Μήπως, με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά, να υπάρχει μάθημα σε όλες τις σχολικές τάξεις πώς να ΜΗΝ γίνουν ποτέ και με κανέναν τρόπο αναλώσιμοι; Ότι δεν χρωστάει κανείς σε κανέναν παρά καταρχήν στην ζωή και τον εαυτό του; Μήπως άλλο η επιτυχία και άλλο η ευτυχία; Μήπως ότι σημασία έχει να αναγνωρίζεις τα κενά, αλλά να μην τα γεμίζεις όπως-όπως; Μήπως η ζωή μετριέται με αγάπη και όχι με χρήμα και με εκατομμύρια να παραληρούν; Ότι σημασία έχει πάντα τι υπάρχει πίσω από την πόρτα, όταν η πόρτα του σπιτιού μας κλείσει; Μήπως τελικά όλος αυτός ο κόσμος της show biz και της κάθε είδους επωνυμίας είναι άνθρωποι επι σφαγή, "χρυσές κότες", άλογα κούρσας; Με παρεκλήσεις και εκδοχές για τον ψυχισμό, τις αντοχές, τη διάρκεια... Στον Γιώργο Μαζωνάκη διήρκησε 54 χρόνια, ίσως 33, ίσως λιγότερα από την αρχή της καριέρας του. Τι κρίμα...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους