Δεν υπήρξα ποτέ φανατική θαυμάστρια του Γιώργου Μαζωνάκη. Υπήρχαν όμως τραγούδια του που με ταξίδευαν, που είχαν εκείνη τη δύναμη να σε αγγίζουν βαθιά και να σε ταξιδεύουν. Με τα χρόνια, και...
Δεν υπήρξα ποτέ φανατική θαυμάστρια του Γιώργου Μαζωνάκη. Υπήρχαν όμως τραγούδια του που με ταξίδευαν, που είχαν εκείνη τη δύναμη να σε αγγίζουν βαθιά και να σε ταξιδεύουν.
Με τα χρόνια, και ιδιαίτερα μέσα από όσα είχαν γίνει γνωστά για τη σχέση του με την οικογένειά του, έβλεπα πίσω από τον καλλιτέχνη έναν άνθρωπο βαθιά συναισθηματικό, ευαίσθητο και, ίσως, πιο εύθραυστο απ’ όσο έδειχνε.
Γι’ αυτό η φυγή του με σόκαρε.
Και ακόμη περισσότερο ο τρόπος με τον οποίο έφυγε.
Ένας άνθρωπος περνά το κατώφλι ενός χώρου υγείας πιστεύοντας, όπως θα πίστευε ο καθένας μας, ότι βρίσκεται σε ασφαλή χέρια.
Και όταν ο χώρος αυτός αποπνέει πολυτέλεια, κύρος, σύγχρονο εξοπλισμό και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες, η εμπιστοσύνη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.
Ο άνθρωπος που μπαίνει σε ένα ιατρείο δεν μπαίνει για να γίνει ελεγκτής.
Μπαίνει για να εμπιστευτεί.
Θεωρεί αυτονόητο ότι κάποιος έχει ήδη ελέγξει τις άδειες, τα μηχανήματα, τις διαδικασίες και τη νομιμότητα.
Και εδώ αρχίζει το παράλογο.
Από τη μία, σήμερα ακούμε τους επιστήμονες να διαβεβαιώνουν κατηγορηματικά ότι τέτοιες πράξεις δεν επιτρέπεται να γίνονται σε ιδιωτικά ιατρεία.
Από την άλλη, φαίνεται πως γίνονταν, διαφημίζονταν και προβάλλονταν δημόσια.
Τελικά τι ισχύει; Δεν γίνεται ή γίνεται, αρκεί κανείς από όσους είναι αρμόδιοι να μην “παίρνει χαμπάρι”; Πού ήταν ο Ιατρικός Σύλλογος; Πού ήταν οι αρμόδιες υπηρεσίες της Περιφέρειας; Πού ήταν οι υπόλοιποι ελεγκτικοί μηχανισμοί της Πολιτείας; Δυστυχώς, για ακόμη μία φορά, το «θεραπεύειν» έρχεται εκ των υστέρων, όταν το «προλαμβάνειν» θα έπρεπε να έχει προηγηθεί.
Οι έλεγχοι μετά.
Οι ευθύνες μετά.
Οι ανακοινώσεις μετά.
Μόνο που η ανθρώπινη ζωή δεν έχει «μετά». Και όταν η Πολιτεία αφήνει κενά, αυτά τα κενά τα γεμίζουν οι κάθε λογής «ειδικοί», οι μεγάλες υποσχέσεις και, πολλές φορές, ένα ολόκληρο οικονομικό παιχνίδι γύρω από τον φόβο, την αγωνία και την ελπίδα του ανθρώπου να γίνει καλά.
Καλό ταξίδι, Γιώργο. 🖤 Μακάρι ο άδικος χαμός σου να μη γίνει απλώς άλλη μία είδηση.
Μακάρι να γίνει η αφορμή να βγουν όλα στο φως, να αποδοθούν ευθύνες όπου υπάρχουν και, κυρίως, να αλλάξει κάτι ουσιαστικά, ώστε να μη χρειαστεί να θρηνήσουμε ξανά έναν άνθρωπο για κάτι που θα μπορούσε να είχε προληφθεί. https://youtu.be/8UPQUzhtnLA?is=Y0aSMAU-Cu7eoxZI
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους