Η ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΉ ΣΤΈΨΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΈΛΛΗΝΑ ΒΑΣΙΛΙΆ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΆΔΑΣ, ΤΟΥ ΠΡΏΤΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ 600 ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΥΝΑΣΤΕΊΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΛΌΓΩΝ. (ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΉΘΕΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΉΣ ΝΟΗΜΟΣΎΝΗΣ) Σύμφωνα με τον...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΉ ΣΤΈΨΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΈΛΛΗΝΑ ΒΑΣΙΛΙΆ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΆΔΑΣ, ΤΟΥ ΠΡΏΤΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ 600 ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΥΝΑΣΤΕΊΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΛΌΓΩΝ. (ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΉΘΕΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΉΣ ΝΟΗΜΟΣΎΝΗΣ) Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο φιλόσοφος βασιλιάς είναι ένας κυβερνήτης που κατέχει μια αγάπη για τη Σοφία, καθώς και νοημοσύνη, αξιοπιστία, και μια προθυμία να ζήσει μια απλή ζωή.

Αυτοί είναι οι ηγεμόνες της ουτοπικής πόλης της Καλλίπολης.

Για να έρθει μια τέτοια κοινότητα στην πραγματικότητα, «οι φιλόσοφοι να γίνουν βασιλιάδες ... ή εκείνοι που τώρα ονομάζονται βασιλιάδες ... πραγματικά και επαρκώς να φιλοσοφούν». Ως μαθητής του Αριστοτέλη, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος κατέδειξε μερικώς κάποια από τα προσόντα που χαρακτήριζαν τον φιλόσοφο βασιλιά.

Η άποψη αυτή προτάθηκε από τον Ονησίκριτο ο οποίος τον περιέγραψε ως «φιλόσοφο στα όπλα», ενώ κατά τον Πλούταρχο ήταν τόσο ένας πολιτισμένος όσο και ένας πολιτισμοφόρος φιλόσοφος βασιλιάς.

Υποστηρίζεται ευρέως ότι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος είναι ένα σημαντικό παράδειγμα του ιδανικού του φιλόσοφου βασιλιά. Ο Βυζαντινός (Ρωμαίος) αυτοκράτορας ήταν η υπέρτατη πηγή κάθε εξουσίας στη Βυζαντινή (Ρωμαϊκή) αυτοκρατορία.

Η ζωή του σχηματικά παρουσιάζει τρεις όψεις: α) οφείλει να υλοποιεί την αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια, πηγή και έκφραση της δύναμης και της αυθεντίας, β) είναι ο στρατιωτικός αρχηγός, ο πολέμαρχος και γ) είναι ο αρχηγός της Εκκλησίας.

Έτσι, εντεταλμένος από το Θεό να βασιλεύσει ως «ελέω Θεού» ηγεμόνας, επαγρυπνεί πάνω από τα συμφέροντα του Κράτους υπηρετώντας τη Θεία Πρόνοια.

Βέβαια, ο αυτοκράτορας είναι ο εκλεκτός του Θεού αλλά εκλέγεται από τρεις καθεστωτικούς παράγοντες: τον Στρατό, την Σύγκλητο και τον Λαό, διατηρώντας έτσι τον ζωτικό νόμο της παλαιάς ρωμαϊκής αριστοκρατίας, που απαιτούσε να καταλάβει τον θρόνο ο άριστος και ο ισχυρότερος.

Έτσι, ο υπερβατικός χαρακτήρας της αυτοκρατορικής εξουσίας και επομένως «η απαλλαγή από κάθε νομική εξάρτηση» περιοριζόταν ουσιαστικά, γιατί έπρεπε η εξουσία του να βασίζεται στον σεβασμό της δικαιοσύνης.

Αυτό απέρρεε τόσο από το πνεύμα της ελληνικής στωικής φιλοσοφίας, ο βασιλιάς ήταν έμψυχος νόμος, όσο και από τη χριστιανική αντίληψη, ότι δηλαδή η διακυβέρνηση της πολιτείας πρέπει να διέπεται από την αρχή της δικαιοσύνης.

Τόσο ο βυζαντινός αυτοκράτορας όσο και το βυζαντινό κράτος υπερασπίζονται την πίστη και μάχονται για χάρη του Θεού. Στο Βυζάντιο αναπτύχθηκε η έννοια του δίκαιου πολέμου (justum bellum). Οποιοσδήποτε πόλεμος της αυτοκρατορίας είχε αμυντικό χαρακτήρα και ο στρατός της οικουμενικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας προστάτευε την ασφάλεια των πολιτών, επιβάλλοντας την τάξη και την ειρήνη.

Στην εξωτερική πολιτική του Βυζαντίου συνδυάζεται η ρωμαϊκή ιδέα της παγκόσμιας αυτοκρατορίας με την ελληνική αντίληψη των "βαρβάρων" με ένα τρίτο στοιχείο που έδωσε σε αυτήν την πολιτική την αίσθηση ενός σκοπού και μια ηθική θεμελίωση: τη χριστιανική παράδοση.

Η νεότερη Ελλάδα απέκτησε ξένους βασιλιάδες κυρίως επειδή το πολίτευμα της μοναρχίας επιβλήθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) και όχι από εσωτερική βασιλική παράδοση.

Απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων: Με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου και τη Συνθήκη του Λονδίνου (1832), οι προστάτιδες δυνάμεις αποφάσισαν ότι η νεότερη Ελλάδα θα γίνει βασίλειο.

Οι ίδιες επέλεξαν τον πρώτο βασιλιά, τον Όθωνα, γιο του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α'. Μετά την τουρκοκρατία, η νεότερη Ελλάδα δεν διέθετε βασιλική οικογένεια ή εγχώρια αριστοκρατία με τίτλους ευγενείας (όπως υπήρχε στην υπόλοιπη Ευρώπη). Η επιλογή ενός Έλληνα πολιτικού ή στρατιωτικού ως βασιλιά θα προκαλούσε τεράστιες ζήλιες, διαμαρτυρίες και εμφύλιες διαμάχες ανάμεσα στις διάφορες τοπικές φατρίες και οπλαρχηγούς.

Ένας ξένος θεωρήθηκε «ουδέτερος» και υπεράνω των τοπικών παθών.

Ο βασιλιάς έπρεπε να είναι αποδεκτός από όλες τις Μεγάλες Δυνάμεις, χωρίς να γέρνει η πλάστιγγα υπέρ της επιρροής ενός μόνο κράτους.

Αργότερα, όταν ο Όθωνας εκδιωχθεί (1862), η επόμενη δυναστεία (ο Γεώργιος Α' από τον οίκο των Γλύξμπουργκ) επιλέχθηκε ξανά με τη συναίνεση των Δυνάμεων, με έμφαση στη στενή σχέση με τη Μεγάλη Βρετανία. https://www.istorikathemata.com/2010/07/blog-post_24.html?m=1 https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CF%8C%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%82_%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82 https://anthologio.wordpress.com/2015/05/07/%CE%AD-%CF%8C-up/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους