Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι αντιστάσεις ορισμένων ανδρών -πλειοψηφίας των ανδρών, βασικά- δε με εντυπωσιάζουν εδώ και χρόνια.

Είμαστε σε ένα σημείο πάρα πολύ σημαντικό για τη γυναικεία χειραφέτηση: εμείς δε συμβιβαζόμαστε, αντιδρούμε και αυτοί θυμώνουν. (Και αντιδρούν, επίσης.

Γι'αυτό η εμφυλη βία έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη.

Αν δεν την διαπράττουν, υποτιμούν τα θύματα.

Ο κύκλος παραμένει φαύλος) Αν, για παράδειγμα, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πως όσα θεωρούσαν μέχρι τώρα φυσιολογικά είναι για εμάς άδικα, εκείνοι αντιδρούν.

Μια γενιά πρίν τη δική μου, ας πούμε.

Το σεξ και το πάθος είχαν μία τόσο στρεβλή εικόνα! Τα χαστούκια του Μαρκορά στην Κουντουράτου (και τούμπαλιν) σου φέρνω ως ένα μικρό παράδειγμα.

Θυμάμαι πάντα μια σκηνή που λέει η μάνα της Κουντουράτου "εσύ είσαι κλασική γυναίκα.

Θες το χαστούκι σου" κι απαντάει αυτή "πού το ξέρεις ότι με χτύπησε;". Χαστούκια, ρε παιδί μου! Γιατί "έτσι είναι το πάθος"! Και στο σεξ και εκτός.

Έρχονται σήμερα κάτι μπουμεράκια και κάτι gen X ινσελακια να πούνε πως ο κακος φεμινισμός ποινικοποιεί τα βιτσια και το πάθος και τα φετιχ κι είναι νεοπουριτανισμος.

Η συναίνεση έχει πετάξει εκτός πλαισίου συζήτησης.

Η χειραγώγηση του θύματος; Ούτε λόγος.

Καταρχάς, θα ήταν καλό να προσέχουν.

Να μη ζευγαρώνουν τόσο πάρα πολύ και δη τόσο "άγρια", θα στραμπουληξουν κάναν παπαρο.

Τέλος πάντων, η πλειοψηφία τών αντρών γκρινιάζει και θυμώνει που δε μας αρέσει πια το μοτίβο της ζωής (και της καταπίεσης, ως την κακοποίηση) που προσφέρουν σχεδόν σα θεσμό.

Κι αντί να γίνουν καλύτεροι, να ακούσουν, να διορθωθούν, γίνονται μοναχικοί incels και γκρινιάζουν.

Με την αρωγή ορισμένων, αλλά εν προκειμένω μειοψηφίας, γυναικών, που η άρνησή τους να αποδεχτούν ότι ίσως πέρασαν μία ζωή ολόκληρη, ίσως μεγάλωσαν με τρόπο που πιστεύουν ότι η κακοποίηση είναι καύλα.

Και συντροφικότητα! Μην και καταρρεύσουν οι γυάλινοι κόσμοι.

Ξέρεις πόσο δυσκολευτήκαμε οι νεότερες γυναίκες να σπάσουμε τέτοια στερεότυπα; Που το 2010 έτρωγες χαστούκι εντός κι εκτός του σεξ και δεν επρόκειτο να το κάνεις καν θέμα; Πόσες φορές ακούγαμε εκείνα τα χρόνια συνομήλικές μας γυναίκες να λένε κάποια άλλη φίλη, "ε, κι εσύ όμως...". Ώσπου κάποτε αρχίσαμε να μεγαλώνουμε και να μαθαίνουμε τον κόσμο μέσα από ιστορίες που εμπεριέχουν άγριο βρωμοξυλο, βιασμούς, ακραία βία.

Άλλες το ζήσαμε, όπως εγώ, αλλά όλες μα όλες έχουμε ακούσει την εξαιρετικά παρόμοια με τη δική μου ιστορία από τα στόματα γυναικών.

Ο κόσμος δεν αλλάζει.

Αλλάζουν οι νεότερες και πολύ νέες γυναίκες, όμως.

Γινόμαστε καλύτερες, πιο δυνατές και μαζί μας είτε θα γίνουν καλύτεροι κι οι άντρες, είτε θα μείνουν μόνοι.

Είτε θα μάθουν νέα όρια, είτε θα μείνουν μόνοι.

Είτε θα μάθουν να μας σέβονται, είτε θα μείνουν μόνοι.

Ακόμη κι αν η μοναξιά τους βρίσκεται δίπλα στις γυναίκες που εγκλωβίστηκαν δίπλα τους.

Διότι βεβαίως και είναι μισογυνισμος.

Εννοείται πως είναι.

Εννοείται πως αν μισείς τη γυναικεία χειραφετημενη φωνή, είσαι μισογύνης.

Κι αν δεν το καταλαβαίνεις, γυρνα λίγο το βλέμμα σου στη δική σου ζωή και δες πόσο καλά τα πήγες με τις γυναίκες.

Ειδικά αν έχεις κόρη.

Έχει τεράστια σημασία να ακούς τις αλλαγές.

Το θυμό των θυμάτων.

Να μην είσαι άτομο ξετσιπωτο, να μην τα ακυρώνεις.

Να μην τα οδηγείς σε ένα διαρκές πένθος.

Να αναλαμβάνεις το κόστος της υπεράσπισής τους.

Να αλλάζεις κι εσύ.

Και, ενίοτε, να το βουλώνεις.

Όταν έρχεται η ώρα να μάθεις να ακούς εμάς, είναι χρήσιμο να μπορείς να το βουλώνεις πρώτα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους