Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από περίπου οκτώ μήνες, το Facebook με «τιμώρησε» για κάποια πολιτικά σχόλια.

Αποφάσισα λοιπόν να συμμορφωθώ με το πνεύμα των καιρών και να περιοριστώ σε πιο ακίνδυνες δραστηριότητες: σέλφι, ηλιοβασιλέματα, ταξίδια και, πού και πού, κανένα όμορφο πιάτο.

Και, για να είμαι δίκαιη, μάλλον αυτή ήταν μια επιτυχημένη επιλογή.

Το 90% των φίλων μου φαίνεται να ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για μια ωραία φωτογραφία μου παρά για το τι σκέφτομαι για τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Μόνο που, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είμαι τόσο κενή όσο ενδεχομένως παρουσιάζομαι εδώ μέσα.

Και υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να μείνω βουβή.

Όχι επειδή θεωρώ ότι η άποψή μου έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία.

Απλώς επειδή μερικά πράγματα δεν γίνεται να τα βλέπεις και να συνεχίζεις αμέσως μετά με ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα.

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη είναι μία τέτοια περίπτωση.Δεν γνωρίζω τι ακριβώς συνέβη και δεν πρόκειται να αποδώσω ευθύνες σε ανθρώπους πριν αποφανθούν οι αρμόδιες αρχές.

Η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και πολλά από όσα δημοσιεύονται μένει να αποδειχθούν.

Αυτό όμως που με προβληματίζει ξεπερνά κατά πολύ τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Με προβληματίζει μια χώρα στην οποία πολύ συχνά ο έλεγχος φαίνεται να έρχεται μετά το κακό.

Μετά το δυστύχημα ανακαλύπτουμε τις ελλείψεις.

Μετά την καταστροφή αναζητούμε τις άδειες.

Μετά τον θάνατο εξετάζουμε αν τηρούνταν οι προδιαγραφές.

Μετά την αποκάλυψη αναρωτιόμαστε ποιος ήταν αρμόδιος να ελέγξει ποιον.

Και τότε αρχίζει το γνωστό ελληνικό παιχνίδι της διάχυσης της ευθύνης.

Κάποιος ήταν αρμόδιος, αλλά όχι ακριβώς.

Κάποιος γνώριζε, αλλά δεν είχε δικαιοδοσία.

Κάποιος έλεγξε, αλλά δεν μπορούσε να ελέγξει τα πάντα.

Και στο τέλος το κράτος εμφανίζεται εκ των υστέρων, αποφασιστικό και αυστηρό, μπροστά στις κάμερες.

Το πρόβλημα όμως μιας σοβαρής πολιτείας δεν είναι πόσο αυστηρή γίνεται όταν έχει ήδη συμβεί το κακό.

Είναι πόσο αποτελεσματικά λειτουργεί πριν συμβεί.

Και αυτό δεν αφορά μόνο την υγεία.

Αφορά σχεδόν κάθε πλευρά της ζωής μας.

Τη δικαιοσύνη, την παιδεία, την ασφάλεια, τις κοινωνικές υπηρεσίες, την προστασία του καταναλωτή, την εργασία.

Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στη δυσλειτουργία, ώστε πολλές φορές τη θεωρούμε φυσιολογική.

Μαθαίνουμε να βρίσκουμε «άκρες», να πληρώνουμε ιδιωτικά εκεί όπου το δημόσιο σύστημα δεν επαρκεί, να ψάχνουμε τον γνωστό που γνωρίζει κάποιον, να καλύπτουμε μόνοι μας τα κενά των θεσμών.

Μόνο που αυτή η πραγματικότητα δεν είναι ίδια για όλους.

Ο άνθρωπος που έχει χρήματα μπορεί να αγοράσει χρόνο, καλύτερη πληροφόρηση, νομική υποστήριξη, δεύτερη και τρίτη ιατρική γνώμη, καλύτερη εκπαίδευση, καλύτερες συνθήκες ζωής.

Δεν αγοράζει βεβαίως ούτε αθανασία ούτε απόλυτη ασφάλεια και ίσως η τραγική ειρωνεία αυτής της υπόθεσης να μας το υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο.

Αλλά έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες επιλογής.

Ο οικονομικά αδύναμος, αντίθετα, εξαρτάται πολύ περισσότερο από το αν οι θεσμοί λειτουργούν όπως πρέπει.

Από το αν θα βρει γιατρό εγκαίρως.

Από το αν θα μπορέσει να πληρώσει δικηγόρο.

Από το πόσα χρόνια θα χρειαστεί για να δικαιωθεί.

Από το σχολείο που έτυχε να βρίσκεται στη γειτονιά του.

Από μια δημόσια υπηρεσία που μπορεί να λειτουργήσει ή μπορεί και όχι.

Γι' αυτό η θεσμική ανεπάρκεια δεν είναι απλώς κακή διοίκηση.

Είναι και μηχανισμός παραγωγής ανισότητας.Όσο λιγότερο λειτουργεί το κράτος, τόσο περισσότερο η αξιοπρεπής ζωή μετατρέπεται από δικαίωμα σε υπηρεσία που αγοράζεται.

Και ίσως αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο σε όλα αυτά.

Όχι η ιδέα ότι υπάρχει ένας «κακός» που, αν τον βρούμε και τον τιμωρήσουμε, το πρόβλημα λύθηκε.

Μακάρι να ήταν τόσο απλό.

Με φοβίζει περισσότερο ένα σύστημα στο οποίο οι δικλίδες ασφαλείας λειτουργούν αποσπασματικά, οι έλεγχοι αποδεικνύονται συχνά ανεπαρκείς και η ευθύνη αναζητείται όταν πια είναι πολύ αργά. Ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε ένας εξαιρετικά δημοφιλής άνθρωπος και γι' αυτό ο θάνατός του έφερε τα πάντα στο φως.

Κάμερες, δημοσιογράφους, έρευνες, ελέγχους, εισαγγελικές αρχές.

Η σκέψη που δεν μπορώ να διώξω είναι άλλη: Τι συμβαίνει καθημερινά στους ανθρώπους των οποίων ο θάνατος, η αδικία ή η ταλαιπωρία δεν θα γίνουν ποτέ είδηση; Σε αυτούς που δεν έχουν χρήματα, γνωριμίες, δημοσιότητα ή ένα όνομα ικανό να κινητοποιήσει μέσα σε λίγες ώρες ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό; ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ Έχω όμως την εντύπωση ότι μια πολιτεία κρίνεται τελικά πολύ λιγότερο από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους ισχυρούς και τους διάσημους και πολύ περισσότερο από τον τρόπο με τον οποίο προστατεύει τον άνθρωπο που δεν έχει κανέναν τρόπο να επιβάλει την παρουσία του. Και τώρα μπορώ να επιστρέψω στα ηλιοβασιλέματά μου και στις σελφι 😜

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους