Είμαι στο μπαλκόνι μου και προσπαθώ να απολαύσω αυτή την όμορφη βραδιά της Αθήνας με ένα ποτήρι κρασί… και ξαφνικά περνάει ένα αυτοκίνητο από κάτω, με τη μουσική στη διαπασών… «Θέλω να γυρίσω στα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο πολύ μας έχει συγκλονίσει τελικά όλους ο θάνατος του Μαζωνάκη; Ένας άνθρωπος που οι περισσότεροι δεν γνωρίσαμε ποτέ προσωπικά, αλλά με έναν περίεργο τρόπο τον είχαμε δεδομένο ότι θα είναι πάντα εκεί… Στα τραγούδια μας, στους πρώτους μας έρωτες, στους χωρισμούς μας, στα ξενύχτια μας, στα αυτοκίνητα με τους φίλους μας, σε ολόκληρες εποχές της ζωής μας… Και ξαφνικά δεν είναι εδώ.

Και ίσως γι’ αυτό βλέπεις ανθρώπους να κλαίνε πραγματικά για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισαν ποτέ… Γιατί δεν κλαίνε μόνο τον καλλιτέχνη.

Κλαίνε λίγο και τα νιάτα τους… έναν παλιό έρωτα, μια παρέα που χάθηκε, ένα σπίτι που δεν υπάρχει πια, έναν άνθρωπο που έφυγε, μια εποχή της ζωής τους που ξέρουν ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ.

Και όσο διαβάζω όλα όσα βγαίνουν για τις τελευταίες ώρες του, όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα και την έρευνα για το τι πραγματικά συνέβη, το μυαλό μου κολλάει σε μία σκέψη… Πόσοι άνθρωποι άραγε έχουν φύγει άδικα και δεν το μάθαμε ποτέ; Πόσες οικογένειες έχουν μείνει με ένα τεράστιο «γιατί»; Πόσοι άνθρωποι έφυγαν μέσα σε ένα νοσοκομείο ή ένα ιατρείο και οι δικοί τους δεν έμαθαν ποτέ τι πραγματικά συνέβη στις τελευταίες τους ώρες; Και κάπου εκεί το μυαλό μου πηγαίνει στον δικό μου πατέρα… που έφυγε κι εκείνος τόσο άδικα.

Μόνος… χωρίς εμάς δίπλα του.

Σαν να μην είχε παιδιά, σαν να μην είχε οικογένεια, σαν να μην υπήρχαν άνθρωποι εκεί έξω που θα έδιναν τα πάντα για να του κρατήσουν το χέρι… Και μέχρι σήμερα ένας Θεός ξέρει τι πραγματικά έζησε μέσα στα νοσοκομεία εκείνες τις τελευταίες ημέρες... Ίσως γι’ αυτό με έχει πονέσει τόσο πολύ αυτή η ιστορία… Γιατί κάποιες απώλειες ξυπνούν μέσα μας όλες τις άλλες.

Και μετά σκέφτομαι πόσο μικρή είναι τελικά η ζωή… Κυνηγάμε χρήματα, επιτυχία, αναγνώριση, σπίτια, αυτοκίνητα, το επόμενο πράγμα που πιστεύουμε ότι θα μας κάνει ευτυχισμένους… και στο τέλος τίποτα από αυτά δεν μπορεί να αγοράσει ούτε μία επιπλέον μέρα.

Ούτε μία αγκαλιά.

Ούτε ένα τελευταίο «σ’ αγαπώ». Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη υπενθύμιση μέσα σε όλη αυτή τη θλίψη… Μην κυνηγάτε τόσο πολύ τη ζωή που στο τέλος ξεχάσετε να τη ζήσετε.

Πάρτε τηλέφωνο τους ανθρώπους σας… Πείτε το «σ’ αγαπώ» όσο μπορούν ακόμα να το ακούσουν… Καθίστε λίγο περισσότερο με τους γονείς σας… Αγκαλιάστε τα παιδιά σας… Κάντε εκείνο το ταξίδι… Συγχωρήστε όπου μπορείτε… Μην πετάτε χρόνια για εγωισμούς και πράγματα που μια μέρα θα μοιάζουν τόσο ασήμαντα… Γιατί τελικά τα «παλιά» δεν γυρίζουν… Έχουμε μόνο το τώρα.

Και απόψε, κάπου σε ένα μπαλκόνι της Αθήνας, ένα αυτοκίνητο πέρασε παίζοντας Μαζωνάκη στη διαπασών… και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μου θύμισε ανθρώπους, στιγμές, απώλειες… και πόσο τεράστιο δώρο είναι απλώς το γεγονός ότι εμείς είμαστε ακόμα εδώ. Να ζούμε… να αγαπάμε… και κυρίως, να προλαβαίνουμε. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους