Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με κάποιον τρόπο, απροσδιόριστα, και όσοι/ες δεν συνυπήρξαν πολιτικά με τον Σπύρο Χαλβατζη, αισθάνθηκαν σήμερα, τουλάχιστον οι πάσης γενιάς και απόχρωσης αριστεροί, ένιωσαν πως αυτή η μορφή πολιτικής, αγωνιστικής ηθικής ήταν άξια και μέρος και του δικού τους κόσμου.

Είχε μια ποιότητα σθένους και μαζί μια ευπρέπεια που δεν είναι το ίδιο με την επίφαση καλών τρόπων.

Γι αυτό και βλέπεις πραγματική λύπη για τον θάνατο του Έλληνα κομμουνιστή Σπύρου Χαλβατζή. Λέω, Έλληνα, γιατί, σε μένα τουλάχιστον, ακόμα και η μορφή του, μέσα στη διάρκεια των μεταπολιτευτικων δεκαετιών, ταυτιζόταν με την δυνατότητα του ΚΚΕ να ενσαρκώνει μια δική του ελληνική λαϊκότητα.

Κάτι, που οι περισσότερες εκδοχές της άλλης Αριστεράς, δεν μπόρεσαν να κατορθώσουν.

Φαίνεται πως ο Σπύρος Χαλβατζής αγαπήθηκε.

Και αυτό, με δεδομένες τις περιπέτειες, τις διασπάσεις ή ακόμα και τις μετέπειτα μεταστροφές και αλλαγές στάσης χιλιάδων ανθρώπων από το 1974 ως σήμερα, δείχνει κάτι. Πως κατόρθωσε μια ζωή με νόημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους