Η μεγάλη επανάσταση του νεοφιλελευθερισμού ήρθε τη δεκαετία του 1970. Με την πετρελαϊκή κρίση και την κατάρρευση του Κεϋνσιανισμού, οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο αναζητούσαν απεγνωσμένα ένα νέο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σύμφωνα με τα λόγια του μαθητή του Χάγιεκ, Μίλτον Φρίντμαν, «όταν ήρθε η ώρα, ήμασταν έτοιμοι». Οι φόροι των πλουσίων μειώθηκαν, τα συνδικάτα συντρίφτηκαν, οι δημόσιες υπηρεσίες ιδιωτικοποιήθηκαν και ανατέθηκαν σε εξωτερικούς συνεργάτες, οι αγορές απελευθερώθηκαν.

Η νεοφιλελεύθερη εποχή έφερε μαζί της τεράστιες ανισότητες μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το πλουσιότερο 1% κατέχει σήμερα σχεδόν το ένα τρίτο του εθνικού πλούτου.

Αλλά ακόμη και με τους δικούς του όρους, ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα: τα τελευταία 40 χρόνια, η ανάπτυξη ήταν πιο αργή σε παγκόσμιο επίπεδο από ό,τι στο μεγαλύτερο μέρος της μεταπολεμικής περιόδου.

Οι ολιγάρχες επανασχεδίασαν τον καπιταλισμό κατ' εικόνα και ομοίωσή τους, συμπληρώνοντας την εικόνα με offshore φορολογικούς παραδείσους και αιχμάλωτους πολιτικούς.

Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι εκείνοι που είναι πιο στενά προσκολλημένοι στις αρχές του νεοφιλελευθερισμού συχνά απορρίπτουν τον χαρακτηρισμό, ως έναν υποτιμητικό όρο που χρησιμοποιείται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους.

Η άλωση της δημόσιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα αποτέλεσε κυρίαρχο στόχο της Αριστεράς, με όλες τις εκδοχές της, από τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Η εκπαιδευτική πολιτική του «πρώιμου» – αριστερού ΠαΣοΚ της περιόδου 1981-1985 έθεσε τις βάσεις για την κομματικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Η κατάργηση της αξιολόγησης σε ολόκληρο το φάσμα της εκπαίδευσης.

Η καθιέρωση της ψήφου των φοιτητών στις εκλογές των πανεπιστημιακών αρχών.

Η θεσμοθέτηση του ασύλου, εθιμικού και άτυπου έως τότε ακαδημαϊκού θεσμού.

Ανοιξαν τον δρόμο για την επέλαση των κομμάτων και του κομματικού συνδικαλισμού στη δημόσια εκπαίδευση.

Στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου εκδημοκρατισμού και προοδευτισμού κυριάρχησαν η κομματοκρατία, η αναξιοκρατία, οι συντεχνιακές και πελατειακές λογικές.

Η εισβολή του κομματικού συνδικαλισμού και των κομματικών νεολαίων στη δημόσια εκπαίδευση μετέτρεψε την εκπαιδευτική λειτουργία σε καρικατούρα της πολιτικής ζωής.

Επικράτησε κλίμα ασυδοσίας, ανομίας και ατιμωρησίας.

Οι καταλήψεις βαφτίστηκαν «όπλο διεκδικητικού αγώνα». Τα κομματικά ένσημα απέκτησαν μεγαλύτερη αξία από σπουδές και πτυχία.

Εγιναν το διαβατήριο για την είσοδο στην πολιτική και την αναρρίχηση σε δημόσιες θέσεις και αξιώματα.

Η αντίδραση των κομμάτων της Αριστεράς δεν εκπλήσσει.

Καταφεύγει στο ξεπερασμένο κλισέ της «αστυνομοκρατίας» και της «καταστολής». Αρνείται την πραγματικότητα.

Τη βία με αριστερό πρόσημο.

Ανέχεται τη δράση των συμμοριών της Ακρας Αριστεράς που έχουν μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε εστίες διάχυσης της πολιτικής βίας σε ολόκληρη την κοινωνία.

Ενώ συντάχθηκε με την Πολιτεία στην καταστολή της βίας του νεοναζί μορφώματος, αντιτάσσεται στην καταπολέμηση της ακροαριστερής βίας.

Εγκλωβισμένη στην απόρριψη της θεωρίας των δύο άκρων, εθελοτυφλεί μπροστά στη μάστιγα της αριστερόχρωμης βίας που πλήττει τον πυρήνα της δημοκρατίας.

Την ασφάλεια των πολιτών και την ακαδημαϊκή ελευθερία.

Η υποκρισία της Αριστεράς αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στο ελληνικό Κοινοβούλιο, τον ναό της Δημοκρατίας, εδρεύει αστυνομική δύναμη για την προστασία του ιδρύματος, αλλά και την επιβολή της τάξης σε περίπτωση παρεκτροπής… αντιπροσώπων του ελληνικού λαού.

Αυτό που ισχύει για το Κοινοβούλιο, η Αριστερά αρνείται να ισχύσει για τους ναούς της γνώσης και της ακαδημαϊκής ελευθερίας όπου τα τάγματα της εξτρεμιστικής Αριστεράς καταλύουν και τα δύο.

Τα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση ήταν εκείνα που πάλεψαν περισσότερο για το «βάθεμα και πλάτεμα» της δημοκρατίας.

Δηλαδή για πολιτικό φιλελευθερισμό.

Ταυτόχρονα, εξαιτίας της επικράτησης της αυταρχικής δεξιάς μετά τον εμφύλιο με την κορύφωση την περίοδο της Χούντας, οι βασικές έννοιες της Δημοκρατίας, όπως η νομιμότητα, η τάξη, η ασφάλεια, η αξιολόγηση, η ιεράρχηση, η αριστεία κλπ, απλά απαξιώθηκαν ως κατεξοχήν συντηρητικές, αν όχι φασιστικές έννοιες. Η Ελευθερία κατέληξε σε ελευθεριότητα, η Τάξη σε αταξία και γενικά η διεκδίκηση πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών κατέληξαν είτε σε ανομία και αξιακό αλαλούμ, είτε σε κατάχρηση δικαιώματος.

Σ όλα αυτά βέβαια συνέβαλε σε μια σχέση αλληλεπίδρασης με την κοινωνία που την ανέδειξε και η πολιτική ελίτ της χώρας.

Το χειρότερο είναι ότι η αριστερή ιδεολογία στην Ελλάδα, έχει υποστεί μια άνευ προηγουμένου διαστρέβλωση.

Κυριαρχείται από μύθους από την εποχή ακόμη του εμφυλίου.

Και η Ελληνική κοινωνία που έβλεπε πάντοτε ιστορικά την αριστερά μια ηθική ομάδα, κάποιων καλών ανθρώπων με μια ιδεολογία όμως δύσκολη να εφαρμοστεί, έρεπε πάντα προς το να πιστεύει εύκολα οποιονδήποτε του έταζε αριστερή εφαρμόσιμη πολιτική.

Εξού άλλωστε και η κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2010.

Όταν το ΠΑΣΟΚ έπαψε να είναι απλά αριστερό, και έγινε πραγματικά προοδευτικό μεταρρυθμιστικό αλλά κυρίως ρεαλιστικό, (διατηρώντας όμως σχεδόν το σύνολο των παθογενειών του), έχασε το σύνολο σχεδόν των ψηφοφόρων του.

Ακόμα υπάρχουν στην Ελλάδα άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο κομμουνισμός είναι το βέλτιστο πολιτικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας.

Πολλοί από αυτούς, αν τους αναφέρεις τα θύματα του σταλινισμού στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη, τη Βόρεια Κορέα, την Καμπότζη και την Κούβα, απαντούν είτε ότι δεν ήταν έτσι όπως τα αναφέρουν στην ιστορία οι νικητές, είτε «η θεωρία όμως είναι καλή» . Εξακολουθούν να υποστηρίζουν καθεστώτα που θα εξαφάνιζαν από προσώπου γης, στην καλύτερη περίπτωση στέλνοντάς την σε ένα γκουλάγκ, τη συγγραφέα ενός άρθρου όπως αυτό αλλά και πολλούς από τους ανίδεους υπερασπιστές τους – τόσο ανελεύθερα, που στην πραγματικότητα μόνο ήρωες θα διανοούνταν ακόμα και να συζητήσουν με μέλη της οικογένειάς τους την αντίθεσή τους.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο κομμουνισμός στην πράξη είναι ένα βάρβαρο πολιτικό σύστημα, που υποδουλώνει τους πολλούς στους λίγους εκλεκτούς. «Μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα». Η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα έχει υιοθετήσει μεθόδους προπαγάνδας ανήκουστες στις δημοκρατίες.

Οργανώνει συγκεντρώσεις συμπαράστασης στην «εθνική προσπάθεια» – όποιος δεν στηρίζει τις θέσεις της κυβέρνησης είναι το λιγότερο γερμανοτσολιάς.

Η πρόεδρος της Βουλής σπαταλά τα χρήματα των φορολογουμένων για να φτιάχνει κομματικά διαφημιστικά σποτάκια, για την «Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος», που όμως δεν θα διερευνήσει την περίοδο που οδήγησε στην χρεοκοπία αλλά τα χρόνια του Μνημονίου – γιατί για την Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα, το Μνημόνιο έφερε την κρίση, όχι το αντίθετο.

Προβάλλει στο χρηματοδοτούμενο από τους φόρους κανάλι της Βουλής ντοκιμαντέρ που υποστηρίζουν αυτή τη θέση, χωρίς καμία πρόνοια για αντίλογο και αντικειμενικότητα. https://www.athensvoice.gr/epikairotita/politiki-oikonomia/94155/ayti-akrivos-einai-i-elliniki-aristera/amp/ https://www.lifo.gr/culture/vivlio/aorato-dogma-i-siopiri-anodos-toy-neofileleytherismoy https://www.tovima.gr/2021/02/18/opinions/paideia-kai-aristera-2/ https://ekyklos.gr/sb/252-h-berdemeni-aristera.html

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους