Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 10 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν 47 χρόνια από την εκδημία του Σόλωνα Μιχαηλίδη.

Δεν θέλω να γράψω ένα επετειακό εγκώμιο -είναι ευθύνη άλλων να το κάνουν και όπως φαίνεται δεν μπήκαν καν στον κόπο.

Με απασχολεί περισσότερο το τι μας λέει σήμερα η ιστορία του. Η Λεμεσός είχε στα χέρια της έναν άνθρωπο που δεν ήταν απλώς συνθέτης, μαέστρος, μουσικολόγος και παιδαγωγός.

Ηταν αυτό που Δημιουργούσε θεσμούς.

Το 1934 ίδρυσε το Ωδείο Λεμεσού.

Ακολούθησαν ο Σύλλογος Συναυλιών, η πρώτη ελληνική ορχήστρα της Κύπρου, πολυμελής μικτή χορωδία, συναυλίες, διαλέξεις, διδασκαλία, μουσικολογική έρευνα.

Η ίδια η ιστορία του Δήμου Λεμεσού αναγνωρίζει (αλλά..; )ότι η δράση του άλλαξε ουσιαστικά το μουσικό σκηνικό της πόλης.

Κι όμως, στην προφορική μνήμη της παλιάς Λεμεσού έμεινε και το περιπαικτικό «ο πελλό Σολής». Το πιο αποκαλυπτικό όμως το γράφει σήμερα η ίδια η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης στη σελίδα για τον ιδρυτή της.

Αναφέρει ότι η απόφασή του ΣΜ να φύγει από την Κύπρο είχε ωριμάσει εξαιτίας της καλλιτεχνικής «οδυνηρής απομόνωσης» και ότι, χωρίς κρατική μέριμνα και μουσικές υποδομές, η Κύπρος δεν μπορούσε πλέον να στηρίξει έναν καλλιτέχνη που βρισκόταν στην πλήρη ωριμότητά του.

Δηλαδή δεν ήταν απλώς ότι «δεν υπήρχε έδαφος». Δεν υπήρχαν οι θεσμοί, οι υποδομές και η βούληση για να καλλιεργηθεί αυτό το έδαφος. και θέλετε να μας πείσετε πως είχε έδαφος και υποδομές η Θεσσαλονίκη; Ε, Όχι βέβαια: Αλλά... Το 1957 προσκλήθηκε από το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας να αναλάβει το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης.

Δύο χρόνια αργότερα, ύστερα από επίμονες προσπάθειές του, ιδρύθηκε η Συμφωνική Ορχήστρα Βορείου Ελλάδος.

Αργότερα έγινε η σημερινή Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης.

Δηλαδή δημιούργησε ο ίδιος του το έδαφος και το υποδομες Η Θεσσαλονίκη τού έδωσε χώρο. Ο Σόλων της άφησε θεσμούς Και εδώ βρίσκεται το ερώτημα που πονά.

Τι θα είχε άραγε σήμερα η Λεμεσός αν είχε μπορέσει να κρατήσει και να αξιοποιήσει έναν τέτοιο άνθρωπο; Ίσως το Ωδείο που ίδρυσε να είχε εξελιχθεί σε μεγάλο δημόσιο μουσικό ίδρυμα.

Ίσως η ορχήστρα του να είχε γίνει, πριν από δεκαετίες, μόνιμη επαγγελματική συμφωνική ορχήστρα (και εμείς ψάχνουμε ακόμα την δήθεν θεσμοθέτηση της). Ίσως γύρω της να είχαν αναπτυχθεί ανώτερες μουσικές σπουδές, επαγγελματική χορωδία, λυρικός οργανισμός, σταθερή παραγωγή όπερας και η αίθουσα συναυλιών που μια τέτοια δραστηριότητα αναπόφευκτα θα απαιτούσε.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα είχε γίνει.

Ξέρουμε όμως τι έκανε στη Θεσσαλονίκη όταν του δόθηκαν τα μέσα.

Και σχεδόν εβδομήντα χρόνια αργότερα η σύγκριση παραμένει άβολη (όσους ενδιαφέρει το θέμα βέβαια). Η Λεμεσός, του «πολιτισμού» ακόμη αναζητά μόνιμη επαγγελματική συμφωνική υποδομή πλήρους κλίμακας, ανώτατη δημόσια μουσική εκπαίδευση, σταθερό λυρικό θεσμό, επαγγελματικό χορωδιακό σώμα και έναν εξειδικευμένο χώρο συμφωνικής μουσικής και όπερας.

Το χειρότερο όμως θα ήταν να θεωρήσουμε ότι αυτή είναι απλώς μια ιστορία του 1957.

Και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι αυτής της πόλης με σπουδές, διεθνή εμπειρία, και έργο που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν θεσμούς.

Τους αξιοποιούμε; Ξέρετε, μια πόλη δεν χάνει μόνο τον άνθρωπο που δεν αξιοποίησε.

Χάνει την ορχήστρα που ίσως θα ίδρυε, τη σχολή που θα δημιουργούσε, τους μαθητές που θα διαμόρφωνε, τα έργα που θα γεννούσε, τις παραγωγές και τα φεστιβάλ που θα έφερνε, τις θέσεις εργασίας, τις διεθνείς συνεργασίες και την πολιτιστική υποδομή που θα άφηνε πίσω του.

Χρειάζεται να αναρωτιόμαστε καθημερινά τι έχασε η Λεμεσός τότε — και πόσα ακόμη είναι διατεθειμένη να χάσει σήμερα. #ΣόλωνΜιχαηλίδης #SolonMichaelides #Λεμεσός #Limassol #Κύπρος #Cyprus #Μουσική #Πολιτισμός #ΠολιτιστικήΠολιτική #ΚυπριακήΜουσική #LiMSO Φώτο: Ο νεαρός μαέστρος Σόλων Μιχαηλίδης με την πρώτη ορχήστρα και τη μικτή χορωδία του Συλλόγου Συναυλιών Ωδείου Λεμεσού @followers @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους