Αποχαιρετούμε και εμείς με τη σειρά μας τον Σπύρο Χαλβατζή. Τον γνωρίσαμε πρώτη φορά στο σινεμά Μικρόκοσμος το 2018, όταν ξαφνικά και αναπάντεχα τον είδαμε μπροστά μας, να περιμένει στην ουρά με το...

Πλήρες Κείμενο:

Αποχαιρετούμε και εμείς με τη σειρά μας τον Σπύρο Χαλβατζή. Τον γνωρίσαμε πρώτη φορά στο σινεμά Μικρόκοσμος το 2018, όταν ξαφνικά και αναπάντεχα τον είδαμε μπροστά μας, να περιμένει στην ουρά με το υπόλοιπο κοινό για να βγάλει εισιτήριο και να δει το ντοκιμαντέρ μας «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών». Απλός, σεμνός, όπως ακριβώς τον είχαμε στο μυαλό μας.

Γνωριστήκαμε, είπαμε δύο λόγια στο πόδι και κάπως έτσι τελείωσε η πρώτη γνωριμία.

Περιττό να πούμε τι σήμαινε για μια πρωτοεμφανιζόμενη τότε κινηματογραφική ομάδα μια παρουσία σαν του Σπύρου Χαλβατζή.

Αργότερα, δημιουργήσαμε το δευτέρο ντοκιμαντέρ μας για τις γυναίκες του ΔΣΕ και σε μια εκ των προβολών, εμφανίστηκε ξανά.

Πιάσαμε κουβέντα, του ζητήσαμε το τηλεφώνο του για να συζητήσουμε περαιτέρω για κάποιες σκέψεις μας και να δούμε, εάν θα μπορούσε να μας βοηθήσει.

Δέχθηκε χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Αυτό που κρατάμε από τις ελάχιστες συναντήσεις μας έκτοτε, πέρα από το γλυκό και σεμνό του ύφος, είναι ότι ενσάρκωνε απόλυτα το αρχέτυπο του αγωνιστή κομμουνιστή, όπως τον γνωρίσαμε μέσα από τα βιβλία και τις αφηγήσεις ή ακόμη τον έχουμε φανταστεί.

Ένας άνθρωπος σοβαρός και μετρημένος, αλλά ταυτόχρονα ευγενής και χαμογελαστός.

Ένας άνθρωπος βαθιά καλοσυνάτος και απόλυτα στρατευμένος στον αγώνα.

Συγκέντρωνε τις πιο αγνές και ανώτερες αρετές που μπορεί να φέρει ένας άνθρωπος.

Στο τρίτο ντοκιμαντέρ «Συνάδελφοι ηρωικοί οικοδόμοι» μας βοήθησε πράγματι, ενώ – ακόμη και αν ακούγεται μικρό, για μας είναι μεγάλο και μας είχε συγκινήσει- μας είχε τηλεφωνήσει πριν την πρεμιέρα για μας ευχηθεί να είναι καλοτάξιδο.

Για ακόμη μια φορά μας τίμησε με την παρουσία του.

Αργότερα, του ζητήσαμε μια συνέντευξη για την οργάνωση των κομμουνιστών και κομμουνιστριών στις εξορίες και στις φυλακές κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, καθώς και να μας πει κάποια πράγματα σχετικά με τη μακρά παράδοση του ΚΚΕ στις ομάδες συμβίωσης των πολιτικών εξορίστων.

Μας δέχθηκε με χαρά στον χώρο των πρώην ΕΑΤ – ΕΣΑ (Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας) και μας μίλησε γι' αυτά, για την πολιτική ζωή του, μια ζωή από τα μικρά του χρόνια μέχρι τέλους ταγμένη στον αγώνα και στο Κόμμα του, το ΚΚΕ.

Στο τελευταίο ντοκιμαντέρ μας, δυστυχώς, δεν τον συναντήσαμε.

Πριν μερικές μέρες τον καλέσαμε για να του ευχηθούμε με τη σειρά μας για το βιβλίο του «Οι απείθαρχοι.

Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα» από τη Σύγχρονη Εποχή, ένα πολύτιμο εργαλείο κατανόησης των μεγάλων αγώνων που έχουν δοθεί στην Ελλάδα από την περίοδο του '40 μέχρι την πτώση της δικτατορίας και λίγο αργότερα.

Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να μιλήσουμε.

Τα παραπάνω δεν τα γράφουμε εν είδει επικηδείου τώρα που έφυγε, αλλά επειδή τα νιώθαμε και τα πιστεύαμε τότε που ζούσε. Κύριε Σπύρο, παρόλο που σας γνωρίσαμε ελάχιστα, θα σας έχουμε για πάντα στην καρδιά μας, γιατί ήσασταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος και αγωνιστής. *Η φωτογραφία αποτελεί στιγμιότυπο της αδημοσίευτης συνέντευξης που μας έχει δώσει και αναφέρεται στο κείμενο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους