Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μέσα στις διακοπές, εκεί που κάποιες από εμάς απολάμβαναν τη θάλασσα, έγιναν δύο γυναικοκτονίες με απόσταση δύο ημερών.

Αμέσως μετά έγινε μια απόπειρα γυναικοκτονίας.

Λίγες μέρες μετά αποκαλύφθηκε ότι τρία παιδιά κακοποιούνται σεξουαλικά από τους γονείς τους και μάλιστα το κοριτσάκι έχει τουλάχιστον μία εγκυμοσύνη.

Στο ίδιο διάστημα κάποιες εκατοντάδες γυναίκες υπέστησαν ξυλοδαρμό και από τον σύντροφο τους, άλλες απειλήθηκαν με τη ζωή τους, με την υγεία τους, με τα παιδιά τους, άλλες ήρθαν διακοπές και υπέστησαν βιασμό στα ελληνικά νησιά.

Βρίθουν τα δελτία των ειδήσεων από την πατριαρχική, σεξιστική καθημερινότητα για τις θηλυκότητες.

Στο ίδιο διάστημα , όσες από αυτές τις γυναίκες έχουν παιδιά, εγκλωβίζονται και βασανίζονται ακόμα περισσότερο, χάρη στο πολυεργαλείο της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας, που έχει δώσει σε κάθε κομπλεξικό, βίαιο, άνιωθο τυπο, τη δυνατότητα να ασκήσει έστω κι αυτή τη λίγη εξουσία που μπορεί, πάνω στη μητέρα του παιδιού του.

Αυτό είναι ένα μόνο κομμάτι από το πλαίσιο μέσα στο οποίο έγινε μια συγκεκριμένη καταγγελία βιασμού, αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο γίνεται κάθε καταγγελία βιασμού.

Αυτή είναι η καθημερινότητά μας και αυτή αμφισβητείται ξανά και ξανά, στην κοινωνική πρακτική και στη δικαστηριακή πραγματικότητα.

Όλα τα ανωτέρω, δεν αφορούν μόνο «τους άλλους», τους ιδεολογικά και ταξικά «απέναντι». Μακάρι τα όρια να ήταν τόσο καθαρά και μακάρι η έμφυλη καταπίεση να αφορούσε μια ξεκάθαρη κατηγορία ανθρώπων με τους οποίους θα επιλέγαμε να μη σχετιστούμε, λόγω πυρηνικά αντίθετων αντιλήψεων για το πώς πρέπει να συγκροτείται η κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή.

Δυστυχώς όμως, απλώνεται σε όλη την κοινωνία, σε όλες τις τάξεις και σε όλα τα στρώματα και διαπλέκεται με τις υπόλοιπες καταπιέσεις.

Η απάντηση λοιπόν σε μια καταγγελία, που μάλιστα δεν έγινε με όρους ποινικής δίκης, δε μπορεί να είναι τα δικαιώματα του κατηγορούμενου και το τεκμήριο της αθωότητας, επειδή αφορά το «χώρο» μας, σχετικοποιώντας την καταγγελία (μέχρι και αναφέροντας ότι η κοπέλα δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο). Η υπεράσπιση του καταγγελλόμενου ως φορέα δημοκρατικών δικαιωμάτων, απαντάει σε άλλα ερωτήματα και στο πλαίσιο της συγκεκριμένης συζήτησης - η οποία δεν είναι ποινική, αλλά πρωτίστως πολιτική, κοινωνική, ιδεολογική και έμφυλη - είναι αποφυγή της ευθύνης, της καθαρής θέσης αλλά και της παραδοχής ότι οι αρρενωπότητες, αριστερά και δεξιά και κεντρώα, έχουν ακόμα δρόμο μπροστά τους για να αντιληφθούν πώς λειτουργεί το προνόμιο τους, πόσο μάλλον για να θελήσουν να αποποιηθούν αυτό.

Το να στρέφουμε λοιπόν τη συζήτηση εκεί, από μόνο του έχει ένα έμφυλο πρόσημο.

Σε αντίθετη περίπτωση, θα έπρεπε σε κάθε καταγγελία - για τον αστυνομικό του Αστυνομικού Τμήματος Ομόνοιας, για το Χρυσαυγίτη, τον ακροδεξιό - να ανοίγει η ίδια συζήτηση.

Εκεί όμως αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει ένα καθαρό πολιτικό διακύβευμα, μια στάση ζωής και μια κοινωνία ισότητας στην οποία θέλουμε να αναφερόμαστε, που είναι διάφορο από την ποινική αντιμετώπιση. Εδώ;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους