Το μυαλό έχει ένα πολύ ενοχλητικό χαρακτηριστικό: Είναι τεμπέλικο. Αν μπορεί να πάρει κάτι έτοιμο, θα το πάρει. Π.χ., γιατί να κάτσω μισή ώρα να καταλάβω ένα θέμα που με απασχολεί, όταν μπορώ να δω...

Πλήρες Κείμενο:

Το μυαλό έχει ένα πολύ ενοχλητικό χαρακτηριστικό: Είναι τεμπέλικο. Αν μπορεί να πάρει κάτι έτοιμο, θα το πάρει. Π.χ., γιατί να κάτσω μισή ώρα να καταλάβω ένα θέμα που με απασχολεί, όταν μπορώ να δω ένα reel 40 δευτερολέπτων που ξεκινάει με: Γιατί να διαβάσω ένα ολόκληρο βιβλίο; Κάποιος το έκανε περίληψη.

Γιατί να σχηματίσω δική μου γνώμη; Έχω έναν άκυρο «ειδικό» στο Instagram να μου πει τι να πιστεύω.

Γιατί να γράψω κάτι εγώ; Θα μου το γράψει το ChatGPT.

Γιατί να κάτσω μόνος μου με ένα δύσκολο πρόβλημα μέχρι να βγάλω άκρη; Μπλιαχ. Κόπος.

Και κάπως έτσι καταλήγεις να καταναλώνεις τεράστιες ποσότητες πληροφορίας και να παράγεις όλο και λιγότερη σκέψη.

Όπως ο τύπος που βλέπει τέσσερις ώρες βίντεο γυμναστικής ξαπλωμένος στον καναπέ και στο τέλος αισθάνεται λίγο αθλητής.

Δεν λέω να πετάξεις την τεχνολογία στα σκουπίδια και να πας στο βουνό να φιλοσοφείς δίπλα σε μια κατσίκα.

Η τεχνολογία είναι εργαλείο.

Το θέμα είναι αν τη χρησιμοποιείς για να σκέφτεσαι καλύτερα ή για να μη χρειάζεται να σκέφτεσαι καθόλου.

Οπότε, τι προτείνω; - Διάβασε κάτι δύσκολο χωρίς να διαβάζεις την περίληψή του. - Γράψε μια σελίδα χωρίς βοήθεια απ' το Chat. - Κάτσε με μια ιδέα και σκέψου, πριν ψάξεις τι πιστεύουν οι άλλοι. - Προσπάθησε λίγο να μην ξέρεις (να μην είσαι ξερόλας). Και όταν, επιτέλους, κάτσεις να σκεφτείς, θα νιώσεις μια μικρή πνευματική ενόχληση.

Εκεί γίνεται η δουλειά.

Γιατί όπως το σώμα δεν δυναμώνει όταν κάποιος άλλος σηκώνει τη μπάρα για σένα, έτσι και το μυαλό δεν δυναμώνει όταν κάποιος άλλος σκέφτεται αντί για σένα.

Και φοβάμαι ότι έχουμε αρχίσει να μπερδεύουμε πολύ άσχημα το «έχω πρόσβαση σε γνώση» με το «ξέρω να σκέφτομαι». Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ούτε κατά διάνοια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους