Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Σεβασμιώτατος πρώην Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος κατέχει μια ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις της παιδικής και νεανικής μου ηλικίας.

Για εμένα, ο Δεσπότης δεν ήταν ποτέ απλώς μια εκκλησιαστική μορφή ή ένας τίτλος.

Ήταν ένας άνθρωπος που συνέδεσα από πολύ μικρός με την Εκκλησία, με τα Καλάβρυτα, με την πίστη, με την παράδοση και, πάνω απ’ όλα, με την αγάπη για τους ανθρώπους του τόπου μας.

Αυτό που θυμάμαι περισσότερο από εκείνον είναι η αγάπη του για τα παιδιά.

Η ζεστασιά του απέναντί μας.

Η απλότητα με την οποία μας πλησίαζε και η αίσθηση ότι, ακόμη και ως μικρά παιδιά, μας έβλεπε, μας πρόσεχε και μας έκανε να αισθανόμαστε ότι είχαμε κι εμείς τη δική μας θέση μέσα στην Εκκλησία.

Θυμάμαι επίσης έναν άνθρωπο που αγαπούσε βαθιά τα Καλάβρυτα και τους Καλαβρυτινούς.

Δεν ήταν απλώς ο Μητροπολίτης μιας περιοχής.

Ήταν παρών στη ζωή της τοπικής κοινωνίας, στις χαρές της, στις δυσκολίες της, στις μεγάλες στιγμές της και στην καθημερινότητά της.

Και θυμάμαι ιδιαίτερα πόση στοργή έδειχνε στις μάνες των Καλαβρύτων, στις μαυροφόρες γυναίκες που κουβαλούσαν μέσα τους έναν πόνο που δεν έσβησε ποτέ.

Τις πλησίαζε με σεβασμό, με τρυφερότητα, με μια βαθιά ανθρώπινη κατανόηση για όσα είχαν ζήσει και για όσα συνέχιζαν να κουβαλούν στην ψυχή τους.

Η δική μου γιαγιά, η Ευθυμία η Βάγια, τον σεβόταν και τον αγαπούσε πολύ.

Και εκείνος, κάθε φορά που τη συναντούσε, της έδειχνε αγάπη, στοργή και μια ιδιαίτερη τρυφερότητα.

Ίσως αυτές οι μικρές ανθρώπινες στιγμές να μην μπορούσαν να σβήσουν τον πόνο της.

Ίσως όμως να τον έκαναν, έστω και για λίγο, πιο ελαφρύ.

Και για εμένα, αυτό λέει πολλά για τον άνθρωπο που ήταν.

Αυτή είναι η εικόνα που κράτησα μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια.

Και έχω την ευλογία να μπορώ να μιλώ γι’ αυτό όχι μόνο ως κάποιος που τον γνώρισε από μακριά, αλλά μέσα από τις δικές μου προσωπικές αναμνήσεις.

Από την ηλικία των πέντε ετών μέχρι σχεδόν τα δεκαεπτά μου, υπηρέτησα ως ιερόπαιδο στην ιστορική μας εκκλησία, στην κεντρική πλατεία των Καλαβρύτων.

Εκεί πέρασα ένα μεγάλο μέρος των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων.

Εκεί μεγάλωσα πνευματικά.

Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω την αξία της πίστης, της παράδοσης, της προσφοράς και της αγάπης για τον τόπο μας.

Και μέσα σε εκείνα τα χρόνια, η παρουσία του Σεβασμιωτάτου Αμβροσίου ήταν πάντοτε αισθητή.

Όταν είσαι παιδί, δεν αντιλαμβάνεσαι πάντοτε τη σημασία των ανθρώπων που περνούν από τη ζωή σου.

Δεν καταλαβαίνεις τότε πόσο βαθιά μπορεί να χαραχθεί μια παρουσία μέσα σου.

Αυτό το συνειδητοποιείς αργότερα, όταν περνούν τα χρόνια και επιστρέφεις νοερά στις εικόνες, στους ανθρώπους και στις στιγμές που σε διαμόρφωσαν.

Οι δικές μου αναμνήσεις από τον Δεσπότη Αμβρόσιο είναι γεμάτες ζεστασιά, καλοσύνη, οικειότητα και σεβασμό.

Τον θυμάμαι πρωτίστως ως έναν άνθρωπο που αγαπούσε την Εκκλησία του, αγαπούσε τα Καλάβρυτα και αγαπούσε τους ανθρώπους τους.

Και ιδιαίτερα τα παιδιά.

Και πολλά χρόνια αργότερα, η ζωή μού επεφύλαξε ένα ακόμη μεγάλο προνόμιο.

Ως κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Καναδά, είχα το τεράστιο προνόμιο να συνοδεύσω τον Πρωθυπουργό του Καναδά στα Καλάβρυτα, στον δικό μου τόπο.

Για το παιδί που κάποτε στεκόταν ως ιερόπαιδο μέσα στην εκκλησία της κεντρικής πλατείας, ήταν μια στιγμή βαθιάς συγκίνησης και υπερηφάνειας.

Να επιστρέφω στα Καλάβρυτα υπηρετώντας πλέον τη χώρα όπου γεννήθηκα, και να φέρνω μαζί μου τον Πρωθυπουργό του Καναδά στον τόπο των προγόνων μου, ήταν ένας κύκλος ζωής που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Και εκεί, στα Καλάβρυτα, ο Πρωθυπουργός του Καναδά είχε την ευκαιρία να συναντηθεί και με τον Σεβασμιώτατο.

Για εμένα προσωπικά, εκείνη η στιγμή ένωσε με έναν παράξενο και όμορφο τρόπο δύο κόσμους της ζωής μου: τον Καναδά που υπηρετούσα και τα Καλάβρυτα που κουβαλούσα και θα κουβαλώ πάντοτε μέσα στην καρδιά μου.

Υπάρχουν άνθρωποι που με το πέρασμα του χρόνου γίνονται αναπόσπαστο μέρος της μνήμης ενός τόπου.

Συνδέονται με μια εποχή, με μια γενιά, με εικόνες και συναισθήματα που μένουν μαζί μας για πάντα.

Για εμένα, ο Σεβασμιώτατος Αμβρόσιος είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όταν σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια στα Καλάβρυτα, την εκκλησία στην πλατεία, τις Κυριακές, τις μεγάλες γιορτές και εκείνα τα τόσο καθοριστικά χρόνια της ζωής μου, η μορφή του αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτών των αναμνήσεων.

Και αυτό, για εμένα, είναι ίσως το πιο όμορφο αποτύπωμα που μπορεί να αφήσει ένας άνθρωπος στη ζωή ενός άλλου: να τον θυμάται δεκαετίες αργότερα με αγάπη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη.

Έτσι θυμάμαι τον Σεβασμιώτατο Αμβρόσιο.

Και έτσι θα τον θυμάμαι πάντα.

Γιατί πιστεύω επίσης ότι έναν άνθρωπο δεν μπορούμε να τον κρίνουμε απομονώνοντας κάποια λόγια που μπορεί να είπε κάποτε.

Ούτε μια στιγμή μπορεί να διαγράψει μια ολόκληρη ζωή.

Έναν άνθρωπο πρέπει να τον κρίνουμε στο σύνολο της διαδρομής του, στα έργα του, στον τρόπο με τον οποίο στάθηκε δίπλα στους ανθρώπους, στην αγάπη που έδωσε και στο αποτύπωμα που άφησε πίσω του.

Κανένας μας δεν είναι αναμάρτητος.

Και όταν μπαίνουμε στον πειρασμό να κρίνουμε έναν άλλο άνθρωπο, αξίζει να θυμόμαστε τα λόγια του ίδιου του Ιησού Χριστού: «Ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω». Αυτός που είναι χωρίς αμαρτία, ας ρίξει πρώτος την πέτρα.

Ίσως τελικά να χρειαζόμαστε λιγότερες πέτρες και περισσότερη κατανόηση.

Λιγότερη ευκολία στην καταδίκη και περισσότερη διάθεση να κοιτάξουμε το σύνολο της ζωής ενός ανθρώπου.

Και όταν εγώ κοιτάζω το σύνολο της δικής του διαδρομής μέσα από όσα έζησα και είδα προσωπικά, θυμάμαι έναν Ιεράρχη που αγαπούσε τα Καλάβρυτα, τα παιδιά τους, τις μάνες τους και ιδιαίτερα εκείνες τις μαυροφόρες γυναίκες που έζησαν με έναν σταυρό στην ψυχή τους για ολόκληρη τη ζωή τους.

Του εύχομαι από καρδιάς υγεία, δύναμη, γαλήνη και κάθε ευλογία του Θεού. Να τον έχει ο Θεός καλά και να του χαρίζει χρόνια πολλά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους