Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακούμε ότι οι χριστιανοί είμαστε υποκριτές. Ότι άλλα λέμε και άλλα κάνουμε.

Μιλάμε για αγάπη, συγχώρηση και ταπείνωση, ενώ η ζωή μας απέχει από αυτά που πιστεύουμε.

Η κριτική αυτή είναι δίκαιη.

Πράγματι τα κάνουμε θάλασσα.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο.

Η κριτική αυτή, μπορεί να λειτουργεί ως προσωπική απαλλαγή. «Εσείς δεν τα εφαρμόζετε». Έτσι, το βλέμμα μένει στραμμένο στους πιστούς και αποφεύγεται η προσωπική αναμέτρηση με όσα διδάσκει ο Χριστός.

Μπορεί μάλιστα κάποιος να αποφεύγει τον Θεό και την Εκκλησία ακριβώς για να μη δεσμευτεί.

Για να διατηρήσει την αυτονομία του, να αποφασίζει ο ίδιος τι είναι σωστό και τι όχι και να ακολουθεί τις επιθυμίες του χωρίς να αισθάνεται ότι λογοδοτεί στις αρχές της πνευματικής ζωής.

Δεν είναι δίκαιο ο πιστός να κρίνεται για την ασυνέπειά του, ενώ εκείνος που απορρίπτει την πίστη να θεωρεί ότι δεν δεσμεύεται από όσα αυτή ζητά. «Εγώ δεν πιστεύω, άρα θα ζήσω όπως θέλω». Στην πραγματικότητα ούτε η απιστία δίνει το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι μας αρέσει ούτε η πίστη υποχρεώνει τον άνθρωπο να ειναι πάντοτε συνεπής.

Η υπακοή στο θέλημα του Θεού είναι θυσιαστική πράξη, κορυφαίας ελευθερίας.

Ο πιστός ζει σύμφωνα με τις εντολές στο βαθμό που η Χάρη εργάζεται μέσα του.

Η αλλαγή δεν είναι προσωπικό κατόρθωμα.

Ο άνθρωπος επιτρέπει αλλά ο Θεός κάνει τη δουλειά.

Η ασυνέπεια του πιστού είναι δική του μεγάλη ευθύνη.

Η αναφορά στην ασυνέπεια του πιστού όμως, μπορεί να γίνει ένας τρόπος να αποφεύγει ο καθένας τη δική του αναμέτρηση με την Αλήθεια, τις επιλογές και τη συνείδησή του.

Και τότε η κριτική στους πιστούς μπορεί δεν είναι απλά και μόνο κριτική. Είναι άλλοθι εγωκεντρισμού .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους