Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από κάποια χρόνια χρειάστηκε να κάνω κάποια χειρουργεία. Σε ένα από αυτά, λίγο πριν μπω στο χειρουργείο με έπιασε αμόκ.

Όχι απλώς φόβος. Πανικός.

Έκλαιγα, έτρεμα και αρνιόμουν να μπω.

Φοβόμουν τη νάρκωση.

Φοβόμουν εκείνη τη στιγμή που θα έκλεινα τα μάτια και θα παρέδιδα ολοκληρωτικά τον έλεγχο του σώματός μου σε κάποιους άλλους ανθρώπους.

Και μέσα στο μυαλό μου υπήρχε μόνο μία σκέψη: Κι αν δεν ξυπνήσω; Αν ο αναισθησιόλογος κάνει κάποιο λάθος; Αν πεθάνω μέσα σε ένα άψυχο χειρουργείο; Η κατάστασή μου ήταν τέτοια ώστε το νοσοκομείο αναγκάστηκε να καθυστερήσει το χειρουργείο και κάλεσαν ψυχολόγο για να μου μιλήσει.

Να με ηρεμήσει.

Να με κάνει να νιώσω ασφαλής.

Να με πείσει ότι μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου γιατί, όσο εγώ δεν θα είχα πια κανέναν έλεγχο πάνω στο σώμα μου, κάποιοι άλλοι θα είχαν την ευθύνη να με κρατήσουν ασφαλή.

Χρόνια μετά κατάλαβα ότι αυτό ακριβώς είναι, για μένα τουλάχιστον, η μεγαλύτερη πράξη εμπιστοσύνης που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος: Να παραδώσει τη ζωή του στα χέρια ενός άλλου ανθρώπου.

Και γι' αυτό δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο τρομακτικό από το να πεθαίνει κάποιος μόνος και αβοήθητος.

Δεν το χωράει το μυαλό μου.

Δεν μπορώ να χωρέσω μέσα μου την εικόνα ενός ανθρώπου που χάνει τις αισθήσεις του μέσα σε έναν χώρο όπου πήγε πιστεύοντας ότι βρίσκεται σε χέρια που ξέρουν τι πρέπει να κάνουν και, την ώρα που η ζωή του κρέμεται από δευτερόλεπτα, η βοήθεια που χρειάζεται να μην έρχεται εγκαίρως.

Κι όμως, διαβάζω όσα έρχονται στο φως για τις τελευταίες ώρες του Γιώργου Μαζωνάκη και νιώθω πραγματικά να παγώνω.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, ο Γιώργος Μαζωνάκης κειτόταν αναίσθητος επί μιάμιση ώρα πριν θυμηθούν να καλέσουν το ΕΚΑΒ.

Μιάμιση ώρα! Την ώρα που η ζωή του έσβηνε, εκείνοι διαγράφαν φωτογραφίες από τη μοιραία διαδικασία και ρωτούσαν την τεχνητή νοημοσύνη πώς να τον επαναφέρουν.

Δεν πρόκειται απλώς για ιατρική αμέλεια.

Είναι η επιτομή της εγκληματικής ανευθυνότητας και της απόλυτης απανθρωπιάς.

Και κάπου εδώ το μυαλό μου αρνείται να συνεχίσει.

Ένας άνθρωπος χάνει τις αισθήσεις του μέσα σε ένα "ιατρείο" και, αντί η πρώτη και αδιαπραγμάτευτη σκέψη να είναι «καλέστε τώρα το ΕΚΑΒ», φέρεται να περνά πολύτιμος χρόνος και κάποιοι αναζητούν απαντήσεις σε μια τεχνητή νοημοσύνη. Ένας ΆΝΘΡΩΠΟΣ πέθανε μόνος και αβοήθητος, αφού ψιθύρισε «ΣΒΗΝΩ», το κέρατό μου.

Μακάρι αυτός ο άδικος θάνατος να γίνει επιτέλους το χαστούκι που χρειαζόμαστε για να τελειώνουμε με τον κάθε κομπογιαννίτη που δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή.

Με εκείνον που βαφτίζει «ιατρική» την ομοιοπαθητική, τις ολιστικές,τις σαμανικές, τις ενεργειακές, τις «κβαντικές» και κάθε άλλη ψευδοεπιστημονική ανοησία που μπορεί να βάλει ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο.

Και μαζί τους, να λογοδοτήσει επιτέλους κι ένα κράτος που θυμάται να ελέγξει μόνο όταν είναι πια αργά.

Πού ήταν οι Ιατρικοί Σύλλογοι; Πού ήταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί; Ποιος έλεγχε τι γινόταν μέσα σε αυτούς τους χώρους και με ποιες άδειες; Τι γίνεται μέσα σε υποτιθέμενα ιατρεία και ινστιτούτα; Και δεν θα ανοίξω καν τώρα το τεράστιο κεφάλαιο της «ομορφιάς», των αισθητικών επεμβάσεων, των πλαστικών και των κάθε λογής παρεμβάσεων που διαφημίζονται και πραγματοποιούνται παντού.

Γιατί τότε θα χρειαστούμε άλλη ανάρτηση. Κράτος που φτάνει μετά τον νεκρό δεν προστάτευσε τον πολίτη. Απέτυχε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους