Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο μήνες περίπου στην Αθήνα. Και όσο περνούν οι μέρες, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται κάτι που ποτέ δεν πίστευα ότι θα σκεφτώ τόσο έντονα….. Μήπως τελικά η ανθρωπότητα έπιασε πάτο; Ο ένας φοβάται τον άλλον.

Ο ένας δεν εμπιστεύεται τον άλλον.

Καχυποψία παντού. Ένταση. Νεύρα.

Άνθρωποι έτοιμοι να τσακωθούν με τον διπλανό τους για το παραμικρό.

Η καλημέρα έγινε τυπικότητα, η καλοσύνη αδυναμία και η ανθρωπιά κάτι σχεδόν ύποπτο…!!! Παντού ένταση.

Στους δρόμους.

Στις ουρές.

Στα μαγαζιά.

Στα σπίτια.

Στα λόγια μας.

Ακόμα και στα βλέμματά μας.

Σαν να κυκλοφορούμε όλοι με ένα σπίρτο στο χέρι και να περιμένουμε απλώς κάποιον να μας δώσει έναν λόγο για να το ανάψουμε.

Και το πιο τρομακτικό; Δεν μας φαίνεται πια περίεργο.

Το συνηθίσαμε.

Συνηθίσαμε τον θυμό.

Συνηθίσαμε την αγένεια.

Συνηθίσαμε την αδικία.

Συνηθίσαμε το ψέμα.

Συνηθίσαμε ανθρώπους να μην έχουν ούτε ίχνος ντροπής.

Συνηθίσαμε να ακούμε τα πάντα και να μη σοκαριζόμαστε σχεδόν με το τίποτα.

Και ίσως αυτό να είναι το χειρότερο σημείο στο οποίο μπορούσε να φτάσει ο άνθρωπος.

Όχι όταν κάνει το κακό.

Όταν πλέον το κακό δεν τον σοκάρει.

Κοιτάζω γύρω μου και πραγματικά δεν ξέρω ποιος φταίει.

Δεν ξέρω αν φταίμε εμείς.

Δεν ξέρω αν φταίνε οι εποχές.

Δεν ξέρω αν φταίνε οι πολιτικοί.

Δεν ξέρω αν φταίει η κοινωνία που φτιάξαμε.

Ίσως φταίνε όλα μαζί.

Και οι πολιτικοί; Βγαίνουν μπροστά στις κάμερες και λένε ό,τι θέλουν, όπως θέλουν, χωρίς ντροπή, χωρίς ευθύνη, χωρίς να σκέφτονται ότι πίσω από κάθε λέξη τους υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν.

Αλλά μετά σκέφτομαι …. Μήπως κι αυτοί είναι απλώς καθρέφτης μας; Μήπως δεν μας κυβερνά μόνο αυτό που είμαστε.

Μήπως μας κυβερνά αυτό που ανεχόμαστε να γίνουμε; Και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει ένα πράγμα που δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου.

Τα παιδιά.

Τα δικά μας παιδιά.

Τα παιδιά που θα έρθουν.

Τα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα.

Τι τους αφήνουμε; Αυτό είναι το ερώτημα που με τρομάζει περισσότερο από όλα.

Γιατί εμείς θα φύγουμε κάποτε.

Εμείς θα κουραστούμε, θα γεράσουμε, θα τελειώσει η δική μας διαδρομή.

Αλλά εκείνα θα ζήσουν στον κόσμο που εμείς τους παραδίδουμε.

Και τι τους παραδίδουμε; Έναν κόσμο γεμάτο φόβο; Καχυποψία; Μίσος; Βία; Αδιαφορία; Ψέμα; Ανθρώπους που κοιτάζουν πρώτα τι μπορούν να πάρουν και μετά τι μπορούν να δώσουν; Αν αυτό είναι η «πρόοδος» μας, τότε συγχωρέστε με, αλλά δεν θέλω τέτοια πρόοδο.

Καλύτερα φτωχοί και άνθρωποι.

Καλύτερα να μην έχουμε τίποτα και να έχουμε ο ένας τον άλλον με ειλικρίνεια , σεβασμό και εμπιστοσύνη..!! Καλύτερα ένα φτωχό τραπέζι με ανθρώπους που αγαπιούνται, παρά ένα γεμάτο τραπέζι γύρω από το οποίο κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν.

Γιατί δεν νομίζω πως πεινάει μόνο το σώμα του ανθρώπου σήμερα.

Πεινάει η ψυχή του.

Πεινάει για αγάπη.

Για ασφάλεια.

Για εμπιστοσύνη.

Για μια κουβέντα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Για έναν άνθρωπο που να μπορεί να τον ακούσει χωρίς να τον κρίνει.

Και είναι τόσο σπάνιο πια να βρεις έναν άνθρωπο να μιλήσεις πραγματικά ανθρώπινα.

Να πεις «πιστεύω» χωρίς να σε κοιτάξουν περίεργα.

Να μιλήσεις για τον Θεό χωρίς κάποιοι να δαιμονίζονται.

Να μιλήσεις για αγάπη χωρίς να θεωρηθείς αφελής.

Να μιλήσεις για ανθρωπιά χωρίς να σε ρωτήσουν τι κερδίζεις από αυτήν.

Και κάπου εκεί αρχίζω να σκέφτομαι πως ίσως ο κακός δεν βρίσκεται πια απλώς γύρω μας.

Ίσως έχει μπει για τα καλά μέσα μας.

Μέσα στον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Μέσα στον τρόπο που μιλάμε.

Μέσα στον τρόπο που κοιτάμε τον διπλανό μας.

Και όσο το αφήνουμε να μεγαλώνει, τόσο περισσότερο φοβάμαι πως κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο να χαλάσει.

Γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει πιο κάτω.

Και αν υπάρχει, δεν θέλω να το γνωρίσω.

Κάπου πρέπει να σταματήσουμε.

Κάπου πρέπει να θυμηθούμε ποιοι είμαστε.

Να θυμηθούμε την αγάπη.

Την πίστη.

Την ανθρωπιά.

Γιατί ο Θεός δεν μας έβαλε σε αυτόν τον κόσμο για να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλον.

Και αν δεν αλλάξουμε εμείς… ποιος περιμένουμε να το κάνει; Γιατί νιώθω πως το κακό δεν βρίσκεται πια μόνο γύρω μας.

Έχει βρει χώρο μέσα μας.

Μπήκε στις σκέψεις μας.

Δεν ξέρω πού θα τελειώσει αυτό.

Δεν ξέρω αν προλαβαίνουμε να το αλλάξουμε Ίσως τελικά να μην μπορούμε να σώσουμε την ανθρωπότητα.

Ίσως όμως μπορούμε να σώσουμε έναν άνθρωπο από το να γίνει χειρότερος..!! Να μεγαλώσουμε ένα παιδί που δεν θα φοβάται να αγαπήσει.

Να του μάθουμε ότι η δύναμη δεν είναι να πατάς τον άλλον.

Είναι να μπορείς να μην τον πατήσεις, ενώ θα μπορούσες.

Ίσως από εκεί να αρχίζουν όλα.

Γιατί φοβάμαι πως η ανθρωπότητα δεν έφτασε απλώς κάτω από το μηδέν.

Έφτασε σε ένα σημείο όπου πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να ξαναγίνει άνθρωπος.

Και αν δεν το αποφασίσουμε εμείς… θα το πληρώσουν τα παιδιά μας.

Και τότε δεν θα έχει σημασία πόσα χρήματα είχαμε.

Πόσα σπίτια χτίσαμε.

Πόσα αποκτήσαμε.

Πόσο «πετύχαμε». Γιατί θα έχουμε αποτύχει στο σημαντικότερο πράγμα.

Να τους παραδώσουμε έναν κόσμο στον οποίο αξίζει να μεγαλώσουν.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο τρομακτικό τέλος απ’ όλα… Να έχουμε τα πάντα… και να μην έχουμε μείνει άνθρωποι.

Σας στέλνω πολλή αγάπη, χαμόγελα και δύναμη! ❤️ Να έχουμε υγεία, όμορφες στιγμές και πάντα έναν καλό λόγο στην καρδιά μας! Με πίστη, αισιοδοξία και το χαμόγελο στα χείλη, όλα παλεύονται! 😊🙏❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους