Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#30χρόνια «Che fece... il gran rifiuto» Μια ανείπωτη ιστοριούλα του ελληνικού τραγουδιού, με μάρτυρες τον Μεγαλέξανδρο και τον Μέγα Αλεξανδρινό.

Τον #Αντώνη_Ρέμο τον γνώρισα πριν τριάντα τέσσερα χρόνια, τέτοιες ημέρες του 1992.

Εκείνος ήταν 22 κι εγώ 28. Ήταν το 31ο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης και για τους δυο μας, η πρώτη πανελλαδική εμφάνιση. Ο Ρέμος ερμήνευε το τραγούδι «Ήθελα να σε κατακτήσω». Εγώ υπέγραφα τους στίχους δύο τραγουδιών, σε μουσική του Δημήτρη Μαρκατόπουλου.(Μετανάστης με χακί και Το κρυφτό) Θυμάμαι από εκείνες τις ημέρες το κόκκινο σακάκι που φορούσε, τη θέση που διεκδικούσε στις νύχτες της Θεσσαλονίκης ως ένας μικρός «Γιάννης Πάριος» και, πάνω απ’ όλα, ότι ήταν ένα φωτεινό, γλυκό, φιλικό παιδί με όλους.

Τρία χρόνια αργότερα, δεν θυμάμαι πώς ακριβώς είχε γίνει, η Sony, με την οποία είχε υπογράψει συμβόλαιο, σκεφτόταν να τον παρουσιάσει ως έναν νέο Λιδάκη, με έντεχνο ρεπερτόριο.

Υποτίθεται ότι θα υπήρχαν τραγούδια του Τάσου Γκρους, που εκεινη την εποχή εκανε πολλα σουξε με Λιδακη και θα συμμετείχε ακόμη μία νέα ερμηνεύτρια (η Σαλονικιά, έντεχνη φωνή καθαρά, Κυριακή Αλτικάτη.

Δεν την εχω ακουσει έκτοτε) Σε δικούς μου στίχους θα ήταν αρχικά τέσσερα τραγούδια.

Δεν θυμάμαι καν, ποια ήταν.

Το ένα, μάλιστα, προοριζόταν για ντουέτο με τον Μητροπάνο, με τον οποίο ο Ρέμος είχε πρωτοκατέβει τότε στην Αθήνα, για πρώτη φορά.

Παραγωγός της πρώτης του δισκογραφικής δουλειάς ήταν ο #Σταύρος_Αραπίδης, ένας από τους σημαντικότερους και πιο καταξιωμένους Έλληνες σολίστ της κιθάρας.

Δεν θυμάμαι ποιος μας είχε φέρει σε επαφή.

Δώσαμε τα τραγούδια, σε μουσική του τότε νεαρού συνθέτη Βαγγέλης Μπουσμαλής , και περιμέναμε.

Θυμάμαι, όμως, ένα μεσημέρι, μερικούς μήνες αργότερα, να τηλεφωνώ στον Αραπίδη για να μάθω νέα.

Τότε ενημερώθηκα συνοπτικά ότι τελικά ένα από τα τέσσερα τραγούδια είχε ηχογραφηθεί για τον δίσκο.

Ήταν αυτό το χασάπικο που προοριζόταν για αντρικό ντουέτο, αλλά τελικά το τραγουδούσε μόνος του ο Ρέμος. "Αχ, αγάπη" νομίζω ο τίτλος του.

Θα ψάξω να δω αν βρω το πρόχειρο ντεμο που είχαμε δώσει.

Οι ηχογραφήσεις είχαν ολοκληρωθεί και το υλικό ήταν έτοιμο να πάει για χάραξη.

Στην ερώτησή μου για την ταυτότητα των υπόλοιπων δημιουργών ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος —όπως τον θυμάμαι πάνω κάτω, αλλά το ρεζουμέ είναι αυτό: Αραπίδης: Αποφασίσαμε να τον κάνουμε λίγο πιο light, γιατί είναι νέος ερμηνευτής και το υλικό ήταν πολύ βαρύ κ.λ.π. Εγώ: Δηλαδή; Ποιοι άλλοι δημιουργοί θα συμμετέχουν; Αραπίδης: Θα συμμετέχει ο Φοίβος —όχι ο Δεληβοριάς—, η Μαντώ... Ακούγοντας τα ονόματα αυτά, εγώ, ο κουλτουριάρης του εντέχνου, που ο Μάνος Χατζιδάκις μόλις δύο τρια χρόνια πριν με είχε βάλει στον κόσμο του και που ονειρευόμουν να αξιωθώ κάποτε να με τραγουδήσει η Αλεξίου, κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό.

Να εκτεθώ έτσι ακόμα δεν έσκασα απ τ αυγό; Ωστόσο, σχετικά ψύχραιμα, ρώτησα το θρασύτατο παιδαρέλι: Εγώ: Και με ρωτήσατε αν με ενδιαφέρει να συμμετάσχω σ’ έναν τέτοιο δίσκο; Αραπίδης: Το τραγούδι σας το είπε πολύ ωραία ο Ρέμος και θα γίνει σουξέ.

Θα δεις. Εγώ: Δεν θέλω να συμμετάσχω.

Ρωτήστε τον συνθέτη αν επιθυμεί να δώσει τη μουσική του, αλλά εγώ τους στίχους μου δεν τους δίνω. Αραπίδης: Τι είναι αυτά που λες τώρα; Έχουν ξοδευτεί τόσα χρήματα για την ηχογράφηση.

Ο δίσκος είναι έτοιμος να πάει για χάραξη και να κυκλοφορήσει.

Θα γίνει μεγάλη επιτυχία.

Η εταιρεία επενδύει πολλά στη φωνή του.

Δεν γίνεται αυτό που ζητάς.

Εγώ, με ύφος εκατό καρδιναλίων το άπειρο θρασίμι: Δεν θέλω να χρησιμοποιηθούν οι στίχοι μου.

Και αν τους χρησιμοποιήσετε, θα κινηθώ νομικά.

Οφείλατε να με ενημερώσετε ότι θέλετε να κάνετε έναν εμπορικό δίσκο.

Εμείς δώσαμε τα τραγούδια για δίσκο με έντεχνο ρεπερτόριο, όπου θα συμμετείχε και ο Γκρους κ.λπ. Ακολούθησαν λίγα λόγια έντασης.

Στο τέλος, μου ειπώθηκε, με πολλά νεύρα, πάνω κάτω το εξής: «Με τα μυαλά που κουβαλάς, δεν θα κάνεις ποτέ καριέρα στη δισκογραφία». Κόντεψε να μου έρθει ντουβρουτζάς.

Εννοείται ότι, μόλις κλείσαμε, πήρα τηλέφωνο τον Μπουσμαλή και εξασφάλισα και τη δική του σύμφωνη γνώμη: εμείς, σε δίσκο με εμπορικές αξιώσεις τέτοιου τύπου, δεν θέλαμε συμμετοχή.

Εκείνη την εποχή οι δίσκοι κυκλοφορούσαν με δώδεκα τραγούδια.

Ο πρώτος δίσκος του Αντώνη Ρέμου, με τίτλο το όνομά του, κυκλοφόρησε με έντεκα. (φωτο στα σχόλια) Το δωδέκατο ήταν το δικό μου.

Δεν μπήκε τελικά, για να μην έχουν «τραβήγματα», όπως τους είχα απειλήσει.

Ο δίσκος έγινε μέσα σε λίγους μήνες χρυσός και, σε λιγότερο από έναν χρόνο, πλατινένιος, ξεπερνώντας τις 90.000 πωλήσεις. (ήτοι, μεταφραζεται σε χαμένα -για μένα- εκατομμύρια δραχμών απο μηχανικά και πνευματικά δικαιώματα.

Το κόστος της άρνησης.) Ο Ρέμος μπήκε σαν ταύρος στη δισκογραφική αρένα.

Μπήκε και έμεινε. Ο Σταύρος Αραπίδης είχε ξεκάθαρα δίκιο.

Σε όλα.

Δεν έκανα «καριέρα» στη δισκογραφία.😇 Σήμερα ο Ρέμος, που πολλοί λένε πως είναι ακόμη καλό παιδί, γιόρτασε τα τριάντα του χρόνια, με χρυσά γράμματα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.

Το τραγούδι είναι πια σάλα-κουζίνα ένα.

Κάτι αγκυλώσεις σαν τις δικές μου, του τύπου «ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς», αντιμετωπίζονται ως γραφικές.

Στο τραγούδι δεν υπάρχει πλέον ασυμβίβαστο.

Το καλλιτεχνικό αίτημα ακούγεται παλαιολιθικό.

Πριν γκρεμιστεί η δισκογραφία, είδαμε και είδαμε.

Ακούσαμε κι ακουσαμε.

Συνεργασίες που σε άλλες εποχές θα έμοιαζαν με σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Τα τείχη έπεσαν.

Τις όχθες τις πήρε το ποτάμι.

Το «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» νίκησε.

Το πρόγραμμα του εορτασμού των 30 χρονων καριέρας του Ρέμου, περιλαμβάνει τη χρήση 1.200 drones, 10 γιγαντοοθονών σε διάφορα σημεία της πόλης και εντυπωσιακά πυροτεχνήματα για την ολοκλήρωση της μουσικής βραδιάς.

Κι εγώ, σήμερα, από τον Λοφίσκο της Τούμπας, άκουγα τον απόηχο της μεγάλης συναυλίας που έφερνε ο αέρας από την παραλία.

Μόνος, στο δροσερό μπαλκόνι του πατρικού μου σπιτιού, γιόρταζα παρέα με ένα πικρό χαμόγελο τα δικά μου #30χρόνια Che fece... il gran rifiuto.

Χωρις drones και πυροτεχνήματα, χωρίς κοινό, υπό το άγρυπνο βλέμμα του Albi. Ο Ρέμος αγκαλιά με τον Μέγα Αλέξανδρο κι εγώ με τον Μέγα Αλεξανδρινό, που βάζει τα πράγματα στη θέση τους: Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.

Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω — που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ) που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί απ’ τες πολλές μονάδες μια.

Μες στ’ ολικό ποσό δεν αριθμήθηκα.

Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

Γιατί, όπως λέει ο ίδιος ποιητής: Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε.

Φανερώνεται αμέσως όποιος το ’χει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει.

Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε.

Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

Κι έτσι, τριάντα χρόνια μετά, δεν ξέρω αν τελικά έκανα το σωστό.

Ξέρω μόνο πως, αν με ρωτούσαν ξανά εκείνο το ανοιξιατικο μεσημέρι του 1996, μάλλον πάλι Όχι θα έλεγα. Ο Ρέμος έκανε καριέρα.

Εγώ έκανα αυτό που ήθελε η ψυχή μου.

Τον επόμενο μήνα θα γιορτάσω τα 30 χρόνια απο τα #τραγούδια_για_μικρές_εβδομάδες Και ο καθένας μας πήρε τελικά, αυτό που διάλεξε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους