@7684236384965774595 Όταν πε­θά­νεις θα έρ­θει άγ­γε­λος κα­τη­φής και βί­αιος και θα σε πά­ρει, βρί­σκον­τας την ψυχή σου δε­μέ­νη με τις αμαρ­τί­ες σου. Η ψυχή σου θα ζητά να γυ­ρί­σει πίσω στην γή­ι­νη ζωή και θα οδύ­ρε­ται, χω­ρίς να μπο­ρεί να φω­νά­ξει, για­τί το όρ­γα­νο των φω­νών και των θρή­νων, που εί­ναι το λα­ρύγ­γι, θα έχει απο­χω­ρι­στεί από το σώμα. Πόσο τότε θα σπα­ρά­ξεις! Πόσο τότε θα στε­νά­ξεις! Χω­ρίς φυ­σι­κά τί­πο­τα να πε­τύ­χεις, για­τί η με­τά­νοιά σου, θα εί­ναι ανώ­φε­λη. Τότε θα εί­ναι πια αργά! Πόσο πόνο θα νιώ­θεις, όταν θα δεις την χαρά των δι­καί­ων, που θα λαμ­βά­νουν τα δώρα της Βα­σι­λεί­ας του Θεού και από την άλλη με­ριά, την κα­τή­φεια των αμαρ­τω­λών, που θα εί­ναι βυ­θι­σμέ­νοι στο σκο­τά­δι. Πόσα θα πεις τότε με την πο­νε­μέ­νη σου καρ­διά! Θα λες, για­τί να μην είχα πε­τά­ξει το βαρύ αυτό φορ­τίο της αμαρ­τί­ας, όσο ήταν και­ρός. Για­τί να μην είχα ξε­πλυ­θεί από τους λε­κέ­δες της αμαρ­τί­ας και να εί­μαι τώρα μαυ­ρι­σμέ­νος απ΄αυ­τές; Τώρα θα ήμουν με τους αγ­γέ­λους! Τώρα θα απο­λάμ­βα­να, τα αγα­θά του ου­ρα­νού! Αλί­μο­νο, αυ­τές οι πο­νη­ρές σκέ­ψεις! Για πρό­σκαι­ρη από­λαυ­ση της αμαρ­τί­ας, βα­σα­νί­ζο­μαι αθά­να­τα. Για την ηδο­νή της σάρ­κας, πα­ρα­δό­θη­κα στη φω­τιά. Εί­ναι δί­καιη η κρί­ση του Θεού! Με κα­λού­σε και δεν άκου­γα. Με δί­δα­σκε και εγώ δεν πρό­σε­χα. Με πα­ρα­τη­ρού­σαν και με έλεγ­χαν και εγώ τους πε­ρι­γε­λού­σα. Αυτά και άλλα πολ­λά θα πεις με πόνο στον εαυ­τόν σου και με κλά­μα­τα, αν τε­λι­κά πε­θά­νεις, χω­ρίς να με­τα­νο­ή­σεις. Άν­θρω­πε ή τη φω­τιά της κο­λά­σε­ως να φο­βη­θείς ή τη Βα­σι­λεία του Θεού να επι­ζη­τή­σεις. Σε μένα έρ­χον­ται δά­κρυα, όταν θυ­μη­θώ, ότι προ­τι­μάς τα έργα της αι­σχύ­νης από τη με­γά­λη δόξα του Θεού. Και για την από­λαυ­ση της ακο­λα­σί­ας, απο­κλεί­εις τον εαυ­τόν σου, από τα αγα­θά που μας έχει υπο­σχε­θεί ο Θεός. Άγιος Βασίλειος ο Μέγας+ #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν πε­θά­νεις θα έρ­θει άγ­γε­λος κα­τη­φής και βί­αιος και θα σε πά­ρει, βρί­σκον­τας την ψυχή σου δε­μέ­νη με τις αμαρ­τί­ες σου.

Η ψυχή σου θα ζητά να γυ­ρί­σει πίσω στην γή­ι­νη ζωή και θα οδύ­ρε­ται, χω­ρίς να μπο­ρεί να φω­νά­ξει, για­τί το όρ­γα­νο των φω­νών και των θρή­νων, που εί­ναι το λα­ρύγ­γι, θα έχει απο­χω­ρι­στεί από το σώμα.

Πόσο τότε θα σπα­ρά­ξεις! Πόσο τότε θα στε­νά­ξεις! Χω­ρίς φυ­σι­κά τί­πο­τα να πε­τύ­χεις, για­τί η με­τά­νοιά σου, θα εί­ναι ανώ­φε­λη. Τότε θα εί­ναι πια αργά! Πόσο πόνο θα νιώ­θεις, όταν θα δεις την χαρά των δι­καί­ων, που θα λαμ­βά­νουν τα δώρα της Βα­σι­λεί­ας του Θεού και από την άλλη με­ριά, την κα­τή­φεια των αμαρ­τω­λών, που θα εί­ναι βυ­θι­σμέ­νοι στο σκο­τά­δι. Πόσα θα πεις τότε με την πο­νε­μέ­νη σου καρ­διά! Θα λες, για­τί να μην είχα πε­τά­ξει το βαρύ αυτό φορ­τίο της αμαρ­τί­ας, όσο ήταν και­ρός.

Για­τί να μην είχα ξε­πλυ­θεί από τους λε­κέ­δες της αμαρ­τί­ας και να εί­μαι τώρα μαυ­ρι­σμέ­νος απ΄αυ­τές; Τώρα θα ήμουν με τους αγ­γέ­λους! Τώρα θα απο­λάμ­βα­να, τα αγα­θά του ου­ρα­νού! Αλί­μο­νο, αυ­τές οι πο­νη­ρές σκέ­ψεις! Για πρό­σκαι­ρη από­λαυ­ση της αμαρ­τί­ας, βα­σα­νί­ζο­μαι αθά­να­τα. Για την ηδο­νή της σάρ­κας, πα­ρα­δό­θη­κα στη φω­τιά.

Εί­ναι δί­καιη η κρί­ση του Θεού! Με κα­λού­σε και δεν άκου­γα. Με δί­δα­σκε και εγώ δεν πρό­σε­χα. Με πα­ρα­τη­ρού­σαν και με έλεγ­χαν και εγώ τους πε­ρι­γε­λού­σα. Αυτά και άλλα πολ­λά θα πεις με πόνο στον εαυ­τόν σου και με κλά­μα­τα, αν τε­λι­κά πε­θά­νεις, χω­ρίς να με­τα­νο­ή­σεις.

Άν­θρω­πε ή τη φω­τιά της κο­λά­σε­ως να φο­βη­θείς ή τη Βα­σι­λεία του Θεού να επι­ζη­τή­σεις.

Σε μένα έρ­χον­ται δά­κρυα, όταν θυ­μη­θώ, ότι προ­τι­μάς τα έργα της αι­σχύ­νης από τη με­γά­λη δόξα του Θεού.

Και για την από­λαυ­ση της ακο­λα­σί­ας, απο­κλεί­εις τον εαυ­τόν σου, από τα αγα­θά που μας έχει υπο­σχε­θεί ο Θεός. Άγιος Βασίλειος ο Μέγας+

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους