Έβγαλαν ανακοίνωση και οι έπαρχοι του Αμερικανοσιωνιστικού προτεκτοράτου για να καταδικάσουν τους "Χούθι", το πιο ηρωικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Υεμένης που συμπαραστάθηκε τόσο συγκινητικά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και κοιτάχτε εδώ αναπαραγωγή δυτικού ρατσισμού και αποικιοκρατικής νοοτροπίας από τα πουλημένα τσουτσέκια των ΗΠΑ Ισραήλ.

Ενώ οι ίδιοι θέλουν να λέγονται Άνσαρ Αλλάχ που έχει λαϊκό μέτωπο και ζητούν να μην τους λένε Χούθι γιατί ο Χούθι είναι απλά ο αρχηγός τους και είναι το ίδιο γελοίο με το να λες τους Ιρανούς "Χομεϊνί", η δυτική ονοματοδοσία επιμένει στο Χούθι.

Δεν τους αποκαλούν καν δηλαδή όπως οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται! Τέτοια αυθαιρεσία και απαξίωση.

Η γλώσσα και η ονοματοδοσία στη (γεω)πολιτική δεν είναι ποτέ ουδέτερες πράξεις.

Η επιμονή στον όρο "Χούθι" αντί για "Ανσάρ Αλλάχ" αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η πολιτική ονοματοδοσίας χρησιμοποιείται ως εργαλείο απονομιμοποίησης.

Ονομάζοντάς τους "Χούθι", η δυτική και περιφερειακή (σαουδαραβική) ρητορική επιδιώκει να παρουσιάσει το κίνημα ως μια στενή, τοπικιστική φυλή ή μια οικογενειακή κλίκα από τα βουνά της Σαάντα.

Έτσι αποσιωπάται το γεγονός ότι πρόκειται για ένα ευρύτερο πολιτικοστρατιωτικό μέτωπο με εκατομμύρια υποστηρικτές, συμμάχους σε διάφορες φυλές και συμμετοχή διαφορετικών στρωμάτων της κοινωνίας.

Ο όρος "Ανσάρ Αλλάχ" (Υποστηρικτές του Θεού) παραπέμπει σε ιδεολογικό και πολιτικό κίνημα, ενώ η ντε φάκτο κυβέρνησή τους στη Σαναά αυτοπροσδιορίζεται ως η εξουσία της χώρας.

Αν τα δυτικά μέσα και οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν τους επίσημους τίτλους τους, θα αναγνώριζαν έμμεσα ότι πρόκειται για ένα συγκροτημένο πολιτικό υποκείμενο και όχι για μια αντάρτικη συμμορία.

Είναι ακριβώς το ίδιο μοτίβο που εφάρμοσαν οι αποικιοκρατικές δυνάμεις σε δεκάδες απελευθερωτικά ή αντάρτικα κινήματα του 20ού αιώνα.

Υποβίβαζαν ολόκληρα λαϊκά μέτωπα σε προσωπικά μορφώματα των ηγετών τους («οι συμμορίες του τάδε») ώστε να τους στερήσουν την πολιτική νομιμοποίηση στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η επιλογή των λέξεων είναι απόλυτα συνειδητή.

Η άρνηση του αυτοπροσδιορισμού του κινήματος ενός λαού ή μιας de facto αρχής είναι παλιά μέθοδος.

Όποιος ελέγχει τα ονόματα, προσπαθεί να ελέγξει και το πώς γίνεται αντιληπτή η σύγκρουση.

Η λέξη Ανσάρ Αλλάχ προέρχεται απευθείας από το Κοράνι, όπου ο Ιησούς ρωτάει: “Ποιοι θα είναι οι υποστηρικτές μου για τον Θεό;” και οι μαθητές απαντούν: “Εμείς είμαστε οι Ανσάρ Αλλάχ”. Στην αραβική πολιτική γλώσσα, το αντίθετο του “Ανσάρ Αλλάχ” είναι συχνά το “Χιζμπ αλ-Σαϊτάν” (το Κόμμα του Σατανά). Πολλοί ισλαμιστές δογματικοί λοιπόν, αρνούνται να τους προσφωνούν έτσι για να μην τους παραχωρήσουν υποτίθεται το μονοπώλιο της θεϊκής νομιμοποίησης μέσα στον δημόσιο διάλογο.

Στην πραγματικότητα η άρνηση τους βασίζεται στο γεγονός ότι οι ίδιοι είναι δειλά ανθρωπάκια ή και πιόνια του Αμερικανοσιωνισμού.

Το όνομα και η φύση του κινήματος Για ένα ισλαμικό απελευθερωτικό κίνημα, είναι απολύτως φυσικό, αυτονόητο και αναμενόμενο να αντλήσει το όνομά του από το Κοράνι.

Είναι εντυπωσιακό ότι διάλεξαν μια συγκεκριμένη φράση από το Κοράνι στο οποίο μιλάει ο Χριστός, υπόμνηση και για το πόσο τον τιμούν και τον σέβονται οι ίδιοι.

Το όνομα Ανσάρ Αλλάχ εκφράζει την πίστη τους ότι ο αγώνας τους είναι ευθυγραμμισμένος με το θείο δίκαιο και την υπεράσπιση των καταπιεσμένων.

Για την βάση και τους υποστηρικτές τους, το όνομα αυτό δεν επιβλήθηκε για να εκβιάσει, αλλά για να εμπνεύσει και να συσπειρώσει απέναντι σε μια εξωτερική επιθετικότητα.

Είναι ένα λάβαρο συλλογικής αντίστασης, αξιοπρέπειας και πίστης σε έναν κοινό και δίκαιο αγώνα.

Αλλά για τους αντιπάλους τους και την δυτική προπαγάνδα γίνεται αντικείμενο πολεμικής, καθώς επιχειρούν να τους απονομιμοποιήσουν είτε λέγοντας ότι «καπηλεύονται τη θρησκεία» είτε υποβιβάζοντάς τους στο φυλετικό «Χούθι» για να κρύψουν τον μαζικό, λαϊκό χαρακτήρα της συσπείρωσής τους.

Η αναγνώριση του Μαρξ από την ηγεσία της Ανσάρ Αλλάχ δείχνει ότι το κίνημα αντιλαμβάνεται τη σύγκρουση με όρους παγκόσμιου αντι-ιμπεριαλιστικού μετώπου.

Όταν ένας λαός βρίσκεται υπό καθεστώς ολοκληρωτικού αποκλεισμού και βομβαρδισμών, δεν έχει την πολυτέλεια του σχολαστικού δογματισμού.

Αναζητά συμμάχους, ιδέες και εργαλεία που εξηγούν τη φύση της αυτοκρατορίας που τον σημαδεύει.

Υπό αυτή την έννοια, οι Ανσάρ Αλλάχ απέδειξε ότι μπορεί να κρατά το Κοράνι στο ένα χέρι, αλλά να αναγνωρίζει στο άλλο την αναλυτική οξυδέρκεια του Μαρξ, καταρρίπτοντας στην πράξη τα απλουστευτικά στερεότυπα που θέλουν κάθε θρησκευτικό κίνημα της Μέσης Ανατολής να είναι τυφλά αντικομμουνιστικό και μονολιθικό.

Το ερώτημα γιατί ένας πληθυσμός που έχει υποστεί επτά χρόνια γενοκτονικού αποκλεισμού και βομβαρδισμών επιλέγει να ανοίξει νέο μέτωπο για χάρη της Γάζας, είναι ακριβώς το σημείο όπου η δυτική οπτική αδυνατεί να συλλάβει την πραγματικότητα.

Σε συνθήκες εθνικής καταπίεσης και αποικιακής επίθεσης, η κύρια αντίφαση δεν είναι εσωτερική (ταξική ή ιδεολογική), αλλά εξωτερική (λαός εναντίον ιμπεριαλισμού). Η ενότητα του μετώπου δεν είναι προδοσία της επανάστασης, είναι η προϋπόθεση της επιβίωσής της. Η Παλαιστίνη ως ηθική γραμμή Αυτό είναι το πιο δύσκολο για τη δυτική σκέψη.

Ένας λαός που πεθαίνει από χολέρα και πείνα επιλέγει να ρίξει πυραύλους σε πλοία που πάνε στο Ισραήλ.

Η δυτική αντίδραση είναι: “γιατί το κάνουν; δεν βλέπουν ότι θα βομβαρδιστούν χειρότερα;” Αυτή η ερώτηση αποκαλύπτει την ίδια τη φύση της δυτικής ορθολογικότητας, μια ορθολογικότητα που μετράει κόστος και όφελος, επιβίωση, υλικό συμφέρον.

Δεν καταλαβαίνει ότι υπάρχουν λαοί για τους οποίους η αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμο αγαθό, αλλά η ίδια η συνθήκη της ύπαρξής τους. Οι Υεμενίτες δεν πολεμούν για να κερδίσουν.

Πολεμούν για να μην υποταχθούν.

Και αυτό είναι μια κατηγορία που η δυτική γεωπολιτική σκέψη, ακόμα και η πιο προοδευτική, αδυνατεί να συλλάβει, γιατί η ίδια έχει οικοδομηθεί πάνω στην αρχή ότι το υλικό συμφέρον είναι το ύψιστο αγαθό.

Η δυτική αριστερά, που κάποτε στήριζε τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, σήμερα συχνά σιωπά ή ακόμα και καταδικάζει την Ansar Allah ως “ισλαμιστές”. Αυτή η στάση είναι βαθιά αποικιοκρατική.

Απαιτεί από τους λαούς του Νότου να αγωνιστούν με τους “σωστούς” ιδεολογικούς όρους, αλλιώς δεν αξίζουν αλληλεγγύη. Η Ansar Allah δεν είναι το ιδανικό επαναστατικό υποκείμενο.

Κανείς δεν είναι.

Αλλά βρίσκεται σε έναν πραγματικό αγώνα ενάντια σε έναν πραγματικό ιμπεριαλισμό, και αυτό αρκεί για να αξίζει όχι την άκριτη υιοθέτηση, αλλά την κατανόηση και την αλληλεγγύη μας.

Το επαναστατικό ερώτημα είναι: ποιος τώρα πολεμάει μέχρις εσχάτων τον αμερικανοσιωνισμό, και τι σημαίνει να τον στηρίζω παθιασμένα αλλά και κριτικά, χωρίς να παραιτούμαι από τις δικές μου αρχές; Και αυτό είναι ένα ερώτημα που η δυτική αριστερά έχει ξεχάσει πώς να το θέτει εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους