Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Γιώργος Μαζωνάκης πέθανε. Και ναι, είναι λογικό να υπάρχει θλίψη.

Έφυγε ένας άνθρωπος μόλις 54 ετών και ένας καλλιτέχνης που, είτε τον αγαπούσες είτε όχι, άφησε το δικό του αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι Όμως ίσως πρέπει να δούμε τα πράγματα λίγο πιο ψύχραιμα και, κυρίως, να ξεχωρίσουμε δύο διαφορετικές έννοιες: τον Μαζωνάκη ως καλλιτέχνη και τον Μαζωνάκη ως άνθρωπο.

Ως καλλιτέχνης, ασφαλώς και θα λείψει.

Είχε χαρακτηριστική φωνή, προσωπικότητα και παρουσία.

Τραγουδήσαμε τα τραγούδια του, χορέψαμε με αυτά, κάποιοι ερωτευτήκαμε ή ακόμη και κλάψαμε ακούγοντάς τα. Και θα συνεχίσουμε να τα ακούμε.

Υπάρχει όμως εδώ και μια μεγαλύτερη συζήτηση που σπάνια κάνουμε: πίσω από ένα μεγάλο τραγούδι δεν βρίσκεται μόνο αυτός που κρατάει το μικρόφωνο.

Υπάρχει ο συνθέτης που έγραψε τη μουσική και ο στιχουργός που έβαλε σε λέξεις αυτά που εμείς αισθανθήκαμε.

Κι όμως, πολύ συχνά ο ερμηνευτής εισπράττει σχεδόν ολόκληρη τη δημόσια δόξα, ενώ οι πραγματικοί δημιουργοί του τραγουδιού μένουν στη σκιά.Από εκεί και πέρα υπάρχει ο άνθρωπος.

Και εδώ χρειάζεται να σταματήσουμε να αγιοποιούμε κάποιον αυτομάτως επειδή πέθανε.Μπορούμε να σεβόμαστε τον νεκρό χωρίς να εξιδανικεύουμε κάθε επιλογή της ζωής του.

Μπορούμε να αναγνωρίζουμε το καλλιτεχνικό του έργο χωρίς να θεωρούμε ότι κάθε πλευρά της δημόσιας ή ιδιωτικής του διαδρομής αποτελεί πρότυπο.

Η επιτυχία, η δημοσιότητα και η αναγνωρισιμότητα δεν αποτελούν από μόνες τους πιστοποιητικό ζωής ή χαρακτήρα.Και φτάνουμε στον θάνατό του και στην τεράστια δημοσιότητα που έχει πάρει η υπόθεση.

Επειδή πρόκειται για τον Μαζωνάκη, ολόκληρη η Ελλάδα παρακολουθεί κάθε λεπτομέρεια.

Ιατρείο, γιατροί, θεραπεία, συνθήκες, ευθύνες.

Και καλά κάνουν οι αρμόδιες αρχές και τα εξετάζουν όλα.

Αλλά ας κάνουμε μια απλή ερώτηση: αν στη θέση του Μαζωνάκη βρισκόταν ένας άγνωστος πολίτης, θα υπήρχε η ίδια κινητοποίηση της κοινής γνώμης; Θα ήταν επί ημέρες πρώτο θέμα;Πιθανότατα όχι.

Κι αυτό ίσως είναι το πραγματικό ζήτημα που αξίζει να συζητήσουμε.

Όχι αν η ζωή ενός διάσημου αξίζει περισσότερο — δεν αξίζει.

Αλλά γιατί πολλές φορές χρειάζεται να συμβεί κάτι σε έναν διάσημο για να αρχίσουμε να ψάχνουμε σοβαρά ζητήματα που ενδεχομένως αφορούν και απλούς πολίτες.

Αν από την έρευνα προκύψουν παρατυπίες στον χώρο, στη θεραπεία ή στα πρόσωπα που την πραγματοποιούσαν, τότε εκεί πρέπει να πέσει όλο το βάρος.

Όχι επειδή ο άνθρωπος που πέθανε λεγόταν Μαζωνάκης, αλλά επειδή το ίδιο σύστημα οφείλει να προστατεύει τον Μαζωνάκη, τον Δημήτρη, τον Γιάννη, τη Μαρία — τον καθένα Ναι λοιπόν, λυπηθήκαμε για τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Και δικαίως αποχαιρετούμε έναν καλλιτέχνη που συνόδευσε με τη φωνή του ένα κομμάτι της ζωής πολλών ανθρώπων.Αλλά κάπου χρειάζεται και ένα μέτρο .Ο θάνατος είναι το μοναδικό πράγμα απέναντι στο οποίο η διασημότητα δεν προσφέρει κανένα προνόμιο.

Σήμερα έφυγε ένας γνωστός καλλιτέχνης.

Αύριο, σε έναν χρόνο, σε δέκα ή σε πενήντα, θα φύγουμε όλοι.

Ας τιμήσουμε λοιπόν τον καλλιτέχνη για όσα πραγματικά πρόσφερε, ας αφήσουμε τις αρμόδιες αρχές να βρουν την αλήθεια για τις συνθήκες του θανάτου του και, κυρίως, ας μη μετατρέπουμε έναν θάνατο σε ατελείωτο τηλεοπτικό και διαδικτυακό θέαμα.

Γιατί ο σεβασμός στον νεκρό είναι άλλο πράγμα.Η αγιοποίηση είναι άλλο.Και η υπερβολή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Σπύρου Δημήτρης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους