Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Γεννήθηκα το 1934 στον Άγιο Ανδρέα Κυνουρίας. Εθνικός έγινα το 1942.

Οι θείοι μου με έκαναν.

Το 1950 μετακομίσαμε στον Πειραιά και άρχισα να πηγαίνω στο γήπεδο.

Όταν παντρεύτηκα οι συγγενείς της γυναίκας μου έκαναν συμβούλια για να σταματήσω τα γήπεδα. «Είναι η ζωή του.

Μην τον πειράξετε.

Αφήστε τον να κάνει ό,τι θέλει», τους είπε.

Για μήνα του μέλιτος, την επόμενη εβδομάδα, ήμασταν στα Τρίκαλα.

Εκεί φώναξα για πρώτη φορά «Εθνικάρα». Κερδίσαμε 3-0. Μέχρι τότε απλά παρακολουθούσα τα παιχνίδια, με το κοστούμι μου, φωνάζοντας απλά «γεια σας παλικάρια μου, γεια σας λιοντάρια μου». Το πιο δύσκολο ταξίδι ήταν στο Κιλκίς.

Πήρα το αεροπλάνο, πήγα Θεσσαλονίκη, και από εκεί με το λεωφορείο.

Πήγα μόνος μου για καφέ.

Μετά ήρθαν κάποιοι από την ομάδα και με πήραν μαζί τους για φαγητό.

Στις εξέδρες ήμουν μόνος. Χιόνιζε… Ξύλο έχω φάει παλαιότερα. Στο Αιγάλεω.

Και το Περιστέρι.

Δεν με ήξεραν τότε.

Ήμουν γύρω στα 35. Αλλά και πιο πρόσφατα. Στον Πάμισο, στην Καλαμάτα.

Στεκόμουν και φώναζα «άμυνα, μαρκάρετε» και έρχεται ένας και μου λέει «Εσύ σκάσε»! «Μην δίνεις σημασία Γιάννη», είπα από μέσα μου και συνέχισα να μιλάω στον Μανώλη τον Θωμόπουλο τον τερματοφύλακά μας.

Μετά έπεσαν πάνω του οπαδοί και των δύο ομάδων και τον απομάκρυναν.

Αν το βράδυ πριν το παιχνίδι παρουσιαστεί ξανθιά στον ύπνο μου ο Εθνικός θα χάσει.

Το πρωί πηγαίνω στην εκκλησία.

Κατά τις 12:00 τρώω μια μακαρονάδα.

Βάζω το κοστούμι μου, παίρνω το κασκόλ μου το μπλε και ξεκινάω.

Είμαι στο γήπεδο μία ώρα πριν από τον αγώνα.

Αν χάσουμε, το κοστούμι φεύγει.

Στον επόμενο φοράω άλλο.

Δεν πάω με τους οργανωμένους.

Μου αρέσει να είμαι όρθιος. Ο Εθνικός, οι παίκτες είναι η οικογένειά μου. Ο Εθνικός είναι η πιο αγαπημένη ομάδα του κόσμου." (Γιάννης Μαντζουράνης, σε συνέντευξη του στον Σάββα Σπανούδη το 2016) Σαν σήμερα πριν από 5 χρόνια έφυγε από τη ζωή ο «Εθνικάρας».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους