Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που επιστρέφουν στη ζωή μας όχι επειδή άλλαξαν αλλά επειδή εμείς δεν έχουμε τελειώσει ακόμη μαζί τους.

Ίσως κάπως έτσι πρέπει να διαβάσουμε και την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο.

Το εύκολο είναι να αναζητήσει κανείς την εξήγηση στις δημοσκοπήσεις, στην αδυναμία της αντιπολίτευσης, στη φθορά της κυβέρνησης ή στην αναζήτηση ενός προσώπου που διαθέτει ήδη αναγνωρισιμότητα και πολιτικό παρελθόν.

Υπάρχει όμως και μια δυσκολότερη εξήγηση.

Η ψυχολογία.

Γιατί το 2015 ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν ψήφισε απλώς ένα κόμμα ή έναν νέο πρωθυπουργό.

Επένδυσε σε μια ολόκληρη αφήγηση.

Ότι μπορεί να υπάρχει ένας εύκολος δρόμος μέσα από μια εξαιρετικά δύσκολη πραγματικότητα.

Ότι τα μνημόνια μπορούν να τελειώσουν με μία πολιτική απόφαση.

Ότι οι δανειστές θα υποχωρήσουν αν απέναντι τους βρεθεί κάποιος αρκετά αποφασισμένος.

Ότι η οικονομική πραγματικότητα είναι σε μεγάλο βαθμό ζήτημα πολιτικής βούλησης.

Ήταν μια εξαιρετικά ελκυστική υπόσχεση.

Όχι μόνο επειδή υποσχόταν περισσότερα.

Αλλά επειδή απαιτούσε λιγότερα.

Λιγότερες θυσίες, λιγότερους συμβιβασμούς και, κυρίως, λιγότερη προσωπική και συλλογική ευθύνη.

Ύστερα ήρθε η πραγματικότητα.

Η «σκληρή διαπραγμάτευση», το δημοψήφισμα, οι κλειστές τράπεζες, τα capital controls και τελικά το τρίτο μνημόνιο.

Το πολιτικό σχέδιο που είχε στηριχθεί στην υπόσχεση της ρήξης κατέληξε στον συμβιβασμό.

Αυτό ανήκει στην Ιστορία.

Το ενδιαφέρον όμως σήμερα δεν είναι μόνο τι έκανε τότε ο Αλέξης Τσίπρας.

Είναι τι κάνουμε εμείς σήμερα με τη Μνήμη εκείνης της περιόδου.

Η υπαρξιακή ψυχολογία έχει μια ενοχλητική ιδέα.

Η ελευθερία δεν είναι μόνο προνόμιο.

Είναι βάρος.

Γιατί αν είμαι ελεύθερος να επιλέξω, πρέπει κάποια στιγμή να δεχθώ ότι μου ανήκει και ένα μέρος της ευθύνης για την επιλογή μου και ίσως μία από τις δυσκολότερες φράσεις που μπορεί να πει ένας άνθρωπος να αποτελείται από μόλις δύο λέξεις «Έκανα λάθος». Όχι «με εξαπάτησαν». Όχι «δεν τον άφησαν». Όχι «ήθελε αλλά δεν μπορούσε». Έκανα λάθος! Γιατί τότε δεν κρίνω πια μόνο τον πολιτικό.

Κρίνω και τον άνθρωπο που ήμουν όταν τον επέλεξα και αυτό πονάει περισσότερο.

Γι' αυτό ο άνθρωπος διαθέτει έναν εκπληκτικό μηχανισμό, ξαναγράφει το παρελθόν χωρίς να αλλάξει ούτε ένα γεγονός.

Αλλάζει την ερμηνεία του.

Η αποτυχία μπορεί να μετατραπεί σε ηρωική ήττα.

Η λανθασμένη εκτίμηση σε προδομένη ελπίδα.

Η αυταπάτη σε όραμα που «δεν το άφησαν να ολοκληρωθεί». Και τότε φίλοι μου εμφανίζεται η δεύτερη ευκαιρία.

Όχι απαραίτητα επειδή ξεχάσαμε, αλλά παραδόξως επειδή θυμόμαστε.

Θυμόμαστε όμως επιλεκτικά.

Η ανθρώπινη μνήμη δεν λειτουργεί σαν σκληρός δίσκος.

Δεν αποθηκεύει απλώς γεγονότα.

Τα ανασυνθέτει.

Με τα χρόνια η ουρά στο ΑΤΜ γίνεται φωτογραφία.

Η αγωνία γίνεται πολιτική συζήτηση.

Το τρίτο μνημόνιο γίνεται μια μακρινή κοινοβουλευτική ψηφοφορία και μένει κάτι πολύ ισχυρότερο από τα γεγονότα, το συναίσθημα.

Η αίσθηση μιας εποχής όπου κάποιος υποσχόταν ότι όλα μπορούν να γίνουν διαφορετικά.

Αυτό ακριβώς είναι η νοσταλγία.

Δεν νοσταλγούμε πάντοτε αυτό που ζήσαμε.

Πολλές φορές νοσταλγούμε αυτό που κάποτε πιστέψαμε ότι θα ζήσουμε και ίσως εκεί βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος της πολιτικής δύναμης που μπορεί ακόμη να διαθέτει ο Αλέξης Τσίπρας.

Όχι σε όσα πραγματοποίησε.

Αλλά σε όσα δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

Στο ανεκπλήρωτο! Διότι το ανεκπλήρωτο έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα.

Μπορεί πάντοτε να υποστηρίζει ότι χρειάζεται ακόμη μία ευκαιρία.

Ένας παλιός έρωτας λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο.

Μετά από χρόνια δεν θυμάσαι κάθε καβγά.

Θυμάσαι περισσότερο εκείνο που θα μπορούσε να είχε γίνει η σχέση και κάποτε επιστρέφεις.

Όχι επειδή ο άλλος έγινε διαφορετικός αλλά επειδή θέλεις να δώσεις διαφορετικό τέλος στη δική σου ιστορία.

Για έναν ψηφοφόρο του 2015, μια νέα ευκαιρία στον Τσίπρα μπορεί ασυνείδητα να σημαίνει μια νέα ευκαιρία στον ίδιο του τον εαυτό.

Μια δεύτερη απόπειρα να αποδειχθεί ότι τότε δεν ήταν αφελής.

Ότι δεν παρασύρθηκε.

Ότι δεν πίστεψε το αδύνατο.

Ότι απλώς η ιστορία δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί.

Εδώ όμως πρέπει να αρχίσει η πολιτική συζήτηση.

Όχι με προσβολές.

Όχι με το «πώς μπορείτε να τον ξαναψηφίσετε;». Αυτό είναι εύκολο και συνήθως άχρηστο.

Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ πιο προσωπικό.

Όταν λέμε «θα του δώσω άλλη μία ευκαιρία», σε ποιον ακριβώς δίνουμε τη δεύτερη ευκαιρία; Στον Αλέξη Τσίπρα του σήμερα; Ή στον εαυτό μας του 2015; Γιατί υπάρχει μια στιγμή στην προσωπική ζωή όπου η ωριμότητα απαιτεί να σταματήσεις να προσπαθείς να δικαιώσεις τις παλιές σου επιλογές.

Το ίδιο ισχύει και για τις κοινωνίες.

Μια ώριμη κοινωνία δεν χρειάζεται ούτε να μισεί το παρελθόν της ούτε να το εξωραΐζει.

Χρειάζεται να μπορεί να το κοιτάξει χωρίς φόβο και να πει απλά, αυτό πιστέψαμε, αυτό επιλέξαμε, αυτό συνέβη, αυτό μάθαμε και συνεχίζουμε.

Διότι το πραγματικό αντίθετο της λήθης δεν είναι η εκδίκηση, ούτε η εμμονή.

Είναι η αυτογνωσία και στην πολιτική όπως και στη ζωή, υπάρχει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από το να κάνεις κάποτε ένα λάθος και αυτό είναι να χρειάζεσαι μια ολόκληρη ζωή για να αποδείξεις ότι δεν το έκανες ποτέ. Καλό Σαββατοκύριακο! Alexis Tsipras #Πολιτική #Ψυχολογία #Αυτογνωσία #Μνήμη #Ευθύνη #ΜάρκοςΛέγγας #markosleggas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους