Original Post

Πλήρες Κείμενο:

♦️ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΝΟΥΜΕ ΕΓΩΙΣΤΙΚΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΘΑΝΑΤΟ — ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΒΛΑΒΗΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΒΙΟ Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, όταν υπάρχει η δυνατότητα, φέρει και στις δύο όψεις Του τον Ιησού Χριστό. Ο Σταυρός, για παράδειγμα, που έχουμε στην Αγία Τράπεζα, φέρει ζωγραφισμένη ή σκαλισμένη τη ΣΤΑΥΡΩΣΗ από τη μία πλευρά και την ΑΝΑΣΤΑΣΗ από την άλλη.

Όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η Ανάσταση είναι η χαρά μας, η ζωή μας και η είσοδός μας στην αιωνιότητα.

Εμείς, όμως, χρειάζεται να προσέξουμε περισσότερο την πλευρά της Σταύρωσης, για να γίνουμε κοινωνοί των παθημάτων του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ώστε να αξιωθούμε να μας σηκώσει ο Θεός από την πτώση και την ψυχική νέκρωση στην οποία έχουμε περιέλθει και να μας οδηγήσει στο φως της Αναστάσεως.

Πώς βιώνουμε την ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ; Νιώθουμε ταλαιπωρη-μένοι, μαραμένοι και ναρκωμένοι από τα πάθη και το κακό.

Για να βγούμε από το αδιέξοδο, εκτιμούμε το Πάθος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Πώς; Με υπομονή και με ταπείνωση.

Αν πορευόμαστε με αλαζονεία, αν πιστεύουμε ότι είμαστε σωστοί και δεν μας χρειάζεται μετάνοια, τότε δικαιώνουμε εγωιστικά τον εαυτό μας.

Στα μάτια, όμως, του Θεού η προσωπική μας ζωή μυρίζει θάνατο· είναι παντελώς νεκρωμένη και επιβλαβής, όχι μόνο για την ψυχή μας αλλά και για τον δημόσιο βίο. Γινόμαστε ΚΑΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ για τους άλλους, άνθρωποι πονηροί, πλάνοι και απατεώνες, που «προκόβουν» προς το χειρότερο, «ΠΛΑΝΩΝΤΕΣ» τους άλλους και «ΠΛΑΝΩΜΕΝΟΙ» και οι ίδιοι. «Πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι», όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος (Β΄ Τιμ. 3,13). Πώς θα κάνουμε τη μετάνοιά μας; Πρώτα απ’ όλα με ΥΠΟΜΟΝΗ, προσπαθώντας να ΘΑΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ μας ΕΑΥΤΟ «σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γαλ. 5,24). Ταυτόχρονα, εκτιμούμε και κρατούμε την αρετή, αγωνιζόμενοι να μας συναναστήσει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μαζί Του.

Τότε μόνο νιώθουμε κι εμείς τη χαρά της Αναστάσεως· τότε μόνο συνειδητοποιούμε ότι η ψυχή μας, με τη χάρη του Θεού, οδηγείται από την πτώση στην Ανάσταση και από τη νέκρωση στην αιωνιότητα.

Η ψυχή μας γεύεται το πολύτιμο μαργαριτάρι και γίνεται μέτοχος όχι μόνο του Πάθους, αλλά και της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, «εἰς Ὅν πρέπει δόξα, κράτος, τιμὴ καὶ προσκύνησις». *Απόσπασμα ομιλίας του μακαριστού Παπαμιχαήλ Σιριβιανού από αγρυπνία για τη γιορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους