Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή η καθημερινή διάγνωση του αιτιατού στα κοινωνικά δίκτυα, εκτός του οτι δεν παράγει τίποτα άλλο απο δεδομένα/μεταδεδομένα προς όφελος των πολυεθνικών της Σίλικον Βάλεϊ και το απόλυτο κόστος για την κοινωνία με δεκάδες τρόπους απο την εξόρυξή τους, αφήνοντας άλυτο το εκάστοτε πρόβλημα, δημιουργώντας συσσώρευση με κάθε νέο που προκύπτει κι εντέλει μεγεθύνει την απογοήτευση, οφείλεται ξεκάθαρα στο οτι η ανάλυση γίνεται πάνω στο αιτιατό κι οχι στο αίτιο.

Ας δούμε την επικαιρότητα Χάθηκε ένας άνθρωπος. Γιατί; Πώς; Ποιά ειναι η αλυσίδα των αιτίων για αυτό το τραγικό γεγονός; Αν μιλήσουμε με όρους απόλυτου ορθολογισμού, η εξάρτηση από ουσίες δεν είναι ένα μεμονωμένο ιατρικό ή ψυχολογικό πρόβλημα, αλλά το συμπτωματικό αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου.

Επομένως, η προσπάθεια να λύσεις το πρόβλημα των ναρκωτικών χωρίς να αγγίξεις τις δομές της οικονομίας είναι σαν να προσπαθείς να θεραπεύσεις μια εσωτερική αιμορραγία βάζοντας απλώς ένα τσιρότο.

Σε ένα μοντέλο όπου το κέρδος είναι ο υπέρτατος νόμος, τα πάντα εμπορευματοποιούνται, το εμπόρευμα μπαίνει πάνω από τον άνθρωπο.

Το παγκόσμιο εμπόριο ναρκωτικών είναι μια από τις πιο κερδοφόρες βιομηχανίες του πλανήτη.

Τα τεράστια αυτά κεφάλαια ξεπλένονται, τροφοδοτούν νόμιμες επιχειρήσεις, εισρέουν στο τραπεζικό σύστημα και συντηρούν ολόκληρες οικονομίες.

Το ίδιο το σύστημα, επομένως, έχει δομικούς λόγους να συντηρεί την ύπαρξη αυτής της αγοράς.

Η υγεία και η απεξάρτηση αντιμετωπίζονται ως αναλύσεις κόστους/οφέλους για τον κρατικό μηχανισμό.

Αν η πλήρης θεραπεία ενός ανθρώπου δεν «συμφέρει» οικονομικά το κράτος επειδή απαιτεί πολλούς πόρους, το σύστημα προτιμά τη φθηνή διαχείριση της βλάβης ή την πλήρη ιδιωτικοποίηση, μετατρέποντας τη σωτηρία σε προνόμιο για λίγους.

Για να επιβιώσει το συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο σε περιόδους κρίσης, επιβάλλει τη λιτότητα ως δόγμα.

Η περικοπή δαπανών για την παιδεία, την πρόληψη, την ψυχική υγεία και την κοινωνική πρόνοια δεν είναι «λάθη» ή «κακή διαχείριση» των κυβερνήσεων.

Είναι δομικές προϋποθέσεις για τη διοχέτευση των πόρων προς τη διάσωση των χρηματοπιστωτικών συστημάτων και των αγορών.

Οταν διαλύεις τα δίκτυα ασφαλείας της κοινωνίας, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αυξηθούν οι εξαρτήσεις, η εγκληματικότητα και η περιθωριοποίηση.

Η τραγική απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, αν και δεν συνδέεται με τη φτώχεια, φωτίζει την άλλη όψη του ίδιου ακριβώς οικονομικού μοντέλου, δείχνοντας ότι η εμπορευματοποίηση της υγείας μπορεί να αποβεί μοιραία για τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από την ταξική του θέση.

Οταν το κέρδος γίνεται η κυρίαρχη αξία, η ιατρική φροντίδα μετατρέπεται σε αγορά υπηρεσιών.

Στην περίπτωση των ανθρώπων με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, το σύστημα δεν απαντά με την εγκατάλειψη που βιώνει η φτωχολογιά, αλλά με την υπερπροσφορά ανεξέλεγκτων, ακριβών και συχνά παράνομων ή επικίνδυνων «ιδιωτικών λύσεων». Ο χαμός του καλλιτέχνη μέσα σε ένα ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι, αναδεικνύει το πώς η έλλειψη κρατικού ελέγχου και η ασυδοσία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας θέτουν τη ζωή σε κίνδυνο.

Αντί για ένα δημόσιο, θωρακισμένο και αυστηρά ελεγχόμενο σύστημα υγείας, το κυρίαρχο μοντέλο προωθεί ιδιωτικές δομές όπου η ιατρική πράξη συχνά αποκόπτεται από τα επιστημονικά πρωτόκολλα ασφαλείας με σκοπό το οικονομικό όφελος.

Ακόμα και η διαχείριση της υγείας ή των προσωπικών μαχών ενός διάσημου ανθρώπου γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης σε ένα σύστημα που βλέπει τον ασθενή ως εύπορο πελάτη.

Η επιλογή της απόλυτης μυστικότητας σε ιδιωτικούς χώρους χωρίς τις απαραίτητες νοσοκομειακές υποδομές δείχνει πώς η έλλειψη ενός καθολικού, δημόσιου δικτύου στήριξης, που θα λειτουργεί με διαφάνεια και γνώμονα τον άνθρωπο, αφήνει ακόμα και τους προνομιούχους εκτεθειμένους στις παγίδες της κερδοσκοπίας.

Συνεπώς, το βαθύτερο αίτιο παραμένει κοινό.

Είτε πρόκειται για την υποβάθμιση των δημόσιων δομών που στερεί τη θεραπεία από τον φτωχό, είτε για το ανεξέλεγκτο εμπόριο υγείας που παγιδεύει τον πλούσιο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, ο άνθρωπος θυσιάζεται στον βωμό της απουσίας ενός συστήματος που βάζει τη ζωή πάνω από τις χρηματικές συναλλαγές.

Αν θέσουμε το ζήτημα με αυστηρό ιστορικό κριτήριο, ο πραγματισμός μάς αναγκάζει να στρέψουμε το βλέμμα μας στα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά εγχειρήματα του 20ού αιώνα που επιχείρησαν να ανατρέψουν τη λογική του κέρδους και να αναδιοργανώσουν την κοινωνία με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες.

Στον αντίποδα του καπιταλιστικού συστήματος, το σοσιαλιστικό μοντέλο έδειξε ιστορικά ότι η ρίζα των κοινωνικών παθογενειών, όπως η εξάρτηση ή η εμπορευματοποίηση της ζωής, βρίσκεται στον τρόπο παραγωγής και διανομής του πλούτου.

Οταν η οικονομία σχεδιάζεται κεντρικά με γνώμονα την καθολική ευημερία, η υγεία παύει να είναι εμπόρευμα για τους πλούσιους ή υποβαθμισμένη παροχή για τους φτωχούς.

Σε ένα τέτοιο εναλλακτικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα, η ανάγκη του ανθρώπου για περίθαλψη, σωματική και ψυχική ισορροπία καλύπτεται αποκλειστικά από ένα ενιαίο, δημόσιο και δωρεάν δίκτυο, απαλλαγμένο από τους νόμους του ανταγωνισμού και της αγοράς.

Αυτό σημαίνει ότι περιστατικά όπως ο τραγικός χαμός του Γιώργου Μαζωνάκη, που συνέβη στο έδαφος της ιδιωτικής ασυδοσίας και της αναζήτησης κέρδους μέσα σε ένα ιατρείο του Κολωνακίου, καθίστανται δομικά αδύνατα.

Δεν υπάρχουν ιδιωτικά θεραπευτήρια, παράνομες ιατρικές πράξεις πίσω από κλειστές πόρτες για εύπορους πελάτες, ούτε κυνηγοί κέρδους που εκμεταλλεύονται την ευάλωτη θέση ή την ανάγκη για εχεμύθεια ενός επώνυμου ανθρώπου.

Η επιστήμη υπηρετεί την κοινότητα και εφαρμόζεται με αυστηρά, ενιαία πρωτόκολλα ασφαλείας για όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως της κοινωνικής τους αναγνωρισιμότητας.

Την ίδια στιγμή, το σύστημα αυτό χτυπά τη μήτρα που γεννά την ίδια την εξάρτηση, αφού εξαφανίζει την οικονομική βάση του παράνομου εμπορίου και την ανάγκη των τραπεζών να ξεπλένουν μαύρο χρήμα.

Ταυτόχρονα, εξαλείφει την αποξένωση, την εργασιακή ανασφάλεια και το υπαρξιακό κενό που οδηγούν τον άνθρωπο στη φυγή μέσα απο τις ουσίες, προσφέροντας σε κάθε μέλος της κοινωνίας εξασφαλισμένη εργασία, στέγαση, παιδεία και δημιουργικό ελεύθερο χρόνο.

Ετσι, η συζήτηση για την απεξάρτηση και την προστασία της ζωής συνδέεται άρρηκτα με την ανάγκη για μια ριζική κοινωνική ανατροπή, αποδεικνύοντας ότι ο πραγματικός ανθρωπισμός απαιτεί ένα σύστημα όπου η ανθρώπινη ζωή αποτελεί την υπέρτατη αξία και δεν θυσιάζεται στον βωμό του κέρδους και του πλουτισμού των λίγων, όπως συνέβη στην περίπτωση με τον χαμό του Γιώργου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους