Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα βράδυ, σ ‘ένα απ’ τα πολλά βιωματικά εργαστήρια ψυχοθεραπείας, που στο παρελθόν συμμετείχα, είδα ένα παράξενο κι έντονο όνειρο: Περπατούσα σε μια μεγάλη παραλία, γεμάτη αρμυρίκια, όταν στο βάθος ενός κήπου γεμάτο από ευκαλύπτους διέκρινα ένα παλιό αρχοντικό οίκημα.

Έμοιαζε διατηρητέο.

Λες και ήταν το λησμονημένο μου σπίτι.

Μπήκα μέσα και περπάτησα στους διαδρόμους του ισογείου, όλο ανοιχτό και προσβάσιμο.

Όταν όμως βγήκα έξω και το κοίταξα από κάποια απόσταση, διέκρινα στον δεύτερό του όροφο ένα τεράστιο ημικυκλικό μπαλκόνι να απλώνεται μπροστά από μια αντίστοιχα υπερμεγέθη και ερμητικά κλειστή μπαλκονόπορτα.

Είχα την αίσθηση πως ήταν –λες κι από πάντα- σφραγισμένη για χρόνια.

Το άβατο του υπερώου με γέμισε με μια ανεξήγητη θλίψη.

Στάθηκα ως παρατηρητής για ώρα πολλή να ατενίζω την κλειστή πόρτα, υποθέτοντας πως μέσα της υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζω.

Γέμισα με την νοσταλγία ενός χώρου που, ενώ είναι κομμάτι του σπιτιού μου, παραδόξως δεν τον γνωρίζω, δεν τον επισκέφτηκα ποτέ.

Αν και δεν είχα ιδέα για το πώς θα βρω το κλειδί της μπαλκονόπορτας, ήξερα πως, ως νόμιμος ιδιοκτήτης, είχα το δικαίωμα να το βρω και να ανοίξω τον χώρο στο φως του ήλιου.

Μόνο πολύ αργότερα κι ετεροχρονισμένα μου φανερώθηκε ο γρίφος του μυστηριώδους υπερώου που ενώ μου ανήκε, δεν είχα ακόμα τις ψυχικές προϋποθέσεις να το ξεκλειδώσω και να το διαβώ, όπως ασυνείδητα λαχταρούσα.

Αυτό που η πατερική θεολογία ονομάζει «καρδιά» είναι το επονομαζόμενο από την ψυχαναλυτική θεωρία ασυνείδητο.

Το σύνολο δηλαδή των αγνώστων πλευρών και δυνατοτήτων της ανθρώπινης ψυχής που, όσο καιρό παραμένουν κλειδωμένες και περιορισμένες στην απομόνωση και την άγνοια, εμποδίζουν την εγγενή στον άνθρωπο επιθυμία της ψυχοσωματικής απαρτίωσης κι αυτοπραγμάτωσης να ευοδωθεί.

Θα μπορούσαμε να φαντασθούμε την ψυχή ως σπίτι που διαθέτει υπόγειο, ισόγειο και σοφίτα.

Με αξιολογικό κριτήριο διάκρισης την βουλητική και γνωστική ετοιμότητα του νου να ενσωματώνει δημιουργικά τις πληροφορίες που τα τρία επίπεδα συμβολικά εμπεριέχουν, θα μπορούσαμε να πούμε πως στο υπόγειο κρύβονται οι αποκλεισμένες από την συνειδητότητα ενορμήσεις, των οποίων η απαγόρευση δημιουργώντας νευρωτικά υποκατάστατα, εμποδίζει την δόμηση ενός υγιούς εγω.

Το ισόγειο αντιπροσωπεύει την παιδιόθεν εγκαθιδρυμένη και γνωστή στην συνείδηση αυτοεικόνα, τεμαχισμένη στα ποικίλα προσωπεία και ρόλους με τα οποία το άτομο έμαθε μέσα από την διαδικασία κοινωνικοποίησής του να ταυτίζεται.

Τέλος, το υπερώο (ή σοφίτα) είναι το υψηλότερο επίπεδο του ψυχικού οργανισμού και της ανθρώπινης υπαρξιακής ενδελέχειας, το μυστικό υπερσυνείδητο, που κρύβει από το ακόμα ανώριμο εγώ τις αληθινές, εν δυνάμει δυνατότητες και προοπτικές.

Αντίστοιχα με το επίπεδο κατάκτησης κι ενσωμάτωσης από την ψυχή των προηγούμενων και κατώτερων σταδίων της ψυχοπνευματικής αυτοοργάνωσης κι εξέλιξης, το υπερσυνείδητο επιτρέπει μέσα από το όνειρο και μέσα από ρωγμές ενθύμησης, δηλαδή στιγμές συνειδησιακών αποκαλύψεων να έχει το υποκείμενο της εμπειρίας πρόσβαση των υψηλότερων στόχων της καθαρής Επιθυμίας.

Των τελικών υπαρξιακών κι οντολογικών του δυνατοτήτων όταν αυτές θα έχουν εκπληρωθεί.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ (Απόσπασμα από το βιβλίο μου με τίτλο: «Εξομολογήσεις ενός Ψυχοθεραπευτή», κάντε κλικ πάνω στο σύνδεσμο και αγοράστε το με έκπτωση: https://www.iwrite.gr/bookstore/eksomologiseis/ )

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους