Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ρεάλ καθάρισε τη δουλειά απέναντι στη Βαγιεκάνο με συνοπτικές διαδικασίες, μετατρέποντας το ματς σε παράσταση για έναν ρόλο ήδη από το πρώτο σαρανταπεντάλεπτο.

Με τους Εμπαπέ, Καρέρας και Μπελιγκχαμ να βρίσκουν δίχτυα, το παιχνίδι μπήκε σε ασφαλείς ράγες πριν καν οι ομάδες πάνε στα αποδυτήρια, ενώ το γκολ των φιλοξενούμενων στην επανάληψη απλώς πρόσθεσε λίγο χρώμα, προτού ο Γάλλος σταρ σφραγίσει το τελικό αποτέλεσμα με το δεύτερο προσωπικό του τέρμα.

Το στραπάτσο από την Μπέτις φαίνεται πως λειτούργησε σαν καμπανάκι αφύπνισης, καθώς η απάντηση των "μερένχες" ήταν άμεση και πειστική σε δύο διαφορετικά μέτωπα.

Πρώτα ήρθε το σπουδαίο αποτέλεσμα κόντρα στην Ίντερ στο Τσάμπιονς Λιγκ που αποκατέστησε το κύρος της ομάδας, και τώρα αυτό το άνετο τρίποντο στη Λα Λίγκα που διατηρεί τη δυναμική της.

Υπό τις οδηγίες του Μουρίνιο, η ομάδα δείχνει πιο άμεση, επιθετική και αποφασιστική όταν κλέβει τη μπάλα.

Διαθέτει πολλούς διαφορετικούς τρόπους να απειλήσει, πατάει περιοχή με διαρκή γεμίσματα και ταχύτατες μεταβάσεις, κάνοντας τη ζωή κάθε αντίπαλης άμυνας μαρτύριο.

Πίσω όμως από την επιθετική λάμψη, η εικόνα στα μετόπισθεν συνεχίζει να γεννά σοβαρά ερωτήματα.

Η ομάδα αφήνει τεράστια κενά στην πλάτη των ακραίων μπακ κάθε φορά που εκείνοι ανεβαίνουν ψηλά, ενώ οι αποστάσεις ανάμεσα στην αμυντική τετράδα και τη γραμμή κρούσης παραμένουν προβληματικά μεγάλες.

Οποιοσδήποτε αντίπαλος διαθέτει υπομονή και γρήγορους εξτρέμ μπορεί να διαβάσει αυτούς τους χώρους και να χτυπήσει στο τρανζίσιον.

Αν ο Μουρίνιο δεν συμμαζέψει αυτές τις ανισορροπίες στον άξονα, τα ζόρια στα μεγάλα νοκ-άουτ παιχνίδια της Ευρώπης θα είναι μεγάλα.

Από την άλλη πλευρά, η Βαγιεκάνο απέχει παρασάγγας από το "αγρίμι" που βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια.

Η αποχώρηση του Ίνιγο Πέρεθ αφαίρεσε την τακτική ένταση και το ασφυκτικό πρέσινγκ που χαρακτήριζαν την ομάδα σε κάθε γωνιά του γηπέδου.

Σαν να μην έφτανε αυτό, οι απουσίες βασικών στελεχών όπως ο Ίσι Παλαθόν και ο Ντε Φρούτος αποδείχθηκαν καταδικαστικές.

Χωρίς αυτούς τους δύο, η ομάδα στερείται φαντασίας στη δημιουργία και δεν έχει το απρόβλεπτο στοιχείο στα άκρα, με αποτέλεσμα να μοιάζει ακίνδυνη και παραδομένη στις ορέξεις των γηπεδούχων.

Μέσα σε όλα αυτά, ο Εμπαπέ λειτουργεί σαν ασταμάτητη μηχανή σκοραρίσματος, βρίσκοντας δίχτυα πρώτα από την άσπρη βούλα του πέναλτι και εν συνεχεία με ένα ψύχραιμο τελείωμα στις καθυστερήσεις.

Είναι ξεκάθαρο πως μπαίνει σε κάθε ματς με το μαχαίρι στα δόντια, διψώντας για αριθμούς και προσωπικά ρεκόρ.

Στο πίσω μέρος του μυαλού του υπάρχει τόσο η μάχη για τη "Χρυσή Μπάλα" όσο και το να αναδειχθεί πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για τρίτη συνεχόμενη σεζόν.

Όταν ένας παίκτης τέτοιας κλάσης έχει αυτό το εσωτερικό κίνητρο, συμπαρασύρει ολόκληρη την ομάδα, ακόμα και στις βραδιές που τα πράγματα δεν κυλούν τέλεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους