@emotionaltherapy4moms Η προσαρμογή έχει κόστος ενέργειας. Ένα παιδί μπορεί να κρατήθηκε όλο το πρωί, να παρατήρησε, να περίμενε τη σειρά του, να ακολούθησε καινούργιους ρυθμούς, να διαχειρίστηκε θόρυβο, ανθρώπους, ματαιώσεις και αποχωρισμό και να επιστρέψει σπίτι πολύ πιο ευάλωτο απ’ όσο έφυγε. Το απόγευμα, λοιπόν, δεν είναι πάντα μια δεύτερη εικόνα του χαρακτήρα του. Μερικές φορές είναι η σκιά της προσπάθειας που έκανε όλη μέρα. Γι’ αυτό και στις πρώτες είκοσι ημέρες δεν με ενδιαφέρει τόσο να ακούσω ότι συνήθισε. Με ενδιαφέρει να δω κάτι βαθύτερο...αν αρχίζει να ανακτά τον εαυτό του μέσα στο καινούριο. Αν, μετά τη δυσκολία, ξαναβρίσκει το παιχνίδι. Αν το βλέμμα του αρχίζει να σηκώνεται από την πόρτα και να πηγαίνει προς την τάξη. Αν ένα καινούριο πρόσωπο γίνεται σιγά σιγά γνώριμο. Αν η περιέργεια βρίσκει λίγο περισσότερο χώρο από τον φόβο. Αυτό ακριβώς θέτω και στο παιδαγωγικό μου πρωτόκολλο...πριν ερμηνεύσουμε τη συμπεριφορά, παρατηρούμε πότε το παιδί δυσκολεύεται και πότε επιστρέφει στο παιχνίδι και στη σχέση. Το παιδί δεν μαθαίνει απλώς να μένει χωρίς εμάς. Μαθαίνει ότι ο κόσμος μπορεί να μεγαλώσει χωρίς να χαθεί ο δικός του. Και κάπου εκεί αρχίζει πραγματικά η προσαρμογή...✨️ Παιδαγωγικά, το πρώτο διάστημα βοηθά πολύ τα απογεύματα να μένουν όσο γίνεται άδεια από οργανωμένες δραστηριότητες. Το παιδί έχει ήδη περάσει ώρες προσαρμοζόμενο σε καινούρια πρόσωπα, ήχους, κανόνες, απαιτήσεις και ρυθμούς...το νευρικό του σύστημα χρειάζεται χρόνο για να κατεβάσει ένταση και να ξαναβρεί οικειότητα. Το ελεύθερο παιχνίδι, η ξεκούραση και ένας πιο αργός οικογενειακός ρυθμός λειτουργούν σαν χώρος αποσυμπίεσης και επεξεργασίας της ημέρας. Μερικές φορές, αυτό που περισσότερο χρειάζεται ένα παιδί μετά το σχολείο δεν είναι άλλο ένα ερέθισμα...είναι να μην του ζητήσει κανείς τίποτα για λίγο...(σκέψου το σα να επιστρέφεις απο τη δουλειά σου...) ☺️❤️ #school #kids #education #parents #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η προσαρμογή έχει κόστος ενέργειας. Ένα παιδί μπορεί να κρατήθηκε όλο το πρωί, να παρατήρησε, να περίμενε τη σειρά του, να ακολούθησε καινούργιους ρυθμούς, να διαχειρίστηκε θόρυβο, ανθρώπους, ματαιώσεις και αποχωρισμό και να επιστρέψει σπίτι πολύ πιο ευάλωτο απ’ όσο έφυγε.

Το απόγευμα, λοιπόν, δεν είναι πάντα μια δεύτερη εικόνα του χαρακτήρα του.

Μερικές φορές είναι η σκιά της προσπάθειας που έκανε όλη μέρα.

Γι’ αυτό και στις πρώτες είκοσι ημέρες δεν με ενδιαφέρει τόσο να ακούσω ότι συνήθισε.

Με ενδιαφέρει να δω κάτι βαθύτερο...αν αρχίζει να ανακτά τον εαυτό του μέσα στο καινούριο.

Αν, μετά τη δυσκολία, ξαναβρίσκει το παιχνίδι.

Αν το βλέμμα του αρχίζει να σηκώνεται από την πόρτα και να πηγαίνει προς την τάξη.

Αν ένα καινούριο πρόσωπο γίνεται σιγά σιγά γνώριμο.

Αν η περιέργεια βρίσκει λίγο περισσότερο χώρο από τον φόβο.

Αυτό ακριβώς θέτω και στο παιδαγωγικό μου πρωτόκολλο...πριν ερμηνεύσουμε τη συμπεριφορά, παρατηρούμε πότε το παιδί δυσκολεύεται και πότε επιστρέφει στο παιχνίδι και στη σχέση.

Το παιδί δεν μαθαίνει απλώς να μένει χωρίς εμάς.

Μαθαίνει ότι ο κόσμος μπορεί να μεγαλώσει χωρίς να χαθεί ο δικός του.

Και κάπου εκεί αρχίζει πραγματικά η προσαρμογή...✨️ Παιδαγωγικά, το πρώτο διάστημα βοηθά πολύ τα απογεύματα να μένουν όσο γίνεται άδεια από οργανωμένες δραστηριότητες.

Το παιδί έχει ήδη περάσει ώρες προσαρμοζόμενο σε καινούρια πρόσωπα, ήχους, κανόνες, απαιτήσεις και ρυθμούς...το νευρικό του σύστημα χρειάζεται χρόνο για να κατεβάσει ένταση και να ξαναβρεί οικειότητα.

Το ελεύθερο παιχνίδι, η ξεκούραση και ένας πιο αργός οικογενειακός ρυθμός λειτουργούν σαν χώρος αποσυμπίεσης και επεξεργασίας της ημέρας.

Μερικές φορές, αυτό που περισσότερο χρειάζεται ένα παιδί μετά το σχολείο δεν είναι άλλο ένα ερέθισμα...είναι να μην του ζητήσει κανείς τίποτα για λίγο...(σκέψου το σα να επιστρέφεις απο τη δουλειά σου...) ☺️❤️ #school #kids #education #parents

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους