Έχουμε μάθει να φοβόμαστε μήπως το «μπράβο» κάνει κάποιον να επαναπαυτεί. Αλλά ξέρεις τι κάνει πολύ συχνά το αντίθετο; Να μεγαλώνει ένας άνθρωπος πιστεύοντας ότι πρέπει συνέχεια να αποδεικνύει ότι...
Έχουμε μάθει να φοβόμαστε μήπως το «μπράβο» κάνει κάποιον να επαναπαυτεί.
Αλλά ξέρεις τι κάνει πολύ συχνά το αντίθετο; Να μεγαλώνει ένας άνθρωπος πιστεύοντας ότι πρέπει συνέχεια να αποδεικνύει ότι αξίζει.
Κι αυτό στην αρχή μοιάζει με φιλοδοξία.
Δουλεύει περισσότερο.
Πιέζεται περισσότερο.
Δεν σταματά ποτέ.
Μέχρι που κάποια στιγμή δεν ξέρει αν προσπαθεί επειδή αγαπά αυτό που κάνει ή επειδή φοβάται τι σημαίνει αν σταματήσει.
Νομίζω εκεί είναι η λεπτή γραμμή που το Whiplash κάνει τόσο άβολη.
Γιατί ναι, η εξέλιξη θέλει απαιτήσεις.
Αλλά άλλο απαιτήσεις.
Κι άλλο να κάνεις κάποιον να νιώθει ότι η αξία του εξαρτάται από την επόμενη επίδοση.
Ο άνθρωπος που ξέρει ότι αξίζει δεν σταματά απαραίτητα να προσπαθεί.
Μπορεί, για πρώτη φορά, να προσπαθεί επειδή θέλει να γίνει καλύτερος.
Όχι επειδή φοβάται ότι αλλιώς δεν είναι αρκετός.
Και αυτή είναι τεράστια διαφορά. Εσύ τι πιστεύεις; Το «μπράβο» σε έκανε ποτέ να χαλαρώσεις… ή να προσπαθήσεις περισσότερο;
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους