Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Έρωτα η πνοή, όπου θέλει πνέει Το σώμα -η σαρξ- γίνεται καράβι, ο εαυτός ναυαγός και η ζωή μας μια αδιάκοπη βιο-πάλη ανάμεσα στην επιθυμία και την απώλεια του έρωτα και της αγάπης μας. Ο Λακάν, νομίζω, ότι θα υπενθύμιζε πως ο άνθρωπος δεν επιθυμεί απλώς ένα αντικείμενο, καθότι επιθυμεί μέσα από την έλλειψη.

Γι’ αυτό και «η αόρατη πληγή» δεν κλείνει εύκολα: η επιθυμία, γεννιέται, ακριβώς εκεί όπου και όταν κάτι μας λείπει. Ο Φουκώ, βέβαια, θα έθετε το επόμενο ερώτημα: ποιος κατασκευάζει τα σύνορα που «δεν με χωρούν»; Η κοινωνία, η εξουσία, η κανονικότητα χαράζουν πάνω στο σώμα τα όριά τους.

Όμως η ψυχή «δεν φυλακίζεται». Με ποιον ακριβώς τρόπο θα φυλακίσουν την ψυχή; Η επιθυμία, και δη η ερωτική επιθυμία, γίνεται έτσι δυνατότητα αντίστασης και επαναστατική οντολογική πράξη.

Και εδώ ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μετακινεί το κέντρο βάρους: ο έρωτας δεν είναι απλώς ένα πάθος που ζητά να καταναλώσει τον Άλλον, αλλά ο έρωτας είναι μία οντολογική και υπαρξιακή κίνηση της υπάρξεως του ανθρώπου προς το αγαθό, με απώτερο στόχο προς την υπέρτατη ένωση, την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.

Η επιθυμία, μάλλον, χρειάζεται μεταμόρφωση, και ουχί απλώς καταστολή.

Έτσι, το «πεθαίνω, ανασταίνομαι» αποκτά βαθύτερο υπαρξιακό νόημα.

Ο άνθρωπος δηλαδή, πεθαίνει σε έναν εαυτό κλειστό, πεθαίνει εντός της εγωκεντρικής συσπείρωσης του Νάρκισσου εαυτού και ανασταίνεται! σε μια ύπαρξη ανοιχτή στην ερωτική σχέση.

Ίσως, τελικά, η ζωή να μην είναι ταξίδι για να βρούμε ένα απάνεμο λιμάνι, αλλά, η διαρκής αναζήτηση εκείνης της ιδιαίτερης μυστηριακής πνοής, που όπου θέλει πνει, που μετατρέπει το πικρό σε γλυκή, το κακό σε αγαθό, το κάθε προσωπικό ναυάγιο σε μία ερωτική αρχή. Αιωνία η μνήμη αυτού!... Του Παναγιώτη Νούνη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους